.
Σήμερα, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι περιβαλλοντικά και κοινωνικά ανεύθυνο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι καλλιεργείται χρόνια τώρα στους κόλπους του και σε μας τους ίδιους μια υποκουλτούρα του όλα επιτρέπονται μέσα σ’ αυτό χωρίς καμιά συνέπεια.
Ζούμε σ’ ένα Πανεπιστήμιο κακομεταχειρισμένο, κακοσυντηρημένο, βρώμικο, ακατάστατο και ρημαγμένο. Ένα Πανεπιστήμιο πνιγμένο στην αφίσα, που ακυρώνει οποιαδήποτε προσπάθεια αναβάθμισης των χώρων του, η οποία, όταν αναλαμβάνεται, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να κατασπαταλά το δημόσιο χρήμα. Σε κανέναν άλλο χώρο δεν επιτρέπεται στα κόμματα η αφισορύπανση. Κι όμως, αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να κατασπαταλούν τα χρήματα του Ελληνικού Λαού και να βιάζουν το περιβάλλον, πνίγοντας τις σχολές μας στις αφίσες που τυπώνουν μαζικά για τις παρατάξεις τους. Και το πρόβλημα είναι ότι κανείς μας δεν πιστεύει ότι αυτό μπορεί ν’ αλλάξει. Το πρόβλημα είναι ότι αποδεχόμαστε πως το Ελληνικό Πανεπιστήμιο πρέπει να μοιάζει σε κάτι χειρότερο από στάβλο. Κανείς δεν μπορεί – και δεν θέλει – ν’ αγαπήσει έναν τέτοιο χώρο. Αδιαφορούμε αν κάποιοι τον κακομεταχειρίζονται, αφού όλο και λιγότερο ζούμε πια σ’ αυτόν, εξαιτίας – μεταξύ άλλων – και της αυξημένης ανασφάλειας. Ο κλασικός ελληνικός πανεπιστημιακός χώρος σήμερα αποπνέει μια εικόνα παρακμής, που συμβαδίζει με την πτώση του επιπέδου σπουδών, εξ αιτίας μιας παρατεταμένης αναταραχής στην Ανώτατη Παιδεία, που περιορίζει δραστικά τον ωφέλιμο χρόνο διδασκαλίας και μετατρέπει το Πανεπιστήμιο σε εξεταστικό κέντρο, που μοιράζει χαρτιά άνευ αντικρύσματος.
Τον τελευταίο καιρό, το Πανεπιστήμιο εξήγαγε την κρίση του στην Κοινωνία. Δεν μας έφτασε που συντηρούμε την αθλιότητα στους χώρους μας, ανεχόμενοι την βία των καταλήψεων και των ομηριών, των λεηλασιών και των καταστροφών, των προπηλακισμών και των απειλών, τώρα λειτουργούμε πλέον και σαν ορμητήριο των καταστροφέων της περιουσίας του Ελληνικού Λαού στους γύρω από τα Πανεπιστήμια χώρους. Αρνούμαστε να άρουμε το άσυλο που παρέχουμε στα παραβατικά στοιχεία που βρίσκουν καταφύγιο στους χώρους μας ή τους χρησιμοποιούν σαν ορμητήριο, επιτρέποντάς τους ανεμπόδιστα να καταστρέφουν την δημόσια και ιδιωτική περιουσία μέσα κι έξω από τα Πανεπιστήμιά μας.
Εμείς πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο. Εμείς πιστεύουμε ότι μας αξίζει ένας όμορφος χώρος, που να εμπνέει τη δημιουργικότητα και να μπορεί ν’ αγαπηθεί. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι δικό μας να το κάνουμε ό,τι θέλουμε ή ό,τι θέλουν κάποιοι. Το Πανεπιστήμιο ανήκει στον Ελληνικό Λαό και δεν έχουμε το δικαίωμα, στο όνομα οποιασδήποτε ιδεοληψίας, να το κακομεταχειριζόμαστε, ούτε και να προστατεύουμε όσους το κακομεταχειρίζονται και το καταστρέφουν.
.
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
10. Αναγνώριση του μεριδίου ευθύνης μας για την κατάσταση της ανώτατης παιδείας στη χώρα μας
.
Εμείς οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι πρέπει να προβληματιστούμε ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη απαξίωση της ακαδημαϊκής ιδιότητας και της πανεπιστημιακής κοινότητας στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας· από τη συνεχή υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών στα Πανεπιστήμια και τη μετατροπή τους σε εξεταστικά κέντρα, που χορηγούν τίτλους με αμφισβητούμενη πλέον αξία στην αγορά εργασίας, ιδίως την ευρωπαϊκή και τη διεθνή· από τη διαρκή απομόνωση του Πανεπιστημίου από την κοινωνία, που τείνει να το μετατρέψει, από πρωτοπόρο θεσμό αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, σε οχυρό βολέματος, προστατευτισμού, ανευθυνότητας, ήσσονος προσπάθειας και διατήρησης υστερόβουλων «κεκτημένων» χωρίς κοινωνική αξία.
Γι’ αυτό, θα πρέπει ν’ αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί ατομικά στον καθένα μας και συλλογικά σε όλους εμάς, ιδίως όσον αφορά: στο πρόγραμμα σπουδών που παρέχουμε στους φοιτητές μας· στην ποιότητα του μαθήματος που προσφέρουμε στους φοιτητές μας· στην ποιότητα και χρηστικότητα του πανεπιστημιακού συγγράμματος που χορηγούμε στους φοιτητές μας· στον τρόπο που εξετάζουμε τους φοιτητές μας και στις μεθόδους με τις οποίες αξιολογούμε την επίδοσή τους· στην επιλογή των συναδέλφων μας που εκλέγονται σε θέσεις μελών ΔΕΠ και που εξελίσσονται στην ακαδημαϊκή τους καριέρα· στον τρόπο με τον οποίο επιβλέπουμε τους υφισταμένους μας, συντονίζουμε το βοηθητικό προσωπικό όπου υπάρχει και διοικούμε το διοικητικό μας προσωπικό ή ελέγχουμε όσους εξαρτώνται από εμάς· στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε τη δημόσια περιουσία που τίθεται στη διάθεσή μας και διαχειριζόμαστε οικονομικά το Πανεπιστήμιό μας.
Ποιοί άλλοι εκτός από εμάς τους ίδιους είμαστε υπόχρεοι και υπεύθυνοι για τα παραπάνω; Πρέπει, λοιπόν, νάμαστε έτοιμοι να λογοδοτήσουμε για το τί κάναμε και τί δεν κάναμε γι’ αυτά απέναντι στην Ελληνική Κοινωνία.
Γι’ αυτό, εμείς πιστεύουμε, δεσμευόμαστε και αγωνιζόμαστε:
1. για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Πανεπιστημιακής Κοινότητας και της Ακαδημαϊκής Ιδιότητας στα μάτια της Ελληνικής Κοινωνίας· για την κοινωνική υπευθυνότητα των Πανεπιστημιακών και την κοινωνική λογοδοσία των Πανεπιστημίων.
2. για την εκπλήρωση των καθηκόντων μας με τρόπο που να σέβεται τους φοιτητές και τους γονείς τους, όπως και τους Έλληνες φορολογούμενους που καταβάλλουν το μισθό μας.
3. για την προστασία της δημόσιας περιουσίας και τον σεβασμό του ακαδημαϊκού χώρου που μας ανέθεσε ο Ελληνικός Λαός να διαχειριστούμε.
4. για την παροχή ενός επιπέδου σπουδών ισάξιου των καλύτερων Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των φοιτητών μας και όχι τις δικές μας ανάγκες.
5. για την ενθάρρυνση της καινοτομίας στην εκπαιδευτική διαδικασία και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, που θα μας εντάξουν στην Κοινωνία της Γνώσης και θα μας επιτρέψουν να κλείσουμε το επιστημονικό χάσμα που μας χωρίζει από τα προηγμένα κράτη εταίρους μας στην Ευρώπη και τον κόσμο.
6. για την διεθνικότητα του Πανεπιστημίου και το άνοιγμά του στον κόσμο, καθώς και για την ευαισθητοποίηση των φοιτητών μας στο γεγονός ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο και ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν θα μας περιμένει.
7. για ένα Πανεπιστήμιο, παράγοντα μετεξέλιξης και εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας υπέρ των νέων με προσόντα, γνώσεις και δεξιότητες, που αποζητούν μια ευκαιρία για να προσφέρουν και ν’ αναδειχθούν, εμποδίζονται όμως από τις δυνάμεις της συντήρησης, που μάχονται για τα «κεκτημένα» τους κι αντιστρατεύονται κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση αυτή, είτε είναι στην Παιδεία, είτε ευρύτερα στην Οικονομία και την Κοινωνία.
.
Εμείς οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι πρέπει να προβληματιστούμε ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη απαξίωση της ακαδημαϊκής ιδιότητας και της πανεπιστημιακής κοινότητας στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας· από τη συνεχή υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών στα Πανεπιστήμια και τη μετατροπή τους σε εξεταστικά κέντρα, που χορηγούν τίτλους με αμφισβητούμενη πλέον αξία στην αγορά εργασίας, ιδίως την ευρωπαϊκή και τη διεθνή· από τη διαρκή απομόνωση του Πανεπιστημίου από την κοινωνία, που τείνει να το μετατρέψει, από πρωτοπόρο θεσμό αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, σε οχυρό βολέματος, προστατευτισμού, ανευθυνότητας, ήσσονος προσπάθειας και διατήρησης υστερόβουλων «κεκτημένων» χωρίς κοινωνική αξία.
Γι’ αυτό, θα πρέπει ν’ αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί ατομικά στον καθένα μας και συλλογικά σε όλους εμάς, ιδίως όσον αφορά: στο πρόγραμμα σπουδών που παρέχουμε στους φοιτητές μας· στην ποιότητα του μαθήματος που προσφέρουμε στους φοιτητές μας· στην ποιότητα και χρηστικότητα του πανεπιστημιακού συγγράμματος που χορηγούμε στους φοιτητές μας· στον τρόπο που εξετάζουμε τους φοιτητές μας και στις μεθόδους με τις οποίες αξιολογούμε την επίδοσή τους· στην επιλογή των συναδέλφων μας που εκλέγονται σε θέσεις μελών ΔΕΠ και που εξελίσσονται στην ακαδημαϊκή τους καριέρα· στον τρόπο με τον οποίο επιβλέπουμε τους υφισταμένους μας, συντονίζουμε το βοηθητικό προσωπικό όπου υπάρχει και διοικούμε το διοικητικό μας προσωπικό ή ελέγχουμε όσους εξαρτώνται από εμάς· στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε τη δημόσια περιουσία που τίθεται στη διάθεσή μας και διαχειριζόμαστε οικονομικά το Πανεπιστήμιό μας.
Ποιοί άλλοι εκτός από εμάς τους ίδιους είμαστε υπόχρεοι και υπεύθυνοι για τα παραπάνω; Πρέπει, λοιπόν, νάμαστε έτοιμοι να λογοδοτήσουμε για το τί κάναμε και τί δεν κάναμε γι’ αυτά απέναντι στην Ελληνική Κοινωνία.
Γι’ αυτό, εμείς πιστεύουμε, δεσμευόμαστε και αγωνιζόμαστε:
1. για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Πανεπιστημιακής Κοινότητας και της Ακαδημαϊκής Ιδιότητας στα μάτια της Ελληνικής Κοινωνίας· για την κοινωνική υπευθυνότητα των Πανεπιστημιακών και την κοινωνική λογοδοσία των Πανεπιστημίων.
2. για την εκπλήρωση των καθηκόντων μας με τρόπο που να σέβεται τους φοιτητές και τους γονείς τους, όπως και τους Έλληνες φορολογούμενους που καταβάλλουν το μισθό μας.
3. για την προστασία της δημόσιας περιουσίας και τον σεβασμό του ακαδημαϊκού χώρου που μας ανέθεσε ο Ελληνικός Λαός να διαχειριστούμε.
4. για την παροχή ενός επιπέδου σπουδών ισάξιου των καλύτερων Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των φοιτητών μας και όχι τις δικές μας ανάγκες.
5. για την ενθάρρυνση της καινοτομίας στην εκπαιδευτική διαδικασία και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, που θα μας εντάξουν στην Κοινωνία της Γνώσης και θα μας επιτρέψουν να κλείσουμε το επιστημονικό χάσμα που μας χωρίζει από τα προηγμένα κράτη εταίρους μας στην Ευρώπη και τον κόσμο.
6. για την διεθνικότητα του Πανεπιστημίου και το άνοιγμά του στον κόσμο, καθώς και για την ευαισθητοποίηση των φοιτητών μας στο γεγονός ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο και ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν θα μας περιμένει.
7. για ένα Πανεπιστήμιο, παράγοντα μετεξέλιξης και εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας υπέρ των νέων με προσόντα, γνώσεις και δεξιότητες, που αποζητούν μια ευκαιρία για να προσφέρουν και ν’ αναδειχθούν, εμποδίζονται όμως από τις δυνάμεις της συντήρησης, που μάχονται για τα «κεκτημένα» τους κι αντιστρατεύονται κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση αυτή, είτε είναι στην Παιδεία, είτε ευρύτερα στην Οικονομία και την Κοινωνία.
.
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
e-voting στα Πανεπιστήμια
.
Στην επικείμενη Γενική Συνέλευση του ΕΣΔΕΠ, θα συζητηθεί και το θέμα της διοργάνωσης των εκλογών που θα γίνουν τον Ιούνιο σε όλα τα Τμήματα του ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρων και Αναπληρωτών Προέδρων, για πρώτη φορά φέτος με καθολική ψηφοφορία.
.
Εμείς θεωρούμε ότι η καθολική ψηφοφορία αποτελεί θετικό βήμα για την πάταξη της συνδιαλλαγής και την αποκομματικοποίηση των εκλογικών διαδικασιών για την ανάδειξη διοικητικών οργάνων μέσα στο Πανεπιστήμιο και καλούμε την Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ να την κάνει πράξη και να την διαφυλάξει από οποιεσδήποτε προσβολές και ιδιαίτερα από προβοκάτσιες όλων όσων δεν θέλουν τη δημοκρατία και την ελεύθερη έκφραση στις σχολές μας.
.
Επειδή, όμως, η διασφάλιση της καθολικής ψηφοφορίας αποτελεί στην πράξη ένα δύσκολο εγχείρημα, στο μέτρο που αυτή προϋποθέτει την χορήγηση – για πρώτη φορά φέτος στα Τμήματα του ΑΠΘ – της δυνατότητας άσκησης του εκλογικού δικαιώματος σε (συχνά) πολύ μεγάλο αριθμό φοιτητών για την εκλογή Προέδρων και Αναπληρωτών Προέδρων Τμημάτων, γι’ αυτό προτείνουμε να διερευνηθεί άμεσα από τις Πρυτανικές Αρχές και τη Σύγκλητο του ΑΠΘ η νομική δυνατότητα της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος με ηλεκτρονικό τρόπο (e-voting).
.
Σύμφωνα με το ισχύον νομικό καθεστώς (άρθρο 8 παρ. 2 ν. 3549/2007), οι «ειδικότερες λεπτομέρειες» για την άσκηση του δικαιώματος ψήφου του ειδικού σώματος των εκλεκτόρων, που απαρτίζεται από το σύνολο των μελών ΔΕΠ, των προ- και μετα-πτυχιακών φοιτητών και των βοηθών, «προβλέπονται στον Εσωτερικό Κανονισμό του Ιδρύματος». Επειδή, όμως, δεν διαθέτουμε ακόμη Εσωτερικό Κανονισμό στο ΑΠΘ που να έχει εκδοθεί σύμφωνα με τον Πρότυπο Γενικό Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας των ΑΕΙ του ΠΔ 160/2008, ούτε και είναι μέχρι τον Ιούνιο εφικτό να εκδοθεί ο Κανονισμός αυτός, θα πρέπει το συντομότερο η Σύγκλητος του ΑΠΘ να διερευνήσει – σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας – αν μπορεί να θεσμοθετήσει η ίδια με απόφασή της το e-voting και χωρίς να έχει προηγηθεί η έκδοση του Εσωτερικού Κανονισμού που να το προβλέπει, κάτι που δεν είναι αντίθετο με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοτέλεια των ΑΕΙ, ή αν θα πρέπει κάτι τέτοιο να προβλεφθεί με νομοθετική ρύθμιση, περίπτωση κατά την οποία θα πρέπει η Σύγκλητος του ΑΠΘ να ζητήσει εγκαίρως από την Κυβέρνηση και τα κόμματα να στηρίξουν άμεσα μια σχετική τροπολογία στη Βουλή, εις τρόπον ώστε και να διασφαλίζεται στην πράξη η καθολικότητα της ψηφοφορίας, αλλά και να προασπισθεί η εκλογική διαδικασία από όσους θέλουν να την υπονομεύσουν.
.
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
η μπάλα στην κερκίδα...
Σήμερα, λοιπόν, το Δ.Σ. του ΕΣΔΕΠ είδαμε τον Πρύτανη.
Σα να μην έγινε τίποτε όλο το προηγούμενο διάστημα...
Του θέσαμε "καυτά" ζητήματα της επικαιρότητας, όπως τί θα γίνει στα play-offs και τέτοια. Πετάξαμε την μπάλα στην κερκίδα, με άλλα λόγια.
Α ναι, του είπαμε και για τους "407"... Για την ταμπακέρα, ούτε λέξη. Του βγάλαμε γλυκό, του βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα.
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
να πούμε την αλήθεια...
.
Η Πρυτανεία εξέδωσε την προηγούμενη εβδομάδα ανακοίνωση για τις ενέργειες στις οποίες προβαίνει σχετικά με το θέμα των εργολαβιών, προφανώς για να «ξορκίσει το κακό» μιας νέας κατάληψης, που φημολογείται έντονα αυτές τις μέρες ότι μπορεί να επαναληφθεί. Σύμφωνα με την ανακοίνωση αυτή, η Πρυτανεία ενεργεί ώστε:
1. Να υποβληθούν στο αρμόδιο Υπουργείο πρόταση νομοθετικής ρύθμισης και αιτιολογική της έκθεση, με σκοπό την ένταξη στο Α.Π.Θ., με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, του προσωπικού που απασχολείται σήμερα στο Α.Π.Θ. μέσω εργολαβιών. Το κείμενο της πιο πάνω πρότασης καθώς και της αιτιολογικής της έκθεσης έχουν ήδη διατυπωθεί από την Επιτροπή και εγκριθεί από το Πρυτανικό Συμβούλιο.
2. Με δεδομένη και γνωστή την ύπαρξη σχετικών νομικών προβλημάτων, το Α.Π.Θ. να προβεί σε ενέργειες με προοπτική την, μέσω ΑΣΕΠ, πρόσληψη προσωπικού, με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προς κάλυψη των αναγκών του Α.Π.Θ. που σήμερα εξυπηρετούνται από εργολαβίες.
3. Να υποδειχθεί στους ενδιαφερόμενους η άμεση υποβολή αίτησης θεραπείας ενώπιον του ΑΣΕΠ, μέσω του Κοινού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Προσωπικού του Α.Π.Θ., με αίτημα την επανεξέταση των υποθέσεων τους.
Παρόμοια ανακοίνωση είχε εκδοθεί από την Πρυτανεία και στις 6 Απριλίου ενόσω το κτήριο Διοίκησης τελούσε ακόμη υπό κατάληψη.
Πρέπει να πούμε την αλήθεια και στους εργαζόμενους στους εργολήπτες και στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ.
Το άρθρο 103 του Συντάγματος προβλέπει σχετικά:
3. Οργανικές θέσεις ... τεχνικού ή βοηθητικού προσωπικού μπορούν να πληρούνται με προσωπικό που προσλαμβάνεται με σχέση ιδιωτικού δικαίου. Νόμος ορίζει τους όρους για την πρόσληψη, καθώς και τις ειδικότερες εγγυήσεις τις οποίες έχει το προσωπικό που προσλαμβάνεται.
7. Η πρόσληψη υπαλλήλων στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά, ..., γίνεται είτε με διαγωνισμό είτε με επιλογή σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια και υπάγεται στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής, όπως νόμος ορίζει.
8. Νόμος ορίζει τους όρους, και τη χρονική διάρκεια των σχέσεων εργασίας ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά, για την κάλυψη είτε οργανικών θέσεων και πέραν των προβλεπομένων στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 3 είτε πρόσκαιρων είτε απρόβλεπτων και επειγουσών αναγκών κατά το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2. Νόμος ορίζει επίσης τα καθήκοντα που μπορεί να ασκεί το προσωπικό του προηγούμενου εδαφίου. Απαγορεύεται η από το νόμο μονιμοποίηση προσωπικού που υπάγεται στο πρώτο εδάφιο ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου. Οι απαγορεύσεις της παραγράφου αυτής ισχύουν και ως προς τους απασχολουμένους με σύμβαση έργου.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι – είτε νέες οργανικές θέσεις αποσπάσει το ΑΠΘ για φύλαξη, καθαριότητα, κηπευτικές και τεχνικές εργασίες, τις οποίες και θα μπορούσε να καλύψει με σχέσεις εργασίας αορίστου χρόνου του ιδιωτικού δικαίου, είτε επιχειρήσει να καλύψει τις ανάγκες αυτές ως απρόβλεπτες και επείγουσες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή και έργου –, οι τωρινοί εργαζόμενοι στις εργολαβίες, στο σύνολό τους, δεν μπορεί να ικανοποιηθούν στο αίτημά τους για «μονιμοποίηση» με τη σύναψη απ’ ευθείας εργασιακής σχέσης με το Πανεπιστήμιο, οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις που αφήνει ανοικτές το ίδιο το Σύνταγμα καταφέρει να ενεργοποιήσει το ΑΠΘ.
Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια: και οι εργαζόμενοι είναι όμηροι μιας κατάστασης που διαιωνίζεται λόγω θεσμικού πλαισίου μέσω των εργολαβιών, χωρίς απαραίτητα – στο σύνολό τους τουλάχιστον – να τους αδικεί κατάφωρα, στο μέτρο που οι περισσότεροι από αυτούς δεν συμμετείχαν σε κανένα διαγωνισμό για να προσληφθούν και διατηρούν τη δουλειά τους χρόνια τώρα, αλλά και το Πανεπιστήμιο είναι όμηρος της άσκησης μιας «κοινωνικής πολιτικής» μέσω της επιβολής τους στους εργολάβους, που ροκανίζει μέχρι και το 50% του προϋπολογισμού του, σε βάρος της άσκησης εκπαιδευτικής πολιτικής, ενώ ούτε καθαριότητα διασφαλίζει, ούτε πραγματική φύλαξη έχει.
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, δείχνοντας όλοι κατανόηση αλλήλοις. Κι εμείς δημιουργήσαμε στους εργαζομένους στις εργολαβίες προσδοκίες με το να τους επιβάλλουμε στον επόμενο εργολάβο. Προσδοκίες μονιμότητας που δεν μπορούμε τώρα, λόγω θεσμικού πλαισίου, να ικανοποιήσουμε. Κι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όμως, βολεύτηκαν με τον τρόπο αυτό μέχρι τώρα, χωρίς νάχουν συμμετάσχει σε κανένα διαγωνισμό και περνώντας από τον έναν εργολάβο στον επόμενο.
Για τους παραπάνω λόγους, οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι ΠΟΛΛΕΣ και ΜΕΡΙΚΕΣ, πλην όμως ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ. Τολμούμε μια σφαιρική πρόταση προς την κατεύθυνση αυτή:
Α) Για τους εργαζόμενους στις γραμματείες που αμείβονται από τις εργολαβίες φύλαξης και καθαριότητας:
1) Καταγραφή του προσωπικού (περί τα 150 άτομα) που απασχολείται σήμερα στις Γραμματείες μας και αμείβεται από τις εργολαβίες φύλαξης και καθαριότητας χωρίς να παρέχει έργο φύλαξης ή καθαριότητας.
2) Σύσταση νέων οργανικών θέσεων γραμματειακής υποστήριξης και μοριοδότηση του ανωτέρω προσωπικού με νόμο ώστε να μπορεί να συμμετάσχει σε διαγωνισμό ΑΣΕΠ για την κάλυψη των θέσεων αυτών. Για το σκοπό αυτό, σύσταση Επιτροπής για την κατάταξη του προσωπικού αυτού (των 150 δηλαδή σήμερα υπηρετούντων στις γραμματείες μας) ως προς την αρχαιότητά τους, τα προσόντα τους, την χρησιμότητά τους και την αποδοτικότητά τους στις θέσεις στις οποίες υπηρετούν.
3) Συμπερίληψη στο προσωπικό αυτό (των 150) και των βιβλιοθηκονόμων της Βιβλιοθήκης.
Β) Για τους λοιπούς εργαζόμενους στις εργολαβίες:
1) Καταγραφή των εργαζομένων στις εργολαβίες που έχουν από 12 χρόνια συνεχούς απασχόλησης και άνω ή που έχουν υπερβεί το 50ό έτος της ηλικίας τους ανεξαρτήτως χρόνων απασχόλησης στις εργολαβίες.
2) Το ως άνω καταγεγραμμένο προσωπικό, να εξακολουθήσει να «επιβάλλεται» στους εργολάβους. Μόνον αυτό, όμως. Κατά τα λοιπά, όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στις εργολαβίες να αφεθούν ελεύθεροι να διαπραγματευτούν με τον νέο εργολάβο την επαναπρόσληψή τους.
Μέχρι να δρομολογηθούν οι λύσεις αυτές, θα πρέπει αναγκαστικά να ζούμε με το υφιστάμενο καθεστώς των εργολαβιών.
Εκτιμούμε πως – εκτός του ότι είναι ανέφικτη η απόδοση μέχρι και 850 νέων οργανικών θέσεων στο ΑΠΘ, που ούτως ή άλλως, μέσω ΑΣΕΠ, θα πληρωθούν σε δυο-τρία χρόνια και σήμερα να παραχωρούνταν οι θέσεις αυτές – η κατάργηση των εργολαβιών όχι μόνο είναι αδύνατη, αλλά δεν είναι και διαχειριστικά βιώσιμη για τις τέσσερις κατηγορίες αναγκών του ΑΠΘ (καθαριότητα, φύλαξη, κηπευτικές και τεχνικές εργασίες). Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να διογκωθεί ο «δημόσιος» τομέας του ΑΠΘ, με την σύσταση υπηρεσιών που, γραφειοκρατικά και διαχειριστικά, αντί να καλύπτουν τις πραγματικές του ανάγκες, θα αποσκοπούν μόνο στο πώς θα εξασφαλίσουν μονιμότητα σε εκατοντάδες υπαλλήλων και τίποτε άλλο. Πέραν αυτού, θα στερηθεί το ΑΠΘ τα οφέλη από τον ανταγωνισμό και κυρίως την τεχνολογική εξέλιξη που θα μπορεί να κομίζει η αγορά, ιδίως στην καθαριότητα (αποτελεσματικότητα, συμβατότητα των τεχνικών με το περιβάλλον) και στην φύλαξη (σύγχρονες τεχνικές φύλαξης και κατάλληλο προσωπικό).
Με την παραπάνω πρόταση, θα απαλλαγούν οι εργολάβοι από «εικονικό» προσωπικό που θα πρέπει να συνεχίσουν να αμείβουν, ενώ δεν θα το απασχολούν οι ίδιοι στις εργολαβίες τους (γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό), θα καταστούν διαφανείς οι εργολαβικές συμβάσεις, ο ανταγωνισμός κατά την επιλογή του καλύτερου εργολάβου θα είναι γνήσιος, οι προσφορές από τεχνικής και οικονομικής άποψης θα είναι συμφερότερες για το ΑΠΘ, ο έλεγχος των εργολάβων θα είναι καλύτερος από το ΑΠΘ που δεν θάχει «σκελετούς στην ντουλάπα του» ώστε να μπορεί βάσιμα να τους πει και μια κουβέντα αν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, οι υπηρεσίες που θα απολαμβάνει το ΑΠΘ στους τομείς που θα ανατίθενται στους εργολάβους θα είναι ποιοτικά καλύτερες, και κυρίως θα πάψει να ροκανίζεται ο προϋπολογισμός του, που τώρα απορροφάται μέχρι και στο 50% για λόγους «κοινωνικής πολιτικής», και χωρίς μάλιστα κανένας να μένει ικανοποιημένος...
.
Η Πρυτανεία εξέδωσε την προηγούμενη εβδομάδα ανακοίνωση για τις ενέργειες στις οποίες προβαίνει σχετικά με το θέμα των εργολαβιών, προφανώς για να «ξορκίσει το κακό» μιας νέας κατάληψης, που φημολογείται έντονα αυτές τις μέρες ότι μπορεί να επαναληφθεί. Σύμφωνα με την ανακοίνωση αυτή, η Πρυτανεία ενεργεί ώστε:
1. Να υποβληθούν στο αρμόδιο Υπουργείο πρόταση νομοθετικής ρύθμισης και αιτιολογική της έκθεση, με σκοπό την ένταξη στο Α.Π.Θ., με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, του προσωπικού που απασχολείται σήμερα στο Α.Π.Θ. μέσω εργολαβιών. Το κείμενο της πιο πάνω πρότασης καθώς και της αιτιολογικής της έκθεσης έχουν ήδη διατυπωθεί από την Επιτροπή και εγκριθεί από το Πρυτανικό Συμβούλιο.
2. Με δεδομένη και γνωστή την ύπαρξη σχετικών νομικών προβλημάτων, το Α.Π.Θ. να προβεί σε ενέργειες με προοπτική την, μέσω ΑΣΕΠ, πρόσληψη προσωπικού, με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προς κάλυψη των αναγκών του Α.Π.Θ. που σήμερα εξυπηρετούνται από εργολαβίες.
3. Να υποδειχθεί στους ενδιαφερόμενους η άμεση υποβολή αίτησης θεραπείας ενώπιον του ΑΣΕΠ, μέσω του Κοινού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Προσωπικού του Α.Π.Θ., με αίτημα την επανεξέταση των υποθέσεων τους.
Παρόμοια ανακοίνωση είχε εκδοθεί από την Πρυτανεία και στις 6 Απριλίου ενόσω το κτήριο Διοίκησης τελούσε ακόμη υπό κατάληψη.
Πρέπει να πούμε την αλήθεια και στους εργαζόμενους στους εργολήπτες και στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ.
Το άρθρο 103 του Συντάγματος προβλέπει σχετικά:
3. Οργανικές θέσεις ... τεχνικού ή βοηθητικού προσωπικού μπορούν να πληρούνται με προσωπικό που προσλαμβάνεται με σχέση ιδιωτικού δικαίου. Νόμος ορίζει τους όρους για την πρόσληψη, καθώς και τις ειδικότερες εγγυήσεις τις οποίες έχει το προσωπικό που προσλαμβάνεται.
7. Η πρόσληψη υπαλλήλων στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά, ..., γίνεται είτε με διαγωνισμό είτε με επιλογή σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια και υπάγεται στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής, όπως νόμος ορίζει.
8. Νόμος ορίζει τους όρους, και τη χρονική διάρκεια των σχέσεων εργασίας ιδιωτικού δικαίου στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός καθορίζεται κάθε φορά, για την κάλυψη είτε οργανικών θέσεων και πέραν των προβλεπομένων στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 3 είτε πρόσκαιρων είτε απρόβλεπτων και επειγουσών αναγκών κατά το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 2. Νόμος ορίζει επίσης τα καθήκοντα που μπορεί να ασκεί το προσωπικό του προηγούμενου εδαφίου. Απαγορεύεται η από το νόμο μονιμοποίηση προσωπικού που υπάγεται στο πρώτο εδάφιο ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου. Οι απαγορεύσεις της παραγράφου αυτής ισχύουν και ως προς τους απασχολουμένους με σύμβαση έργου.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι – είτε νέες οργανικές θέσεις αποσπάσει το ΑΠΘ για φύλαξη, καθαριότητα, κηπευτικές και τεχνικές εργασίες, τις οποίες και θα μπορούσε να καλύψει με σχέσεις εργασίας αορίστου χρόνου του ιδιωτικού δικαίου, είτε επιχειρήσει να καλύψει τις ανάγκες αυτές ως απρόβλεπτες και επείγουσες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή και έργου –, οι τωρινοί εργαζόμενοι στις εργολαβίες, στο σύνολό τους, δεν μπορεί να ικανοποιηθούν στο αίτημά τους για «μονιμοποίηση» με τη σύναψη απ’ ευθείας εργασιακής σχέσης με το Πανεπιστήμιο, οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις που αφήνει ανοικτές το ίδιο το Σύνταγμα καταφέρει να ενεργοποιήσει το ΑΠΘ.
Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια: και οι εργαζόμενοι είναι όμηροι μιας κατάστασης που διαιωνίζεται λόγω θεσμικού πλαισίου μέσω των εργολαβιών, χωρίς απαραίτητα – στο σύνολό τους τουλάχιστον – να τους αδικεί κατάφωρα, στο μέτρο που οι περισσότεροι από αυτούς δεν συμμετείχαν σε κανένα διαγωνισμό για να προσληφθούν και διατηρούν τη δουλειά τους χρόνια τώρα, αλλά και το Πανεπιστήμιο είναι όμηρος της άσκησης μιας «κοινωνικής πολιτικής» μέσω της επιβολής τους στους εργολάβους, που ροκανίζει μέχρι και το 50% του προϋπολογισμού του, σε βάρος της άσκησης εκπαιδευτικής πολιτικής, ενώ ούτε καθαριότητα διασφαλίζει, ούτε πραγματική φύλαξη έχει.
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, δείχνοντας όλοι κατανόηση αλλήλοις. Κι εμείς δημιουργήσαμε στους εργαζομένους στις εργολαβίες προσδοκίες με το να τους επιβάλλουμε στον επόμενο εργολάβο. Προσδοκίες μονιμότητας που δεν μπορούμε τώρα, λόγω θεσμικού πλαισίου, να ικανοποιήσουμε. Κι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όμως, βολεύτηκαν με τον τρόπο αυτό μέχρι τώρα, χωρίς νάχουν συμμετάσχει σε κανένα διαγωνισμό και περνώντας από τον έναν εργολάβο στον επόμενο.
Για τους παραπάνω λόγους, οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι ΠΟΛΛΕΣ και ΜΕΡΙΚΕΣ, πλην όμως ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ. Τολμούμε μια σφαιρική πρόταση προς την κατεύθυνση αυτή:
Α) Για τους εργαζόμενους στις γραμματείες που αμείβονται από τις εργολαβίες φύλαξης και καθαριότητας:
1) Καταγραφή του προσωπικού (περί τα 150 άτομα) που απασχολείται σήμερα στις Γραμματείες μας και αμείβεται από τις εργολαβίες φύλαξης και καθαριότητας χωρίς να παρέχει έργο φύλαξης ή καθαριότητας.
2) Σύσταση νέων οργανικών θέσεων γραμματειακής υποστήριξης και μοριοδότηση του ανωτέρω προσωπικού με νόμο ώστε να μπορεί να συμμετάσχει σε διαγωνισμό ΑΣΕΠ για την κάλυψη των θέσεων αυτών. Για το σκοπό αυτό, σύσταση Επιτροπής για την κατάταξη του προσωπικού αυτού (των 150 δηλαδή σήμερα υπηρετούντων στις γραμματείες μας) ως προς την αρχαιότητά τους, τα προσόντα τους, την χρησιμότητά τους και την αποδοτικότητά τους στις θέσεις στις οποίες υπηρετούν.
3) Συμπερίληψη στο προσωπικό αυτό (των 150) και των βιβλιοθηκονόμων της Βιβλιοθήκης.
Β) Για τους λοιπούς εργαζόμενους στις εργολαβίες:
1) Καταγραφή των εργαζομένων στις εργολαβίες που έχουν από 12 χρόνια συνεχούς απασχόλησης και άνω ή που έχουν υπερβεί το 50ό έτος της ηλικίας τους ανεξαρτήτως χρόνων απασχόλησης στις εργολαβίες.
2) Το ως άνω καταγεγραμμένο προσωπικό, να εξακολουθήσει να «επιβάλλεται» στους εργολάβους. Μόνον αυτό, όμως. Κατά τα λοιπά, όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στις εργολαβίες να αφεθούν ελεύθεροι να διαπραγματευτούν με τον νέο εργολάβο την επαναπρόσληψή τους.
Μέχρι να δρομολογηθούν οι λύσεις αυτές, θα πρέπει αναγκαστικά να ζούμε με το υφιστάμενο καθεστώς των εργολαβιών.
Εκτιμούμε πως – εκτός του ότι είναι ανέφικτη η απόδοση μέχρι και 850 νέων οργανικών θέσεων στο ΑΠΘ, που ούτως ή άλλως, μέσω ΑΣΕΠ, θα πληρωθούν σε δυο-τρία χρόνια και σήμερα να παραχωρούνταν οι θέσεις αυτές – η κατάργηση των εργολαβιών όχι μόνο είναι αδύνατη, αλλά δεν είναι και διαχειριστικά βιώσιμη για τις τέσσερις κατηγορίες αναγκών του ΑΠΘ (καθαριότητα, φύλαξη, κηπευτικές και τεχνικές εργασίες). Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να διογκωθεί ο «δημόσιος» τομέας του ΑΠΘ, με την σύσταση υπηρεσιών που, γραφειοκρατικά και διαχειριστικά, αντί να καλύπτουν τις πραγματικές του ανάγκες, θα αποσκοπούν μόνο στο πώς θα εξασφαλίσουν μονιμότητα σε εκατοντάδες υπαλλήλων και τίποτε άλλο. Πέραν αυτού, θα στερηθεί το ΑΠΘ τα οφέλη από τον ανταγωνισμό και κυρίως την τεχνολογική εξέλιξη που θα μπορεί να κομίζει η αγορά, ιδίως στην καθαριότητα (αποτελεσματικότητα, συμβατότητα των τεχνικών με το περιβάλλον) και στην φύλαξη (σύγχρονες τεχνικές φύλαξης και κατάλληλο προσωπικό).
Με την παραπάνω πρόταση, θα απαλλαγούν οι εργολάβοι από «εικονικό» προσωπικό που θα πρέπει να συνεχίσουν να αμείβουν, ενώ δεν θα το απασχολούν οι ίδιοι στις εργολαβίες τους (γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό), θα καταστούν διαφανείς οι εργολαβικές συμβάσεις, ο ανταγωνισμός κατά την επιλογή του καλύτερου εργολάβου θα είναι γνήσιος, οι προσφορές από τεχνικής και οικονομικής άποψης θα είναι συμφερότερες για το ΑΠΘ, ο έλεγχος των εργολάβων θα είναι καλύτερος από το ΑΠΘ που δεν θάχει «σκελετούς στην ντουλάπα του» ώστε να μπορεί βάσιμα να τους πει και μια κουβέντα αν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, οι υπηρεσίες που θα απολαμβάνει το ΑΠΘ στους τομείς που θα ανατίθενται στους εργολάβους θα είναι ποιοτικά καλύτερες, και κυρίως θα πάψει να ροκανίζεται ο προϋπολογισμός του, που τώρα απορροφάται μέχρι και στο 50% για λόγους «κοινωνικής πολιτικής», και χωρίς μάλιστα κανένας να μένει ικανοποιημένος...
.
Παρασκευή 24 Απριλίου 2009
να μην ξεχνιέμαστε...
Τετάρτη 15 Απριλίου 2009
Δευτέρα 13 Απριλίου 2009
ο ΕΣΔΕΠ στα όρια της αχρησίας
.
Για μια ακόμη φορά, το Δ.Σ. του ΕΣΔΕΠ απέτυχε να κοιτάξει στα μάτια την πραγματικότητα και να πάρει (οποιαδήποτε) κοινή θέση απέναντι και στη νέα απειλή για νέα επίθεση στο δίκτυο του ΑΠΘ και στη διαρκή απειλή της επανάκαμψης των καταληψιών στην Πρυτανεία μετά το Πάσχα. Καθόσον μας αφορά, καταθέσαμε στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΕΣΔΕΠ της Παρασκευής 10 Απριλίου το ακόλουθο ψήφισμα, που δεν πέρασε, καθώς ψηφίστηκε μόνον από τους αντιπροσώπους της Πανεπιστημιακής Συμπαράταξης:
.
1. Καταδίκη των καταλήψεων για οποιοδήποτε θέμα κι αν γίνονται.
2. Ναι στο διάλογο για οποιοδήποτε θέμα και με οποιονδήποτε, όχι όμως υπό την απειλή κατάληψης.
3. Αν γίνει νέα κατάληψη της Πρυτανείας με θέμα τις εργολαβίες, να εκκενωθεί αμέσως ο χώρος από τους φύλακες, δεδομένου ότι ήδη έχουν εξαντληθεί όλα τα ήπια μέσα για τη λύση της πρόσφατης κατάληψης με το ίδιο θέμα και η Πρυτανεία έχει λάβει όλες τις δεσμεύσεις που μπορούσε να λάβει για το θέμα αυτό.
4. Αν ασκηθεί βία στους φύλακες, να κληθούν να παρέμβουν η Εισαγγελία και η αστυνομική δύναμη.
.
Επειδή δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην έγινε τίποτα και να εθελοτυφλούμε αναμένοντας με σταυρωμένα χέρια τον επόμενο εξευτελισμό, ήδη κινούμαστε για να καλέσουμε την Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ να εκφραστεί (και ν' αναλάβει και τις ευθύνες της) με άλλα μέσα που επιτρέπει η Δημοκρατία μας. Και σ' αυτό, ελπίζουμε να έχουμε μαζί μας όλες τις ανανεωτικές δυνάμεις του Πανεπιστημίου μας.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
