Habemus Consilium

Τελικά, έχουμε Συμβούλιο στο ΑΠΘ! Όπως έχουμε και πολλά προβλήματα που πρέπει να λύσει το Συμβούλιο. Συγχαίρουμε από καρδιάς τα νεοεκλεγέντα μέλη του και τους ευχόμαστε καλή φώτιση στα νέα τους καθήκοντα. Διότι, πέρα από φυσική δύναμη και ψυχική αντοχή, όσοι εξελέγησαν σήμερα θα χρειαστούν και πολύ σοφία για να διασφαλίσουν μια ισορροπία στο ανώτατο επίπεδο διοίκησης του ΑΠΘ μεταξύ των ακαδημαϊκών επιλογών του Πρύτανη και της Συγκλήτου και των μέσων που θα μπορεί να διαθέσει το Συμβούλιο για να στηρίξει τις επιλογές αυτές. Στο πλαίσιο αυτό, δύο είναι τα κρίσιμα ερωτήματα, με τα οποία το νέο όργανο θα έρθει αμέσως αντιμέτωπο:

Πρώτον, μπορούμε, άραγε, να κάνουμε και εκπαιδευτική και κοινωνική πολιτική μαζί, όπως πιστεύαμε ότι μπορούσαμε μέχρι τώρα, ή μήπως θα πρέπει να δούμε ξανά τις προτεραιότητές μας; Πρόκειται για το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί το Ίδρυμα στην υπόθεση των εργολαβικών. Άραγε, θα το διαιωνίσουμε ή θα τραβήξουμε γραμμή με το κακό μας παρελθόν;

Δεύτερον, μπορούμε, άραγε, να επιβιώσουμε όλες οι Σχολές και όλα τα Τμήματα μαζί, με όλους τους Τομείς και όλα τα γνωστικά τους αντικείμενα ως έχουν σήμερα ή μήπως θα πρέπει και εδώ να διαλέξουμε τι θέλουμε να κάνουμε σαν Πανεπιστήμιο και τι μπορούμε να στηρίξουμε με όσα μέσα διαθέτουμε; Είναι το μεγάλο –εθνικής εμβέλειας αυτή τη φορά– στοίχημα αναδιάρθρωσης της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Η σημερινή ψηφοφορία μάς προσφέρει χρήσιμα διδάγματα, καθώς επρόκειτο να ψηφίσουν 2.095 συνάδελφοι που έλαβαν σχετικό mail από το σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Αρχάς του 2009, ήμασταν λίγο περισσότεροι από 2.200 καθηγητές στο ΑΠΘ. Δύο χρόνια αργότερα, το Δεκέμβρη του 2010, ήμασταν 2.180. Σήμερα, λοιπόν, μετά από δυο χρόνια βαθιάς κρίσης, συνεχίζουμε να είμαστε τουλάχιστον 2.095. Στην τετραετία, δηλαδή, υποστήκαμε μια μείωση προσωπικού της τάξης μόλις του 5%. Και παρά ταύτα, νιώθουμε λίγοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είμαστε κιόλας.

Χωρίς, όμως, αναδιάρθρωση Σχολών και Τμημάτων, χωρίς  ανακατανομή του προσωπικού και αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών, θα νιώθουμε και πάλι λίγοι, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε όσοι περίπου ήμασταν και πριν την κρίση, όταν επίσης νιώθαμε ανεπαρκείς. Είναι σαφές, λοιπόν, πως δε μας φταίει η κρίση, η οποία ήρθε απλώς να αναδείξει προβλήματα που στην πραγματικότητα προϋπήρχαν της κρίσης. Με τη διαφορά ότι τότε, η βαθιά τσέπη του κράτους δεν τ' άφηνε να μας πνίξουν όπως σήμερα. Δε φροντίσαμε, δυστυχώς, να τα λύσουμε στον καλό μας τον καιρό και φτάσαμε ως εδώ. Τώρα θα πρέπει να τα λύσουμε μέσα στην κρίση και αυτό θα είναι επώδυνο.

Το Συμβούλιο που εκλέξαμε σήμερα, έχει μια πολύ δύσκολη δουλειά μπροστά του. Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο έργο του.

Καθόσον αφορά εμάς στην Πανεπιστημιακή Συμπαράταξη, έχουμε περισσότερους από έναν λόγους να είμαστε ικανοποιημένοι από την εξέλιξη αυτή. Στην πραγματικότητα, έχουμε … δύο! Ευχόμαστε στη Νιόβη και τον Χρήστο καλή συνέχεια στους αγώνες τους για μεταρρύθμιση, αυτή τη φορά από το νέο βήμα που τους χάρισε η αναγνώριση των συναδέλφων τους.
.

στηρίζουμε τους ανθρώπους μας γιατί το αξίζουν

.

Η Νιόβη και ο Χρήστος στο ιστορικό 9ο Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, τον Μάρτη του 2009, όταν η μεταρρύθμιση είχε γίνει απαίτηση. 
Σήμερα είναι υποψήφιοι για το Συμβούλιο του ΑΠΘ

Το παρελθόν των εκλογικών αναμετρήσεων στο ΑΠΘ μάς διδάσκει ότι η προσωπικότητα, το βιογραφικό, οι θέσεις, οι ώρες πτήσης στα κοινά και η συνέπεια λόγων και έργων τού κάθε υποψήφιου δεν ήταν ποτέ αρκετά από μόνα τους για να εκλεγεί κάποιος σε θέση υψηλής ευθύνης. Το παιγνίδι, όμως, είναι καινούργιο και η κρίση που βιώνουμε μάς καλεί να πάψουμε να παίζουμε ένα νέο παιγνίδι με παλιούς όρους. Αύριο θα είναι στο χέρι μας και οι όροι του παιγνιδιού και τα πρόσωπα που θα διαλέξουμε να το παίξουν.

.

μια σημαντική μέρα για μας

Σήμερα αποφασίστηκε η ηλεκτρονική ψηφοφορία για τις εκλογές του Συμβουλίου στο ΑΠΘ. Είναι ένας σημαντικός σταθμός στην πανεπιστημιακή μας ζωή, αλλά ακόμη πιο σημαντικός για μας στη Συμπαράταξη. Θα μας συγχωρήσετε που δεν κρύβουμε τη χαρά μας. Αυτά τα διεκδικούσαμε από την πρώτη στιγμή που κάναμε την εμφάνισή μας οργανωμένα στον δημόσιο πανεπιστημιακό χώρο, τέσσερα χρόνια πριν. Τέσσερα χρόνια είναι πολλά για μια μικρή δικαίωση όπως αυτή, είναι όμως λίγα για την ακόμη μεγαλύτερη που θάρθει την ερχόμενη εβδομάδα. Επί του παρόντος, δείτε εδώ την ανακοίνωσή μας στις 25 Ιανουαρίου 2009, με θέμα: ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Σαν να την γράψαμε χθες... Ποιος να τόλεγε ότι η μητέρα των μαχών στα ΑΕΙ, θα δινόταν ηλεκτρονικά!!!

.

λογοδοσία παντού

Από τη σύστασή της ακόμη, η λογοδοσία και η κοινωνική υπευθυνότητα υπήρξαν πάγιες θέσεις της Πανεπιστημιακής ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ, τις οποίες μάλιστα αναδείξαμε στο πλαίσιο των αυξημένων ευθυνών που έχουμε ως διαχειριστές ενός αυτοδιοίκητου Πανεπιστημίου. Στο ίδιο αυτό πλαίσιο, επιβάλλεται να δίνουμε λόγο όχι μόνο στην κοινωνία για το πώς αξιοποιήσαμε και αξιοποιούμε την περιουσία και τα κονδύλια που μας ανέθεσε να διαχειριστούμε, αλλά και στους συναδέλφους μας για το τι κάναμε και τι κάνουμε διαχειριζόμενοι τα του οίκου μας. 

Κατά συνέπεια, υποστηρίζουμε οποιαδήποτε έκκληση λογοδοσίας απευθύνεται σε όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου, των Σχολών, των Τμημάτων και των Τομέων μας, τόσο για τρέχουσες όσο και για παρελθούσες χρήσεις, είτε αυτή προέρχεται από την κοινωνία ή (ακόμη περισσότερο) την Πολιτεία, είτε από συναδέλφους, οργανωμένους ή μεμονωμένους. 

Μάλιστα, πριν ακόμη υιοθετηθεί επίσημα το μέτρο της Διαύγειας, είχαμε υποστηρίξει πως όλα τα όργανα του Πανεπιστημίου θα πρέπει να διασφαλίζουν στον ανώτατο βαθμό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας στη λειτουργία τους, δημοσιεύοντας εγκαίρως στην ιστοσελίδα τους την ημερήσια διάταξη της επόμενης συνεδρίασής τους και, εντός ευλόγου χρόνου μετά το πέρας της συνεδρίασης, τις αποφάσεις που πάρθηκαν.

Για την «ανακοίνωση του ΔΣ του ΕΣΔΕΠ της 19-10-2012», τα μέλη της Συμπαράταξης στο ΔΣ του ΕΣΔΕΠ δεν έλαβαν καμιά ειδοποίηση κατά τη διαδικασία έκδοσής της και δεν είχαν καμιά συμμετοχή σε αυτήν. Είμαστε αναγκασμένοι να το πούμε αυτό, διότι η εισαγωγική παράγραφος της «ανακοίνωσης» παραπέμπει σε μια διαδικασία διερεύνησης κάποιων καταγγελιών στο πλαίσιο του ΔΣ του ΕΣΔΕΠ, μετά το πέρας της οποίας το εν λόγω ΔΣ «κατέληξε» σε όσα εκεί αναφέρει. 

Καθόσον μας αφορά, εμείς παγίως ζητάμε λογοδοσία από όλους χωρίς διάκριση, για τους λόγους που αναφέρουμε ανωτέρω. Στο ίδιο αυτό πλαίσιο, στηρίζουμε και τις εκκλήσεις για λογοδοσία που απευθύνονται σε όργανά μας από οιονδήποτε κι αν προέρχονται. Δίκες, όμως, δεν κάνουμε, ούτε κατηγορίες απευθύνουμε, διότι δικαστήριο δεν είμαστε, ούτε εισαγγελική αρχή. 

.

μισθολογικές περικοπές και διδάγματα για το μέλλον

.

Οι μισθολογικές περικοπές μάς αδικούν. Είμαστε θύματα μιας νέας οριζόντιας μείωσης του μισθολογικού κόστους του δημοσίου, σε διακλαδικό επίπεδο αυτή τη φορά, που αγνοεί επιδεικτικά την άνιση μεταχείριση ενός ανταγωνιστικότερου κλάδου, που όμως δεν έλαβε καμιά αύξηση στις αποδοχές του τα τελευταία χρόνια, τη στιγμή που όσοι συγκρίνονται μαζί του λάβανε αυξήσεις της τάξης του 40, του 70 ή του 100%!

Με τις σχεδιαζόμενες περικοπές, η Κυβέρνηση εκπέμπει ένα πρόσθετο μήνυμα: αδιαφορεί προκλητικά αν τα δημόσια πανεπιστήμια καταρρεύσουν. Το αποδέχεται, θα λέγαμε, με όρους ενδεχόμενου δόλου… Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί αδιαφορεί αν φύγουν στο εξωτερικό άξιοι συνάδελφοι. Αδιαφορεί αν δεν έρθουν από το εξωτερικό αξιότεροι συνάδελφοι. Αδιαφορεί αν σταματήσουν να χτυπάνε την πόρτα του ελληνικού πανεπιστημίου αξιότατοι νέοι επιστήμονες, που κατά κανόνα έχουν υψηλότερα προσόντα από πολλούς υπηρετούντες στα ελληνικά ΑΕΙ καθηγητές σήμερα!

Το νέο μήνυμα εκπέμπεται στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ν. 4076, ο οποίος πριν δυο μήνες ακύρωσε τη μεταρρύθμιση που προήγαγε ο ν. 4009 σε επίπεδο τμημάτων και τομέων, προγραμμάτων σπουδών και μεταπτυχιακών. Δεν θέλει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο ν’ αλλάξει; Τόσο το χειρότερο γι’ αυτό! Η ζωή, όμως, προχωρά. Με τον ίδιο νόμο, λοιπόν, το Υπουργείο ανέκτησε την απόλυτη διακριτική ευχέρεια να συρρικνώσει τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση και διευκόλυνε την ίδρυση και λειτουργία κολλεγίων σε συνεργασία με ανώτατα ιδρύματα του εξωτερικού. Πριν λίγες ημέρες, γίναμε μάρτυρες της παρέλασης κυβερνητικών στελεχών στα εγκαίνια της «πρώτης ιδιωτικής πολυτεχνικής σχολής στη χώρα μας». Ήδη, σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, σχεδιάζεται να ενταχθούν στο νόμο για την ταχεία αδειοδότηση επενδύσεων (fast track) και μεγάλες επενδύσεις που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν στον τομέα της εκπαίδευσης.

Ερώτηση:

Αφήσαμε, άραγε, κανένα περιθώριο στην πολιτική εξουσία, με τις πράξεις και τις παραλείψεις μας, να αντιδράσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν με τον οποίο αντιδρά σήμερα; ΚΑΝΕΝΑ! Ο ένας νόμος δεν μας άρεσε κι ο άλλος μας ξινίζει. Οι συνδικαλιστές του club της δραχμής συμπεριφέρονται σα να μην πέρασε μια μέρα από την προηγουμένη της ψήφισης του ν. 4076. Τον καταδίκασαν και αυτόν όπως τον προηγούμενο, πριν καν τον διαβάσουν! Όσο για την ακαδημαϊκή μας ηγεσία, αυτή αποφάσισε να προσφύγει κατά της συνταγματικότητας και του νέου νόμου. Κατά τα άλλα, είναι υπέρ ενός νέου καταστατικού χάρτη, λέει, για τα ΑΕΙ της χώρας... Τώρα; Τώρα που την πραγματική μεταρρύθμιση, την επέβαλαν ήδη η κοινωνία και η οικονομία;

Είχαμε προειδοποιήσει ειδικά επ’ αυτού δυο χρόνια πριν: 

Το ελληνικό πανεπιστήμιο, λέγαμε, βρίσκεται ακόμη στο κέντρο της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας, και αυτό είναι πλεονέκτημα για τη διάσωσή του με τη μορφή που έχει σήμερα. Σε μας εναπόκειται εάν θα παραμείνει εκεί ή θα μεταβληθεί σε μια απλή –και μάλιστα φτωχή– συνιστώσα, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες. Εμείς το θέλουμε στο κέντρο της εκπαίδευσης, με σαφή βελτίωση της δημόσιας υπηρεσίας που παρέχει, χάριν των φοιτητών του, της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και του μέλλοντος αυτού του τόπου. Διαφορετικά, είναι βέβαιον πως κοινωνία και οικονομία θα βρουν εναλλακτικούς τρόπους να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.

Εδώ ήρθαμε, λοιπόν.

Ποιοι έχουν την ευθύνη γι’ αυτό; Οι πολιτικοί που σήμερα αποφασίζουν τις περικοπές μας; Σίγουρα! Αυτοί, όμως, έχουν κι ελαφρυντικά: να βγει ο λογαριασμός να πάρουμε τη δόση, μη τυχόν καταρρεύσουμε· να δώσουν διέξοδο στο αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμε την κοινωνία, κρατώντας την όμηρο μιας χαμηλής ποιότητας ανώτατης εκπαίδευσης. Εμείς, όμως, δεν έχουμε κανένα ελαφρυντικό. Συλλογικά τουλάχιστον. 

Λόγος για τον οποίο αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Κατ’ αρχήν, δεν το κάναμε ποτέ, συνεπώς δε θ’ αρχίσουμε τώρα. Διότι οι φοιτητές μας και οι γονείς τους δεν φταίνε σε τίποτε. Και διότι, επιπλέον, οι απεργίες τώρα, μάς οδηγούν κατ' ευθείαν στο γκρεμό. Προκαλούμε μια καταπονημένη κοινωνία, που ούτε μας εκτιμά πλέον, ούτε μας αγαπά. Το έχουμε πει και το ξαναλέμε: πρέπει επιτέλους να περάσουμε από την εξέγερση στην αντίδραση. Εάν δράση είναι η κρίση, ποια είναι η δική μας αντίδραση στην κρίση; Πώς αντιδρούμε σε αυτήν αντί απλώς να εξεγειρόμαστε; Όσο εξεγειρόμαστε αντί να αντιδρούμε, θα στενεύουν ολοένα και περισσότερο τα περιθώρια να αντιδράσουμε. Μια τέτοια διπλή επιδείνωση των όρων μιας δικής μας συλλογικής αντίδρασης βιώσαμε τους τελευταίους δύο μήνες με την αντιμεταρρύθμιση του ν. 4076, αφενός, και τις άνευ προηγουμένου περικοπές στις αποδοχές μας, αφετέρου.

Μείναμε μετεξεταστέοι στην κοινωνία

Ποιος φανταζόταν ότι η πολιτική εξουσία θα μπορούσε να περάσει τόσο μεγάλης κλίμακας περικοπές στις αποδοχές μας με τόση ευκολία! Γιατί αυτό; Διότι έχουμε μείνει μετεξεταστέοι στην κοινωνία. Γιατί δεν έχουμε πλέον κανένα έρεισμα σ’ αυτήν. Μην ψάχνετε επικοινωνιακούς δαίμονες. Στην επικοινωνία, όταν δεν καταφέρνεις να επικοινωνήσεις κάτι, φταις εσύ, δεν φταίνε ούτε οι αποδέκτες των μηνυμάτων σου, ούτε οι δραστήριοι ανταγωνιστές σου. Δεν είναι ο δρόμος που φταίει, συνάδελφοι. Είναι η μηχανή του αυτοκινήτου μας που έχει το πρόβλημα. Μέχρι να ξαναβγούμε στην κοινωνία να δώσουμε ξανά εξετάσεις, έχουμε πολύ homework μπροστά μας...
.

ανοίγουμε τη συζήτηση για την αναδιάρθρωση των ΑΕΙ

.

Παρά τις ατέλειές του, ο νόμος 4009 αποτέλεσε τη μόνη ουσιαστική μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε στη μετά-Μνημόνιο εποχή. Η εφαρμογή του, όμως, παρεμποδίστηκε με τη βία από παρατάξεις και συναδέλφους, που μάλιστα υπερηφανεύονται γι’ αυτό, παρά το γεγονός ότι προσέβαλαν στοιχειώδεις ελευθερίες συναδέλφων τους στο χώρο του Πανεπιστημίου, όπως αυτές δεν έχουν απειληθεί σε κανέναν άλλο δημόσιο χώρο μέχρι τώρα από συνάδελφο προς συνάδελφο.

Όχι τυχαία, βέβαια, διότι μόνο σ’ αυτόν εδώ το χώρο συσπειρώθηκαν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις γύρω από ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση ενός τμήματος του δημόσιου τομέα, στον οποίο ανήκουμε και εμείς. Μόνον εδώ, λοιπόν, η βίαιη αντίδραση ενός κόσμου εθισμένου στη βιαιότητα, που δε θέλει ν’ αλλάξει, εκδηλώθηκε –όχι πλέον κατά των ΜΑΤ, συγκεκριμένα, ή της Τρόικας, αφηρημένα– αλλά κατά των ίδιων των συναδέλφων τους που τόλμησαν να εφαρμόσουν ένα νόμο είτε συμμετέχοντας σε μια εκλογική επιτροπή, είτε θέτοντας υποψηφιότητα για μια θέση συμβούλου, ή ακόμη και πηγαίνοντας απλά να ψηφίσουν…

Δυστυχώς, η νέα Κυβέρνηση, στην παρθενική της νομοθετική πρωτοβουλία, επέλεξε –την ίδια στιγμή που ομνύει στις διαρθρωτικές αλλαγές– να βάλει νερό στη μεταρρύθμιση, επιτρέποντας μάλιστα να παραχθεί δίκαιο  από τη βία. Διερωτάται κανείς πώς η Κυβέρνηση αυτή θα συγκρουστεί με πολύ βιαιότερα συμφέροντα που στέκονται εμπόδιο στη μεταρρύθμιση της χώρας, όταν υποχωρεί απέναντι στην ενδοπανεπιστημιακή βία…

Παρ’ όλα αυτά, πρόθεση δική μας είναι να στηρίξουμε την εφαρμογή του νόμου όπως διαμορφώθηκε τελικά, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία για ουσιαστική αλλαγή που μας παρέχει. Τη χρονιά που έρχεται, θα είμαστε παρόντες στη διαδικασία μετασχηματισμού της ανώτατης εκπαίδευσης, που ήδη ξεκίνησε. Οι στιγμές που διέρχεται η χώρα είναι κρίσιμες και θα πρέπει να σταθούμε κι εμείς αρωγοί στην προσπάθεια που καταβάλλει να απομακρυνθεί από το χείλος του γκρεμού. Στο πλαίσιο αυτό, κεντρικό ζήτημα αποτελεί η ακαδημαϊκή και διοικητική μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης, μαζί με τη μεταρρύθμιση που διενεργείται στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα της χώρας, τμήμα του οποίου είμαστε και εμείς.

Παίρνουμε, λοιπόν, την πρωτοβουλία σήμερα να ανοίξουμε τη συζήτηση στο ΑΠΘ, με στόχο την επίτευξη μιας διπλής αναδιάρθρωσης:

Α) σε επίπεδο Τμημάτων, με σκοπό να περιορίσουμε τον αριθμό τους κατά 30%, ώστε να φτάσουμε στον επιθυμητό εθνικό στόχο της κατάργησης 150 τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ από τα 500 που λειτουργούν στη χώρα, και

Β) σε επίπεδο Ιδρυμάτων, με σκοπό να απορροφήσουμε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Διεθνές Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας ή μέρος αυτού, και να γίνουμε ένα Πανεπιστήμιο στη Μακεδονία με τη νέα, περιεκτική επωνυμία ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, εις τρόπον ώστε να υπάρχει ένα Πανεπιστήμιο στη Θράκη, ένα στη Μακεδονία, ένα στην Ήπειρο με απορρόφηση του Ιονίου, ένα στη Θεσσαλία, ένα στην Πελοπόννησο, ένα στο Αιγαίο και ένα στην Κρήτη. Η Αττική είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση, αν και δεν βλέπουμε γιατί και αυτή δεν θα μπορούσε να έχει ένα Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, ένα στον Πειραιά και ένα Πολυτεχνείο, εις τρόπον ώστε τα ΑΕΙ σε όλη την επικράτεια να μην υπερβαίνουν τα δέκα (10).

Προς την κατεύθυνση αυτή, προτείνουμε τον περιορισμό των Σχολών του νέου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Μακεδονίας στις ακόλουθες δέκα (10), ώστε γύρω από αυτές να δομηθεί η προτεινόμενη ανωτέρω διπλή αναδιάρθρωση, εσωτερική και εξωτερική:
 1.  Αυτόνομη Σχολή Επιστημών Υγείας
 2.  Πολυτεχνική Σχολή
 3.  Σχολή Θετικών Επιστημών
 4.  Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών
 5.  Νομική Σχολή
 6.  Σχολή Κοινωνικών, Οικονομικών & Πολιτικών Επιστημών
 7.  Σχολή Φυσικού Περιβάλλοντος
 8.  Ακαδημία Επιστημών Αγωγής
 9.  Ακαδημία Καλών Τεχνών
10. Σχολή δια βίου μάθησης, στην οποία θα μπορούσε να μετεξελιχθεί το Διεθνές Πανεπιστήμιο.

Συγχρόνως προτείνουμε:

α) την άμεση παραχώρηση της διαχείρισης της πολυδάπανης Πανεπιστημιακής Φοιτητικής Λέσχης σε εταιρία catering μετά από διεθνή διαγωνισμό. Αν συνεχίσει το ΑΠΘ να διαχειρίζεται τη Λέσχη, θα πρέπει να το κάνει στο πλαίσιο ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, με πρόβλεψη φοιτητικού εισιτηρίου σίτισης, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο.

β) Το αυτό (κατ’ ελάχιστον) ισχύει και για την Πανεπιστημιακή Κατασκήνωση της Καλάνδρας. Αν συνεχίσει να την διαχειρίζεται το ΑΠΘ, οι επενδύσεις εκεί θα πρέπει να γίνονται μόνον εφόσον μπορούν να αποσβεσθούν.

Σε καιρούς οξύτατης κρίσης, θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε να κλείσουμε τις πληγές στο σώμα του Πανεπιστημίου που αιμορραγούν ακατάπαυστα εδώ και δεκαετίες! Όπως θα πρέπει κάποτε να θέσουμε και τις προτεραιότητές μας με κριτήριο κατά πόσο μπορούμε να τις στηρίξουμε με τα μέσα που διαθέτουμε και με όσα άλλα θα μπορούσαμε ενδεχομένως να διασφαλίσουμε. Δεν μπορεί ο Ελληνικός Λαός να εξακολουθεί να πληρώνει εσφαλμένες επιλογές μας στο όνομα της ακαδημαϊκής ελευθερίας ή του αυτοδιοίκητου.

Συνάδελφοι,

Ή θα πάρουμε τις τύχες του Πανεπιστημίου στα χέρια μας, ή θα καθίσουμε στη γωνιά μας και θα καταγγέλλουμε την εκάστοτε Κυβέρνηση που θα το κάνει στη θέση μας. Εμείς επιλέγουμε το πρώτο. Διότι πιστεύουμε πως είναι η αποτελεσματικότερη οδός για την προάσπιση και των ατομικών μας συμφερόντων που πλήττονται από την κρίση.

η δική μας αναφορά στον Γκρέκο

.

Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά θάναι κρίσιμη τόσο για το Πανεπιστήμιο, όσο και για τη χώρα. Ποτέ δεν ξεχωρίσαμε τα τελευταία χρόνια την τύχη της χώρας από την κατάσταση της ανώτατης παιδείας. Κι αυτό για δυο λόγους: πρώτον, διότι είμαστε μέρος του δημόσιου τομέα, που κυρίως ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, και δεύτερον, διότι η κοινωνία περιμένει από μας αφενός να τη βοηθήσουμε να κατανοήσει τι της συμβαίνει με τις γνώσεις μας, αφετέρου να της δείξουμε την έξοδο από την κρίση που βιώνει με το παράδειγμά μας.

Τα ερωτήματα που τίθενται, λοιπόν, στον καθένα από μας ατομικά και σε όλους εμάς συλλογικά είναι αμείλικτα: τι κάναμε για να βγάλουμε το Πανεπιστήμιο από την κρίση και να δώσουμε και το παράδειγμα στην υπόλοιπη κοινωνία ν’ ακολουθήσει; Τι κάναμε στα του οίκου μας, τον οποίο αυτοδιοικούμε, προκειμένου να τον αλλάξουμε, ώστε να βοηθήσουμε και τη χώρα ν’ αλλάξει;

«Έκαμες αυτό που σου μπιστεύτηκα; Δώσε λογαριασμό!»

Εμείς στο πλαίσιο αυτό, πιστοί στη μικρή ιστορία της παράταξής μας και στους λόγους ύπαρξής της, στηρίξαμε τη μεταρρύθμιση του νόμου 4009. Και το κάναμε για όλους τους λόγους που επισημάναμε αναλυτικά εδώ. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, παρά το γεγονός ότι οι πρόσφατες τροποποιήσεις του νόμου-πλαισίου στερούν από την πανεπιστημιακή κοινότητα την πρωτοβουλία αναδιάρθρωσης του δημόσιου πανεπιστημιακού τομέα της χώρας. Και θα το κάνουμε γιατί έχουμε συνείδηση της κρισιμότητας της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα, που δίνει μάχη για την επιβίωσή της εντός της Ευρωπαϊκής οικογένειας. 

Σε αναζήτηση παραδείγματος

Πιστεύουμε ακράδαντα πως το Πανεπιστήμιο είναι ο χώρος όπου θα κερδηθεί ή θα χαθεί η μάχη αυτή. Κανένας άλλος χώρος δεν πέρασε από την εξέγερση λόγω της κρίσης στην αντίδραση απέναντι στην κρίση. Μόνο στα Πανεπιστήμια είχαμε κινήσεις συλλογικής αντίδρασης στην κρίση. Σε όλους τους άλλους χώρους της κοινωνίας και της οικονομίας, όταν δεν κυριαρχεί η εξέγερση, επικρατεί η ακινησία που συντηρεί την ύφεση και επιτείνει την κατάρρευση. Πουθενά αλλού οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της χώρας δεν αναδείχθηκαν και δε συσπειρώθηκαν σε τέτοιο βαθμό γύρω από ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση ενός τμήματος του δημόσιου τομέα, τόσο κρίσιμου μάλιστα για το μέλλον της χώρας, όπως στο Πανεπιστήμιο.

Επί του παρόντος, οι δυνάμεις αυτές έχουν ηττηθεί εξ αιτίας της συνδρομής πέντε αιτίων:

1. Της απουσίας μιας στρατηγικής μετάβασης ενσωματωμένης στο νόμο 4009.

2. Της ατολμίας της δικαιοσύνης και της δημόσιας τάξης να επιβάλλουν το νόμο.

3. Της ακινησίας και της παθητικής συμμετοχής μεγάλου μέρους της καθηγητικής κοινότητας.

4. Της υπονόμευσης της εφαρμογής του νόμου από τις πρυτανικές αρχές.

5. Της άσκησης ωμής και απροκάλυπτης βίας από τις δυνάμεις της αντίδρασης που κρατούν εδώ και χρόνια όμηρο το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Ακύρωση παραδείγματος;

Η νέα κυβερνητική συνεργασία ήρθε να νομιμοποιήσει τα αποτελέσματα που άφησε πίσω της η δυναμική παρεμπόδιση υλοποίησης της μεταρρύθμισης, αναλαμβάνοντας μια πρωτοβουλία, η οποία -σε καιρούς διαρθρωτικών αλλαγών- δε θέτει μόνον ένα σημαντικό θέμα πολιτικής, εν προκειμένω αντιμεταρρυθμιστικής κατεύθυνσης, όπως έχουμε τεκμηριωμένα (και αδιαμφισβήτητα) επισημάνει, αλλά κι ένα μείζον θέμα ηθικής τάξης, στο μέτρο που από τη βία επετράπη τελικά να προκύψει δίκαιο! Γνωρίζαμε πως οι μεταρρυθμιστικές αντοχές της νέας Κυβέρνησης θα δοκιμάζονταν πρώτα στα Πανεπιστήμια, με αφορμή την αναμενόμενη νομοθετική παρέμβαση για τη διευκόλυνση εφαρμογής του ν. 4009 μετά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, που πήγαν πίσω και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Και το είχαμε εγκαίρως επισημάνει. Δεν περιμέναμε, όμως, και μάλιστα από δυνάμεις που θέλουν να λέγονται και αριστερές και μεταρρυθμιστικές, να επισφραγίσουν τις συνέπειες της βίας και εν τέλει να τις νομιμοποιήσουν σε τέτοιο βαθμό, παράγοντας από τη βία δίκαιο στην παρθενική τους νομοθετική πρωτοβουλία! Τι να περιμένουμε, άραγε, στη συνέχεια;

Για την κρατούσα δεξιά κυβερνητική παράταξη, τα Πανεπιστήμια ήσαν ανέκαθεν ένας χώρος αριστερής κυριαρχίας. Στα Πανεπιστήμια οφείλεις να τοποθετείσαι αριστερά, και ήδη αντιμνημονιακά, ακόμη κι όταν δεν είσαι αριστερός. Σήμερα, ένας δεξιός Υπουργός (καθιστάμενος σοφότερος από την τύχη της προκατόχου του, που αναμείχθηκε ως μη όφειλε στην αντιδικία ποιος κυβερνά αυτό το Πανεπιστήμιο) επέλεξε, κατά τρόπο μακιαβελικό θα λέγαμε, να αφήσει τις αριστερές δυνάμεις να λύσουν τις διαφορές τους στον κυρίαρχο χώρο τους, με άλλα λόγια να συνεχίσουν να τον κατασπαράσσουν όπως το πράττουν εδώ και τριάντα χρόνια, κρατώντας, όμως, για τον εαυτό του τα κρίσιμα για τη διάσωση της χώρας εργαλεία συρρίκνωσης του μη βιώσιμου δημόσιου τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης. Θέλουμε να πιστεύουμε πως δε θα μπει και στον πειρασμό να ασκήσει παλαιοκομματική πελατειακή πολιτική με την ευκαιρία των καταργήσεων και συγχωνεύσεων κρίσιμων για τις τοπικές κοινωνίες εκπαιδευτικών μονάδων. Τίποτε δεν προδικάζουμε, αλλά τα σημάδια δεν είναι καλά. Φαίνεται πως κέρδισαν όλοι τους, παίρνοντας ο καθένας το κατιτίς του, έχασε, όμως, η ανώτατη εκπαίδευση. Κι αν έχανε μόνο αυτή, θάταν λίγο το κακό. Έχασε και η χώρα, που ακόμη ψάχνει το παράδειγμα που θα τη βγάλει από την κρίση. 

Αυτό το παράδειγμα, λοιπόν, εμείς είμαστε αποφασισμένοι να μην της το στερήσουμε. Και γι’ αυτό θα αγωνιστούμε και τη χρονιά που έρχεται, αξιοποιώντας όποιες μεταρρυθμιστικές ευκαιρίες εξακολουθεί να μας παρέχει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στο βαθμό που διασώθηκε. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βλέπουμε πού αλλού, σε ποιον άλλο χώρο δηλαδή, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες, που θα επέτρεπαν να υλοποιηθεί ένα μεταρρυθμιστικό success story, υπόδειγμα εξόδου και της υπόλοιπης κοινωνίας από την κρίση. Διότι μόνον από 'δω μέσα μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει η βιώσιμη αναδιάρθρωση της χώρας. 
.

ο τρίτος δρόμος της ΔΗΜΑΡ για τα ΑΕΙ

.

Συγκλονισμένοι παρακολουθούμε τις μέρες αυτές το ακατάσχετο υβρεολόγιο που έχουν εξαπολύσει διακεκριμένοι συνάδελφοι της ΔΗΜΑΡ και του αρμόδιου συνδικαλιστικού της βραχίονα, της ΑΡΜΕ, κατά των υποστηρικτών του νόμου 4009, στους οποίους συγκαταλεγόμαστε και εμείς για όλους τους λόγους που έχουμε επανειλημμένα τονίσει.

Γνωρίζουμε πως οι συγκεκριμένοι Δημαρίτες συνάδελφοι έχουν στο μυαλό τους συγκεκριμένα πρόσωπα που περιλούζουν ως «πρόθυμους», «αλαζόνες», «νεοφιλελεύθερους», «λαϊκιστές», «παρατρεχάμενους», «ρηχούς μεταρρυθμιστές», «αντιδραστικούς εκσυγχρονιστές», μέχρι και «γελοίους»... Πρόκειται για παλιούς συντρόφους τους που αλλαξοπίστησαν, ορισμένοι μάλιστα εξ αυτών φτιάξανε και το νόμο 4009. 

Κανονικά, λοιπόν, το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών τους, επειδή είναι μια οικογενειακή τους υπόθεση, στην πραγματικότητα δεν έπρεπε να μας αφορά. Άλλωστε, ο Νίκος Μπίστης, το είπε ξεκάθαρα, ο άνθρωπος: «Το πρόβλημα που υπάρχει πηγάζει ακριβώς από την πληγή που άνοιξε στην ΔΗΜΑΡ αυτή η υπόθεση που δεν λέει να κλείσει αλλά και από την εμμονή αυτών των συντρόφων να κρίνουν την ΔΗΜΑΡ σχεδόν αποκλειστικά από την στάση της απέναντι στον νόμο Διαμαντοπούλου».

Επειδή, όμως, τα σκάγια των συναδέλφων παίρνουν κι εμάς και είναι και ιδιαίτερα προκλητικοί (αλλά και προκλητικά αδιάβαστοι!), γι’ αυτό θα σηκώσουμε το γάντι και θα τους υποβάλουμε τρία (3) συγκεκριμένα ερωτήματα, στα οποία αν θέλουν μας απαντούν, αν δε θέλουν, ψυχή βαθιά, που λέει κι ο λαός μας (ή μάλλον … ρηχή καθόσον μας αφορά, γιατί, βλέπετε, εμείς συγκαταλεγόμαστε στους ρηχούς μεταρρυθμιστές, ενώ αυτοί έχουν βάθος οι άνθρωποι!)

Τρία απλά ερωτήματα…

Για πείτε μας, λοιπόν, συνάδελφοι, μιας και ταυτίζεστε πλέον με το νέο-νέο νόμο (και μάλιστα περηφανεύεστε γι’ αυτό):

1) Αποσπάσατε, ναι ή όχι, από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα τη νομική δυνατότητα να προβεί η ίδια (δηλαδή από τα κάτω) στην αναδιάρθρωση του δημόσιου πανεπιστημιακού τομέα της χώρας, με νομικά εργαλεία τις αρχικές διατάξεις των άρθρων 7 παρ. 6 και 76 παρ. 7 του ν. 4009; Και με τι την αντικαταστήσατε;

2) Μεταφέρατε την αρμοδιότητα αυτή στον ίδιο τον Υπουργό, λύνοντάς του τα χέρια να κινηθεί σε όποια κατεύθυνση θελήσει και χωρίς την συναίνεση της Πανεπιστημιακής Κοινότητας. Είναι έτσι; Έτσι είναι, αφού τροποποιήσατε το άρθρο 7 παρ. 6. Πριν, αν δεν είχε γνώμη συμβουλίων, συγκλήτων και της ΑΔΙΠ, ο Υπουργός δεν προχωρούσε σε πρόταση για έκδοση ΠΔ. Και η πρότασή του έπρεπε να είναι τεκμηριωμένη, ενώ τώρα είναι ουσιωδώς ανέλεγκτη. Πριν, λοιπόν, την πρωτοβουλία την είχε η Πανεπιστημιακή Κοινότητα. Τώρα, η πρωτοβουλία πέρασε στον Υπουργό, η δουλειά του οποίου έγινε πιο εύκολη (το dirty job του, με άλλα λόγια). Τώρα, ο Υπουργός μόνον τεκμηριωμένο (;) ερώτημα έχει την υποχρέωση να υποβάλλει στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα, κι αν αυτή δεν απαντήσει εντός 60 ημερών, τότε προχωρά και κάνει ό,τι θέλει, σχεδόν ανέλεγκτα. Διότι, για τεκμηριωμένες απαντήσεις έχουμε ακούσει, για τεκμηριωμένο (;) ερώτημα, πρώτη φορά ακούμε, και μάλιστα σε νόμο του κράτους! Μεταξύ μας, καλά θα κάνει και θα προχωρήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο Υπουργός στις συγχωνεύσεις, διότι εδώ που φτάσαμε θα πρέπει ούτως ή άλλως να συρρικνωθεί ο «απλωμένος» πανεπιστημιακός χώρος, διαφορετικά θα καταρρεύσουμε όλοι. Λυπούμαστε, όμως, που η Πανεπιστημιακή Κοινότητα εμποδίστηκε με τη βία να αξιοποιήσει μια ευκαιρία που της δόθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της από την Πολιτεία. Κι εσείς ευθύνεστε γι' αυτό, διότι επιπλέον νομιμοποιήσατε με τον τρόπο αυτό τα αποτελέσματα της βίας και γι’ αυτό θα πρέπει να απολογηθείτε στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα.

Πριν, λοιπόν, είχαμε ΡΗΤΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΕΝΕΣ διαδικασίες που δέσμευαν την εκτελεστική εξουσία, κτίζοντας πάνω στην έννοια της ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ που αποσκοπούσαν να εισαγάγουν στον Πανεπιστημιακό Χώρο. Τώρα, έχουμε απλές διακηρύξεις καλών προθέσεων του Υπουργού περί διαλόγου και συναινέσεων κατά την εφαρμογή του σχεδίου του «ΑΘΗΝΑ». ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΣΜΕΥΕΙ. Κι αυτό είναι δικό σας κατόρθωμα! Είστε υπερήφανοι γι’ αυτό; Σεις τον αποδεσμεύσατε. Σεις του λύσατε τα χέρια. (Μεταξύ μας, τώρα, μπορεί και να μην καταλάβατε καλά-καλά τι σας πέρασε κάτω από τη μύτη… Εμείς, τουλάχιστον, σας είχαμε προειδοποιήσει εγκαίρως.) Πήρατε έτσι τον κίνδυνο να ενθαρρύνετε την αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας και την πολιτική συνδιαλλαγή των κάθε λογής παραδοσιακών decision makers, υπουργών, υφυπουργών, γραμματέων, περιφερειαρχών, βουλευτών, πολιτευτών, κ.ο.κ., εκτός από την ίδια την Πανεπιστημιακή Κοινότητα! Για ποια «δημοκρατία», λοιπόν, μιλάτε; Για ποια «συναίνεση» μιλάτε; 

3) Νεκραναστήσατε τον 1268 για τα Τμήματα και τους Τομείς τους, αφήνοντάς τα στην κατάσταση που είναι σήμερα, χωρίς να τα βάζετε σε καμιά διαδικασία αλλαγής, αναδιάρθρωσης ή εκσυγχρονισμού, όπως υποχρεωτικά μπαίνανε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 76 παρ. 7 του ν. 4009; Προηγουμένως, μπορεί μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα Τμήματα να παρέμεναν ακριβώς τα ίδια. Τα πετυχημένα, τουλάχιστον. Δεν το απαγόρευε κανείς. Διότι τα Τμήματα δεν καταργούνταν, όπως παραπλανητικά διακηρύττατε προς πάσα κατεύθυνση. Απλά, μέσα από την επανασύστασή τους ως προγράμματα σπουδών, είχαν την ευκαιρία να αξιολογηθούν από την ΑΔΙΠ, από μια ανεξάρτητη δηλαδή αρχή, με αντικειμενικά όμως κριτήρια, και όχι από την εκτελεστική εξουσία με πολιτικά κριτήρια, όπως θα γίνει τώρα για όσα Τμήματα υποχρεωθούν σε αλλαγές αν συγχωνευθούν ή απορροφήσουν άλλα Τμήματα. 

… περιμένουν απαντήσεις!

Ποια μεταρρύθμιση, λοιπόν, λέτε πως απελευθερώσατε; Τι ακριβώς μεταρρυθμίζετε όταν αφήνετε στην ίδια κατάσταση που είναι σήμερα όσα Τμήματα δεν καταργηθούν, δεν συγχωνευτούν ή δεν απορροφηθούν; Όταν με άλλα λόγια παγιώνετε την υφιστάμενη κατάσταση; Αφήστε τους χαρακτηρισμούς και το πολύ μπλα-μπλα και απαντήστε συγκεκριμένα αν μπορείτε. Διαφορετικά, σωπάστε! Μην μας προκαλείτε κι από πάνω… Ήσασταν ΑΠΟΝΤΕΣ στους αγώνες που δώσαμε ένα χρόνο τώρα απέναντι στις δυνάμεις του σκοταδισμού και της βίας που κρατούν όμηρο το ελληνικό πανεπιστήμιο για να κάνουμε εκλογές για τα συμβούλια. Προκλητικά ΑΠΟΝΤΕΣ! Και ήρθατε τώρα να μας δείξετε τον … τρίτο δρόμο; Λίγη σεμνότητα δεν έβλαψε κανέναν… Και ποιος είναι ο τρίτος δρόμος; Η ρεάλ πολιτίκ στα ΑΕΙ; Αυτήν κηρύσσετε πλέον; Ξεχνάτε ότι η ρεάλ πολιτίκ έχει ως βασική παραδοχή την ισχύ; Αυτό είναι, λοιπόν, το όραμά σας για το Πανεπιστήμιο του μέλλοντός μας; Η επισφράγιση των συνεπειών που άφησε πίσω της η χρήση της ωμής βίας για να μην περάσει ο νόμος; Η επιβράβευση της τρικλοποδιάς και του πετάγματος της μπάλας στην κερκίδα; Γι' αυτά είστε υπερήφανοι; Ρεάλ πολιτίκ, λοιπόν... Ας είναι. Εμείς θα συνεχίσουμε στο δρόμο που χάραξε ο Δον Κιχώτης. Και να ξέρετε πως θα νικήσουμε!