Η Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ βάζει υποψηφιότητα…

Οι εκλογές για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών των Συμβουλίων στα ΑΕΙ θα είναι ο πρώτος μεγάλος σταθμός στη μακρά πορεία μεταρρύθμισης της ανώτατης εκπαίδευσης. Την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου έληξε η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων στο ΑΠΘ για τη διεκδίκηση των οκτώ θέσεων στο Συμβούλιο του Ιδρύματος. Οι υποψηφιότητες που υποβλήθηκαν ξεπέρασαν κάθε προσδοκία όσων δεν θέλουν τίποτε ν’ αλλάξει στα Πανεπιστήμια. Πάνω από είκοσι (20) καθηγητές υπέβαλαν υποψηφιότητα και θα συμμετάσχουν στις εκλογές για μια θέση στο Συμβούλιο του ΑΠΘ, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες που ήθελαν να μην προχωράει η μεταρρύθμιση.

Η Πανεπιστημιακή ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, δεύτερη δύναμη στο Σύλλογο των Καθηγητών του ΑΠΘ, υποστήριξε αταλάντευτα την αναγκαιότητα αυτής της μεταρρύθμισης από την αρχή. Δεν μπορούμε, λοιπόν, σήμερα παρά να εκφράσουμε την ικανοποίησή μας για την ανταπόκριση των συναδέλφων στην εκλογική διαδικασία, γεγονός που υποστηρίζει την σταθερά δηλωμένη θέση μας ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων επιθυμεί τις μεταρρυθμίσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας και τη σύνδεσή της με το ευρωπαϊκό ακαδημαϊκό περιβάλλον.

Η καρδιά της μεταρρύθμισης χτυπά τώρα στη Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό προσβλέπουμε σε μια ομαλή διεξαγωγή των εκλογών στο Πανεπιστήμιό μας και καλούμε όλους τους συναδέλφους μας να στηρίξουν με την ψήφο τους τούς καταλληλότερους μεταξύ των υποψηφίων· για ένα ΑΠΘ πρωτοπόρο, δυναμικό και αυτοδύναμο.

Η πρόκληση της αυτονομίας και οι εκλογές για το Συμβούλιο

Οι επικείμενες εκλογές έχουν να κάνουν με το αν εμείς οι πανεπιστημιακοί θέλουμε (και αν μπορούμε) να φτιάξουμε το Πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που μας απευθύνει η Πολιτεία με το νέο νόμο: η αυτονόμησή μας.

Η ώρα της αλήθειας είναι τώρα! Τη θέλουμε την αυτονομία που μας δίνει ο νόμος; Μπορούμε να την αξιοποιήσουμε για να κτίσουμε το Πανεπιστήμιο που ονειρευόμαστε; Ή είμαστε μόνο για τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα;

Όσοι παρεμποδίζουν την εκλογή του Συμβουλίου αναμασούν μια βερμπαλιστική κριτική κατά της μεταρρύθμισης, έχοντας ξεχάσει κι αυτοί πλέον γιατί αντιδρούν. Επικεντρώνουν σκοπίμως την αντιπαράθεση στην υποτιθέμενη κατάλυση του αυτοδιοίκητου των ΑΕΙ, αποσιωπώντας την αυτονομία που μας παραχωρείται και θυσιάζοντας το μείζον στο βωμό του ελάσσονος.

Το ζήτημα της αυτονομίας, το επισημάναμε πρώτοι στο ΑΠΘ, και στη συνέχεια και στην ΠΟΣΔΕΠ, ως το κεντρικό ζήτημα μιας αναγκαίας μεταρρύθμισης. Τις απόψεις μας για την αυτονομία, σε αντιδιαστολή προς την αυτοδιοίκηση (που δεν είναι αυτοσκοπός), τις διατυπώσαμε ευθαρσώς με την ευκαιρία της δημοσιοποίησης του κειμένου διαβούλευσης του Υπουργείου. Αναδείξαμε την αυτονομία ως ένα από τα μεγαλύτερα διακυβεύματα του νέου νόμου όταν δημοσιοποιήθηκε το σχέδιό του.

Πόση αυτονομία αντέχουμε, συνάδελφοι; Αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε. Είναι σαφές ότι ορισμένες δυνάμεις δεν την αντέχουν και δεν είναι μόνο για λόγους ιδιοτέλειας που αντιδρούν. Δεν είναι γιατί δεν θέλουν. Είναι και γιατί δεν μπορούν!

Γι’ αυτό πρέπει να στηρίξουμε για το Συμβούλιο ανθρώπους που και θέλουν, και μπορούν ν’ ανταποκριθούν στην ιστορική πρόκληση που μας απευθύνουν Πολιτεία και Κοινωνία μαζί.

ποιός φοβάται τις ... μειοψηφίες;

Ορισμένοι συνάδελφοι επιμένουν να υποτιμούν τη σημασία δυο κρίσιμων σταθμών στην πορεία για τη δημιουργία ενός πλαισίου εθνικής συνεννόησης στη χώρα. Και είναι οι ίδιοι κάθε φορά. Είναι αυτοί που αδιαφόρησαν το καλοκαίρι, όταν ο νόμος για την ανώτατη εκπαίδευση ψηφίστηκε από μια ευρύτατη πλειοψηφία στη Βουλή. Και είναι οι ίδιοι που περιφρόνησαν τη μεγάλη πλειοψηφία που στήριξε το σχηματισμό της νέας Κυβέρνησης πρόσφατα.

Προάγγελος της συναίνεσης που επετεύχθη στο ψηλότερο επίπεδο της πολιτικής ζωής υπήρξε, πράγματι, η ευρύτατη στήριξη της μεταρρύθμισης στην ανώτατη εκπαίδευση από τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που παραμέρισαν τις διαφωνίες τους για να απομακρύνουν τη χώρα από το χείλος του γκρεμού.

Η μάχη για τη διάσωση της χώρας και η μάχη για τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης είναι ίδιες μάχες, με τους ίδιους ιδεολογικούς αντιπάλους απέναντι. Κι αυτές δεν είναι μάχες μεταξύ αριστεράς ή δεξιάς, του κέντρου ή των άκρων, αλλά μεταξύ των δυνάμεων που επιθυμούν τη διατήρηση της χώρας στην οικογένεια των αναπτυγμένων κρατών, που μας εγγυάται ασφάλεια, ευημερία και προοπτική στο σύγχρονο κόσμο, και των δυνάμεων που επιδιώκουν τη μετατροπή της σε μια αναδυόμενη οικονομία εκτός Ευρωζώνης, που θα μας γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω.

Το Πανεπιστήμιό μας, όπως και το κράτος μας, δεν μπορούν να απομακρυνθούν αζημίως από το ευρωπαϊκό κέντρο, στο οποίο ανήκομε. Η πορεία και του ενός και του άλλου θα είναι ευρωπαϊκή, γιατί αυτό θέλουν οι κρίσιμες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις του τόπου, ώστε να κερδίσομε και τη μια μάχη, και την άλλη.

Αυτό πιστεύομε πως θέλει και η Πανεπιστημιακή μας Κοινότητα, σε πείσμα της «συντριπτικής της πλειοψηφίας», την οποία ορισμένοι ισχυρίζονται πως διατηρούν το αποκλειστικό προνόμιο να εκπροσωπούν. Για να διαπιστώσομε πόσο δίκιο έχουν, ας επιτρέψουν και στην ταπεινότητά μας, την υποτιθέμενη μειοψηφία, να εκφραστούμε ελεύθερα και ανεμπόδιστα στις εκλογές της 20ης Δεκεμβρίου..

ποιοί φοβούνται τις εκλογές;

Όσοι με περισσή βεβαιότητα επικαλούνται (και μάλιστα ως νομιμοποιητικό στοιχείο της δράσης τους) την "συντριπτική πλειοψηφία" της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, των Τμημάτων, των Σχολών, των Συγκλήτων και των Πρυτάνεων, ότι δήθεν είναι απέναντι στη μεταρρύθμιση, δεν θάπρεπε να διστάζουν να την δοκιμάσουν στην πράξη. Ισχύει η θεωρία τους; Γιατί τους φοβίζουν οι εκλογές; Να μη μιλήσει η πανεπιστημιακή κοινότητα αν θέλει ή δεν (τους) θέλει και ποιους θέλει; Να μην την ακούσουμε τι θέλει να πει; Ποιος άλλος είναι αρμοδιότερος να μιλήσει για λογαριασμό της αν όχι η ίδια; Γιατί, λοιπόν, φοβούνται τις εκλογές;

.

στο δρόμο προς τις κάλπες

Με ανάμικτα συναισθήματα απογοήτευσης και αισιοδοξίας παρακολουθούμε την πορεία του Πανεπιστημίου μας προς την εκλογή του στρατηγικής σημασίας νέου διοικητικού του οργάνου: του Συμβουλίου.

Η απογοήτευσή μας έχει να κάνει με τα πολλαπλά εμπόδια που επιχειρούν να ορθώσουν οι δυνάμεις που μόνιμα αντιδρούν και σ’ αυτή τη μεταρρύθμιση. Οι δυνάμεις αυτές ήσαν πάντοτε απέναντι σε οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια επιχειρήθηκε τα τελευταία χρόνια στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Δεν αντιλαμβάνονται ότι, όποιο και να είναι το θεσμικό πλαίσιο, εμείς οφείλουμε όλοι να εργαστούμε για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο.

Η αισιοδοξία μας, από την άλλη, πηγάζει από την ετοιμότητα που φαίνεται να δείχνει η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων μας να συμμετάσχει ομόθυμα και ολόθυμα στην εκλογική διαδικασία που επίκειται, προκειμένου να πετύχει η μεταρρύθμιση. Η πλειοψηφία αυτή αντιλαμβάνεται τα αρνητικά σημεία της μεταρρύθμισης, σαν πεδία που πρέπει να βελτιώσουμε και όχι σαν πεδία τυφλών μαχών. Με τούτη την παρέμβασή μας, θέλουμε να στηρίξουμε αυτή την ομόψυχη συμμετοχή και να παρακινήσουμε όσους μέχρι σήμερα διστάζουν, να συνταχθούν μαζί της.

Η σημασία της επικείμενης εκλογής μεγιστοποιείται από το ότι το Συμβούλιο που θα εκλεγεί, θα είναι εκείνο που θα εκπονήσει τον Οργανισμό που επιτέλους θα αποκτήσει το Α.Π.Θ. Με εργαλείο το νέο καταστατικό του χάρτη, το Πανεπιστήμιο μας θα πορευτεί στα δύσκολα χρόνια που έρχονται, ώστε να παραγάγει υλικό και πνευματικό πλούτο και να τον αναδιανείμει, με δικαιοσύνη και με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αειφορία και τη διαφορετικότητα, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, σε όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, στην κοινωνία ολόκληρη.

Το ίδιο συλλογικό όργανο, υπό την επίνευση των οκτώ άμεσα εκλεγμένων μελών του, όπως και των εξωτερικών μελών που θα υποδείξουν, θα είναι αυτό που, κατ’ επιταγή του νέου νόμου, θα αφοσιωθεί στην τήρηση της χρηστής διοίκησης και θα επεξεργαστεί τη βαθμιαία υποκατάσταση όλων των μέχρι σήμερα δοκιμασμένων διοικητικών πρακτικών που αποστρέφονται τα ορθολογικά προτάγματα και απαιτήσεις, με πρακτικές που θα έχουν αξιοκρατικό και εκλογικευτικό προσανατολισμό.

Προσβλέπουμε στη συμμετοχή όλων των συναδέλφων στην εκλογική διαδικασία και στην ανάδειξη, μέσα από αυτή, του ήθους, της συνέπειας και της ορθοφροσύνης σε αξιώματα που θα καθοδηγούν τη σκέψη και την πράξη των νέων Συμβούλων.

η υποκρισία περίσσεψε...

.

Η Παράταξή μας έχει επανειλημμένα αντιταχθεί στις καταλήψεις. Έχουμε εξαντλήσει τη φαντασία μας στην προβολή επιχειρημάτων γιατί δεν πρέπει να κλείνουν τα Πανεπιστήμια. Σήμερα, δεν μας απομένει παρά να εκφράσουμε τη βαθειά απογοήτευσή μας βλέποντας:

- να διαλύονται τα όνειρα των πρωτοετών φοιτητών που έρχονται να εγγραφούν στα Πανεπιστήμια και να παλέψουν για ένα ξεκίνημα ζωής,

- να πληρώνουν χαμένα εξάμηνα οι οικογένειες που στενάζουν κάτω από τα οικονομικά βάρη,

- να χάνονται μισθοί στο δημόσιο από την παρακώλυση του έργου των ιδρυμάτων, τη στιγμή που έρχονται σκληρά μέτρα εφεδρείας προσωπικού.

Η απογοήτευσή μας είναι μεγαλύτερη όταν βλέπουμε συναδέλφους να δικαιολογούν ή να στηρίζουν τις καταλήψεις, επειδή οι ίδιοι αδυνατούν να αντιδράσουν στο νόμο-πλαίσιο και τις υποδαυλίζουν, χρησιμοποιώντας τες ως σωσίβιο για τις δικές τους επιδιώξεις.

Η υποκρισία περίσσεψε…

Κάνουμε έκκληση στους φοιτητές να κλείσουν τ’ αυτιά τους σε όσους τους ωθούν σε τόσο απαράδεκτες μορφές διαμαρτυρίας. Να αντιδράσουν ειρηνικά αλλά με αποφασιστικότητα στις καταλήψεις και να συσπειρωθούν γύρω από τα νέα φοιτητικά κινήματα που σχηματίζονται μέσα από κοινωνικά δίκτυα.

Πρώτα απ’ όλα, όμως, καλούμε τα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να διασφαλίσουν την ομαλή επαναλειτουργία του. Δεν ανεχόμαστε να προπηλακίζονται οι φοιτητές μεταξύ τους μπροστά σε κλειδωμένες σχολές κι εμείς να στεκόμαστε μακριά, να μην κάνουμε τίποτε και να «διδάσκουμε» κι από πάνω την ανομία, καλώντας συναδέλφους και φοιτητές να μην εφαρμόσουν τους νόμους του κράτους.

Όσοι δεν θέλουν (ή δε μπορούν) ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους, ας παραιτηθούν.

.

διαβούλευση αν θα εφαρμοστεί ένας νόμος;

.

Με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι οι Πρυτανικές Αρχές μας στο ΑΠΘ μάς καλούν σε διαβούλευση εάν θα εφαρμόσουν ή όχι το νέο νόμο-πλαίσιο. Τις τελευταίες ημέρες, μετά την ψήφιση του νόμου, παρακολουθούσαμε με ανακούφιση τόσο τον ίδιο τον Πρύτανη, όσο και τον Αντιπρύτανη να διατυμπανίζουν στα ΜΜΕ όπου παρενέβαιναν ότι -αν και δεν πιστεύουν στο νόμο αυτό- είναι υποχρεωμένοι να τον εφαρμόσουν και θα το κάνουν. Κι όταν έρχεται η ώρα να το κάνουν, δεν το κάνουν, αλλά ρωτούν την πανεπιστημιακή κοινότητα αν πρέπει να το κάνουν! Υπ' αυτές τις συνθήκες, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να μη νομιμοποιήσουμε τη διαδικασία της διαβούλευσης και να ζητήσουμε από τις Πρυτανικές μας Αρχές να υιοθετήσουν μια ξεκάθαρη, έντιμη και αντρίκια στάση: ή να εφαρμόσουν το νόμο ή -αν δεν θέλουν να τον εφαρμόσουν- να παραιτηθούν. Διότι διαβούλευση κάνει κανείς πριν την ψήφιση ενός νόμου, όχι μετά. Μετά την ψήφιση ενός νόμου, πρέπει να τον εφαρμόσεις. Μπορείς να προσφύγεις δικαστικά εάν πιστεύεις ότι είναι αντισυνταγματικός. Μπορείς ακόμη να ενεργήσεις στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών ώστε να τον αλλάξεις, εάν πιστεύεις ότι δεν είναι καλός. Υπάρχουν οι θεσμοί, οι μηχανισμοί και οι διαδικασίες για όλα αυτά. Δεν μπορείς, όμως, να είσαι Πρύτανης, να λες ότι θα εφαρμόσεις το νόμο, κι όταν έρχεται η ώρα να τον εφαρμόσεις, να ζητάς τη γνώμη των συναδέλφων σου εάν θα πρέπει παρόλα αυτά να τον εφαρμόσεις. Γιατί ρωτάς; Για ποιό λόγο ρωτάς; Η εφαρμογή των νόμων στη δημοκρατία δεν είναι αποτέλεσμα διαβούλευσης ή ψηφοφορίας. Αποτέλεσμα ψηφοφορίας και διαβούλευσης στις δημοκρατίες είναι η ψήφιση των νόμων. Ξεχάσαμε ότι και στη δημοκρατία υπάρχει η εξαναγκαστική εφαρμογή των νόμων της δημοκρατίας. Και δίνουμε πρώτοι για μια ακόμη φορά το κακό παράδειγμα όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά και στους καταληψίες φοιτητές μας. Όπως αυτοί εννοούν να αποφασίζουν "δημοκρατικά" να κλείσουν το πανεπιστήμιο που μας έδωσε ο ελληνικός λαός προκειμένου να διδάσκουμε τα παιδιά του, έτσι και οι Πρυτάνεις μας, από το ερώτημα που έθεσαν, φαίνεται πως εκτιμούν ότι θα μπορούσαν να νομιμοποιηθούν το ίδιο "δημοκρατικά" να μην εφαρμόσουν ένα νόμο του κράτους.

.

It's a beautiful day

.

Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα για την Παιδεία, μια υπέροχη μέρα για την Ελλάδα!

Αυτό που έγινε χθες στη Βουλή, ήταν συναρπαστικό. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, όχι μόνο η ανώτατη εκπαίδευση, αλλά και η ίδια η χώρα μπορεί να ελπίζει. Γιατί ετούτη η μάχη, είναι ίδια με την άλλη που δίνει η χώρα για τη διάσωσή της. Και απέναντι, βρίσκονται και στις δυο περιπτώσεις οι ίδιοι ιδεολογικοί αντίπαλοι.

Εμείς είμαστε περήφανοι που δώσαμε από την αρχή το παρών σ’ αυτό τον αγώνα. Επιλέξαμε να πούμε ανεπιφύλακτα ΝΑΙ στη μεταρρύθμιση, γιατί κρίναμε πως ο,τιδήποτε άλλο θα ήταν μιζέρια.

Όσοι από εμάς εμπλακήκαμε στην όμορφη περιπέτεια της Πανεπιστημιακής Συμπαράταξης, νιώθουμε σήμερα μια γλυκιά κούραση, όπως όταν με πολύ κόπο και προσωπικό κόστος προσθέτεις ένα λιθαράκι στο δρόμο για ένα μεγάλο στόχο που τώρα βλέπεις να επιτυγχάνεται.

Όσοι, όμως, αποφασίσαμε να εκτεθούμε σε τέτοιο βαθμό, δεν θα το κάναμε, ούτε θα συνεχίζαμε, αν δεν ήμασταν βέβαιοι ότι ήσασταν πάρα πολλοί αυτοί που συμμεριζόσασταν τις απόψεις μας, μας επιδοκιμάζατε και μας στηρίζατε.

Για μας, οι μάχες χαρακωμάτων έλαβαν τέλος. Οι δυνάμεις της συντήρησης στα Πανεπιστήμια απομονώθηκαν από την κοινωνία. Τώρα θα πρέπει να τις απομονώσουμε κι εμείς εδώ μέσα, ξεκινώντας κάτι καινούργιο.

It’s a beautiful day.