για να ξανακάνουμε τον Ορθολογισμό πλειοψηφικό

.
Δώσαμε πολλές μάχες για ν’ αλλάξουμε το Πανεπιστήμιο. Κι αυτό γιατί πιστέψαμε πως μόνο αν το καταφέρναμε θα μπορούσαμε να το σώσουμε. Το ίδιο δίλλημα «αλλάζουμε ή καταρρέουμε» βρίσκουμε τώρα μπροστά μας σε εθνικό επίπεδο.

Ορισμένοι συνάδελφοι –απογοητευμένοι– πιστεύουν πως το να καταστραφούμε θα είναι λυτρωτικό, ικανό να μας αλλάξει εκεί που τίποτε δε φαίνεται πως μπορεί να το πετύχει. Κάνουν λάθος. Η δραχμή θα είναι καταστροφή. Όχι μόνο για τη χώρα, την ιστορία της και το μέλλον της, αλλά και για την ίδια την κοινωνία. Μακάρι να μπορούσε να μας αλλάξει μια καταστροφή. Δεν πρόκειται, όμως. Εάν καταστραφούμε, αποκλείεται ν’ αλλάξουμε. Μας έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και δεν αλλάξαμε. Μόνο πόνο και δάκρυα θα φέρει μια καταστροφή. Ν’ αλλάξουμε αποκλείεται. Απλά, θα πεινάσουμε, θα αρρωστήσουμε και θα παγώσουμε, αφού, μέσα σε μια νύχτα, τα τρόφιμα που εισάγουμε απ’ το εξωτερικό, τα φάρμακα και κυρίως η ενέργεια θα ακριβύνουν τόσο, που θα γίνουν είδη πολυτελείας για τα τρία τέταρτα του πληθυσμού. Σήμερα το πρόβλημα εστιάζεται στο ένα τρίτον. Όμως η χώρα παραμένει όρθια. Και πρέπει να μείνει όρθια για τους αδύνατους πολίτες της που κυρίως την έχουν ανάγκη. Οι ισχυροί δεν χρειάζονται το κράτος όπως οι αδύνατοι συμπολίτες μας. Αντιλαμβάνεσθε τι θα συμβεί εάν το πρόβλημα επεκταθεί στα δύο τρίτα του πληθυσμού; Έχουμε πρόσφατα παραδείγματα στο γεωγραφικό μας περίγυρο για το πώς θάναι μια τέτοια καταστροφή. Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη,  πρώην Σοβιετία. Είκοσι χρόνια περάσανε και δεν έχουν βγει οριστικά από την κρίση τους. Μια τέτοια κατάσταση θα βιώσουμε, όπως την βιώσανε και σ’ ένα βαθμό την βιώνουν ακόμη οι γείτονες λαοί. Όλοι την γνωρίζουμε. Αυτήν θέλουμε να υποστούμε;

Θέλουμε ν’ αλλάξουμε;

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε στις επόμενες εκλογές είναι αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε. Όσες δυνάμεις παραπλανούν τον κόσμο ότι μπορούμε να αποφύγουμε την καταστροφή παραμένοντας ίδιοι, στην πραγματικότητα μάς οδηγούν αυτές στην καταστροφή. Διότι μόνον αλλάζοντας θα σωθούμε. Εάν δεν αλλάξουμε, θα καταστραφούμε. Αποκλείεται να σωθούμε παραμένοντας ίδιοι.

Ορισμένες αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις, που στον πανεπιστημιακό χώρο π.χ. διεκδικούν την επιστροφή στο Ν. 1268, δε δείχνουν να θέλουν ν’ αλλάξουν τίποτε. Κι ας λένε ότι θέλουν να τ’ αλλάξουν όλα. Στην πραγματικότητα, το μόνο που θέλουν ν’ αλλάξουν είναι το Μνημόνιο, που όμως προέκυψε εξ αιτίας της κατάστασης στην οποία θέλουν να μας επαναφέρουν.   

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα. Αφήστε όλα τα άλλα και σκεφτείτε μόνο τούτο: Ποιος θα μας χρηματοδοτήσει το αυξημένο πρωτογενές έλλειμμα που θα προκύψει από την εφαρμογή πολιτικών ανάκτησης των κεκτημένων σε καθεστώς ύφεσης και οριακής βιωσιμότητας του χρέους μας; Είμαστε αποκομμένοι από τις αγορές. Άλλη πηγή χρηματοδότησης εκτός από την ΕΕ και το ΔΝΤ δεν έχουμε. Αυτοί, όμως, συμφώνησαν να χρηματοδοτούν πλέον μόνο τις δανειακές μας υποχρεώσεις για να διατηρήσουν την πιστοληπτική μας ικανότητα, με την ελπίδα πως, κάποια στιγμή, θα καταφέρουμε να ξαναβγούμε στις αγορές, ώστε να συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμαστε όπως όλα τα αναπτυγμένα έθνη. Άλλο δεν χρηματοδοτούν πλέον το πρωτογενές έλλειμμά μας. Δεν πρόκειται να δεχτούν να βάλλουν βαθύτερα το χέρι στην τσέπη των δικών τους φορολογουμένων για να μπορούμε εμείς να διατηρούμε εδώ ένα δημόσιο τομέα που αδυνατούμε να συντηρήσουμε με δικούς μας πόρους. Θα πρέπει να τον αναδιαρθρώσουμε, ώστε να μειώσουμε τις δαπάνες, για να μην έχουμε άλλο πρωτογενές έλλειμμα. Διαφορετικά, θα υποχρεωθούμε να το χρηματοδοτήσουμε με δραχμές. Απλά πράγματα.

Ποιος, λοιπόν, στην Ευρώπη θα δεχτεί να μας χρηματοδοτήσει το επιπλέον πρωτογενές έλλειμμα (πέραν των τόκων, αφήστε τους τόκους, για το πρωτογενές έλλειμμα μιλάμε) όταν μόλις προχθές ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας δήλωσε, παρουσία της Γερμανίδας Καγκελαρίου, την πρώτη κιόλας ημέρα άσκησης των καθηκόντων του, ότι θα πρέπει να σεβαστούμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε; Δείτε εδώ τί είπε στην κοινή συνέντευξη τύπου:

« Je souhaite que les Grecs puissent affirmer dans ces élections leur attachement à la Zone Euro. Et je suis favorable à ce que nous puissions dire aux Grecs que l’Europe est prête à ajouter des mesures de croissance, de soutien de l’activité pour qu’il puisse y avoir le retour de la croissance en Grèce, alors qu’elle vit une récession. Mais qu', en même temps, les engagements qui ont été pris doivent être tenus » (από λεπτό 07:50'')

Με άλλα λόγια, PACTA SUNT SERVANDA μας είπε ο άνθρωπος στον οποίο πολλοί στην Ελλάδα είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους ν’ αλλάξει το Μνημόνιο (όχι εμάς, αλλά το Μνημόνιο, εμείς πρέπει να μείνουμε ίδιοι…).

Περιέργως, δεν δόθηκε στη δήλωση του νέου Γάλλου Προέδρου η δημοσιότητα που της έπρεπε. Ήταν ο Μεσσίας για πολλούς να διατηρηθούν ή να έλθουν στην εξουσία χωρίς ν’ αλλάξουν. Γι’ αυτό και περίμεναν από αυτόν ν’ αλλάξει το Μνημόνιο, αντί να επιχειρήσουν ν’ αλλάξουν οι ίδιοι. Πολλοί επικαλούνται σήμερα «τους συσχετισμούς που αλλάζουν στην Ευρώπη». Ποιοι συσχετισμοί αλλάζουν στην Ευρώπη; Για μας δεν αλλάζει απολύτως τίποτε. Η Ευρώπη περιμένει από εμάς ν’ αλλάξουμε. Ούτε καν στο Νότο δεν αλλάζουν οι συσχετισμοί υπέρ ημών, αν κρίνουμε από τον Ιταλό εκπρόσωπο στο Δ.Σ. του EFSF, ο οποίος ψήφισε τις προάλλες να μην πάρουμε ολόκληρη την τελευταία δόση… Για ποια συμμαχία του Νότου, λοιπόν, μιλάμε;

Στο μεταξύ, ένας άλλος ευρωπαίος ηγέτης, ο κ. Μάρτιν Σούλτς, Γερμανός σοσιαλιστής και Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, επανέλαβε λίγες ημέρες αργότερα σε επίσκεψή του στην Αθήνα ό,τι ακριβώς είπε και ο νέος Γάλλος Πρόεδρος, χρησιμοποιώντας μάλιστα και την αυθεντική λατινική διατύπωση της αρχής pacta sunt servanda:

Μάρτιν Σουλτς, Αθήνα 18.5.2012

Η γλώσσα του σώματος του κ. Σουλτς είναι αποκαλυπτική! Θα παίξουμε, άραγε, τη χώρα μας στα ζάρια;

Αυτό είναι το όραμά μας;

Ή μήπως είναι όραμά μας το να επιβιώσουμε σαν τσιμπούρια στο σώμα της Ευρώπης; Μπορεί ένα έθνος να πορευτεί με την προσδοκία να επιβιώσει χωρίς ν’ αλλάξει, γιατί θάχει κατσικωθεί στους εταίρους του που θα υποχρεούνται να το τρέφουν επειδή δεν θα θέλουν να πάθουν μεγαλύτερο κακό από αυτό που μπορεί να συμβεί στο ίδιο αν τολμήσουν να σταματήσουν τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων του;

Ή μήπως φιλοδοξία μας είναι να επιβιώσουμε σαν παγκόσμιοι μπαταχτσήδες; Επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους μας, λένε. Με ποιο σκοπό; Για να διαγραφεί το χρέος. Όλο; Μα διαγράφηκε ήδη το μισό ιδιωτικό χρέος μας. Το περισσότερο πλέον από το υφιστάμενο είναι δημόσιο και οφείλεται στους λαούς των εταίρων μας. Αυτό το χρέος εννοούν πως θα διαγράψουν; Το δημόσιο;

Η νέα δανειακή σύμβαση θα είναι άραγε πιο ισχυρή;

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι –εκβιαζόμενοι– θα μας «φοβηθούν» τελικά οι εταίροι μας, θα υποχωρήσουν και θα μας δώσουν κι άλλα λεφτά, όσα χρειαζόμαστε π.χ. για να προσλάβουμε 100.000 επιπλέον στο Δημόσιο, τη στιγμή που πρέπει να αποχωρήσουν από αυτό 15.000 με εφεδρεία μόνο για φέτος. Πώς θα μας τα δώσουν, άραγε; Δεν θα πρέπει να συνάψουμε μια νέα δανειακή σύμβαση μαζί τους; Και οι παλιές δανειακές συμβάσεις; Αυτές θα τις αρνηθούμε όπως έκανε το Ιράν το 1979 όταν ανέλαβαν οι μουλάδες; Και θέλουμε να λέμε κιόλας ότι θα παραμείνουμε, όχι στην Ευρωζώνη, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από αυτό; Ποιον κοροϊδεύουμε; Και γιατί η νέα σύμβαση που θα συνάψουμε θα έχει μεγαλύτερη ισχύ από τις προηγούμενες; Επειδή αυτοί που θα την υπογράψουν θα αγαπούν τον λαό τους περισσότερο από τους άλλους; Με τους ίδιους δεν θα την υπογράψουν; Και τώρα θα σεβαστούν την νέα δανειακή που θα υπογράψουν; Και ποιος θα τους πιστέψει; Ποιος θα μας πιστέψει; Και γιατί να μας πιστέψει; Γιατί να μας πιστέψει αύριο όταν θα έχει κάνει το λάθος να μας πιστέψει χθες;

Απόπειρα αυτοκτονίας

Στις 6 Μαΐου ο μεγάλος ηττημένος ήταν ο ορθολογισμός. Και μεγάλος νικητής, η εξαχρείωση. Τα video ανέδειξαν βουλευτές και η μπουρδολογία πολιτικές δυνάμεις. Κέρδισαν όσοι είπαν το μεγαλύτερο ψέμα. Νίκησαν όσοι συναγωνίστηκαν στο ποιος θα πει τη μεγαλύτερη ανοησία. Κι έχασαν όσοι τα ήθελαν όλα χωρίς να αλλάξουν τίποτε. Έχασαν όσοι προεξόφλησαν πως –ενώ δε θάλλαζαν οι ίδιοι– ο σκεπτόμενος λαός θα τους ψήφιζε γιατί θα ήταν τρελό να αυτοκτονήσει. Κάνανε λάθος! Διότι, αντί να τους ψηφίσει, προτίμησε να πηδήξει στο κενό. Θέλουμε να ελπίζουμε πως δεν θα το ξανακάνει, αλλά και πως αυτοί που πρέπει τώρα να ψηφίσει για να μην αυτοκτονήσει, δε θα προεξοφλήσουν και πάλι την εμπιστοσύνη του. 

Το έλλειμμα διαπαιδαγώγησης πολιτών και πολιτικών, για το οποίο εμείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε κύριοι υπεύθυνοι, πολλοί δε από εμάς όχι μόνο διά παραλείψεως, αποδείχθηκε τελικά πολύ βαθύτερο απ’ όσο έφτανε για να εξοντώσει οποιοδήποτε λαό δέκα φορές όχι μία. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; Πώς να καταπολεμήσεις την παράνοια όταν γίνεται επίσημος λόγος; Κάτω από άλλες συνθήκες, απλά θα γελούσαμε. Τώρα δεν μπορούμε ούτε να κλάψουμε με το κακό που μας βρήκε. Το μόνο που μπορούμε είναι να ευχηθούμε ο Θεός της Ελλάδας που κάποτε έβαλε την υπογραφή Του, να μην την πάρει πίσω!

επανάληψη σκηνικού...

Η επανάληψη του ίδιου έργου προκαλεί απέραντη θλίψη, πικρία και απόγνωση σε όλους τους σκεπτόμενους συναδέλφους του ΑΠΘ, και όχι μόνο. Στις 9 Μαρτίου στην Ιατρική Σχολή, ομάδα 80 φοιτητών διέλυσαν και πάλι τη συνάντηση των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής με τους υποψηφίους, ενώ στις 14 Μαρτίου μπροστά στη Νομική, επαναλήφθηκαν όλα όσα είχαν συμβεί τις δύο προηγούμενες φορές που είχε επιχειρηθεί να διεξαχθούν οι εκλογές για το Συμβούλιο στο ΑΠΘ. Μόνο που αυτή τη φορά, επιπλέον, συνάδελφοι σε ρόλο μπάχαλου, αλλά χωρίς κουκούλα, παρεμπόδισαν οι ίδιοι με το σώμα τους συναδέλφους υποψηφίους, μέλη εφορευτικών επιτροπών και ψηφοφόρους, όταν αυτοί «τόλμησαν» να οδεύσουν προς την είσοδο της Σχολής, μαζί με τους υπαλλήλους του ΑΠΘ που θα τοποθετούσαν λίγο πριν τις 9 το πρωί τις κάλπες και τα παραβάν στις αίθουσες της Νομικής. Μια γεύση από τα γεγονότα αυτά μπορείτε να πάρετε κοιτώντας τα παρακάτω αηδιαστικά video:

Είχε προηγηθεί η απόπειρα 114 συναδέλφων (πολλοί … αναπληρωματικοί των οποίων είναι έτοιμοι να συμπληρώσουν τον συμβολικό αριθμό για όσους στο μεταξύ, παρενοχλούμενοι, κιότεψαν) να κινητοποιήσουν την πανεπιστημιακή κοινότητα, υπογράφοντας μέσα σε λίγες ώρες την Δευτέρα 12 Μαρτίου το γνωστό κείμενο προς τον Πρύτανη. Ο τελευταίος, ασυναγώνιστος τακτικιστής, συγκάλεσε την (αναρμόδια) Σύγκλητο προκειμένου να κρύψει πίσω της όποιες πράξεις ή παραλείψεις τυχόν τού αποδίδονταν. Αυτή –αντί αποφάσεως– εξέδωσε … ψήφισμα, μετατρεπόμενη –ως συνήθως σε παρόμοιες περιστάσεις– σε συνδικαλιστικό αντί για διοικητικό όργανο που είναι.Πολλοί θα θέλανε –και είναι πράγματι πολλοί αυτοί που θα θέλανε– να τελειώσει εδώ η μεταρρύθμιση και τώρα πλέον ή θριαμβολούν και πάνε γι’ άλλα (έρχεται και η 25 Μαρτίου…) ή ετοιμάζουν … τροπολογίες και χαμογελάνε στην κάμερα καταδικάζοντας τη «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»! Η δε Οργανωτική Επιτροπή (πλην ενός μέλους της) παραιτήθηκε, δυστυχώς, χαρίζοντας στους φασίστες την πρόσθετη ικανοποίηση της δικαίωσης του "αγώνα" τους. Ας είναι…

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε πως, στην κορύφωση του άνισου αγώνα που έδιναν, δέχτηκαν ένα ηθικό χτύπημα που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος ν’ αντέξει στη θέση τους: την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Παιδείας από έναν συνάδελφό τους, ο οποίος μέχρι χθες τους θεωρούσε «διορισμένους»!

Συνάδελφοι,

Η κατάσταση είναι πράγματι αποκαρδιωτική. Φως δεν φαίνεται να έρχεται από πουθενά. Είμαστε εγκαταλελειμμένοι στα χέρια των αχρείων και των τραμπούκων. Όμως, για σκεφτείτε λίγο… Δεν ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες να ωραιοποιήσουμε τα πράγματα, αλλά σκεφτείτε για λίγο τι έγινε από την αρχή αυτής της διαδικασίας. Ξεπεράσαμε όλες τις τρικλοποδιές που θέτανε –συνεννοημένοι και συντονισμένοι– όλοι σχεδόν οι Πρυτάνεις ανά την Ελλάδα ώστε να μη γίνουν αυτές οι εκλογές. Τους θυμάστε τους εκλογικούς καταλόγους; Τα ερωτήματα στο Υπουργείο; Τον νόμο που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί επειδή δεν θέλανε να τον εφαρμόσουν; Ξεπεράσαμε όλα τα εμπόδια που έριχναν στο δρόμο των εκλογών η Πρυτανεία και οι ποικιλόμορφοι σύμμαχοί της. ΟΛΑ. Χάσανε παντού! Ό,τι αποπειράθηκαν, έπεσε στο κενό. Ακόμη και τελευταία, με τη λίστα των 47 τροποποιήσεων για να πεταχτεί η μπάλα (ξανά) στην κερκίδα, ν’ αλλάξει η ατζέντα… Τους ρεζιλέψαμε! Ποιο Πανεπιστήμιο έφτασε τρεις φορές μπροστά στην κάλπη και δεν μπόρεσε να ψηφίσει; Μόνο το ΑΠΘ! Γιατί δεν τα καταφέραμε τελικά; Γιατί άσκησαν βία. Ωμή και απροκάλυπτη βία. Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό, συνάδελφοι; Δεν συμβαίνει πρώτη φορά. Ούτε θάναι η τελευταία.

Πρέπει, όμως, να καταλάβετε –γι’ αυτό και ο δρόμος της μεταρρύθμισης θα είναι μακρύς– ότι η κατάσταση που βιώσαμε είναι αυτή ακριβώς που δικαιολογεί τη μεταρρύθμιση: Τα σημερινά όργανα διοίκησης είτε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να διασφαλίσουν μέσα στο Πανεπιστήμιο:
- την ελεύθερη έκφραση,
- την ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους εκπαίδευσης, έρευνας και διοίκησης,
- την απρόσκοπτη λειτουργία των οργάνων. Λόγος για τον οποίο δεν λειτουργούν και τα όργανα όπως πρέπει να λειτουργούν.
Άρα, λοιπόν, είναι αναγκαίο κάποιο άλλο όργανο να το κάνει στη θέση τους! Από 'κει αρχίζει η μεταρρύθμιση, συνάδελφοι. Από το κεφάλι. Από 'κει ακριβώς απ’ όπου βρωμάει το ψάρι! Πιστεύετε πως θα την επιτρέψουν ή θα την ανεχθούν όσοι φοβούνται μη χάσουν το «δημοκρατικό» Πανεπιστήμιο, στο οποίο συνήθισαν να επιβάλουν το δικό τους με τη βία ή την απειλή βίας; Όχι βέβαια! Θα είναι, λοιπόν, μακρύς ο δρόμος της μεταρρύθμισης. Αλλά θα τον διαβούμε. Πρέπει να τον διαβούμε. Όσοι είμαστε αποφασισμένοι να μην ανεχθούμε άλλο την κοροϊδία των αχρείων, πρέπει να μαζέψουμε τα αποθέματα των δυνάμεών μας και να συνεχίσουμε. Στο τέλος θα τα καταφέρουμε.

την Τετάρτη, κανονικά οι εκλογές στο ΑΠΘ

Σήμερα, 114 καθηγητές στο ΑΠΘ, μιλώντας –είναι βέβαιο– για λογαριασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων τους, που αν τους δινόταν η ευκαιρία, τα ίδια θα λέγανε, είπανε ΟΧΙ στην ομηρία μιας δυναστεύουσας μειοψηφίας, που καθυποτάσσει βίαια την ελεύθερη έκφραση στο χώρο που εξ ορισμού υπάρχει για να την προστατεύει. Έστειλαν προς όλες τις κατευθύνσεις ένα και μοναδικό μήνυμα: η βία δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι ρυθμιστής της πανεπιστημιακής ζωής. Το μόνο που ζητάνε, είναι να μπορέσουν να εκφραστούν ελεύθερα, στο πλαίσιο μιας ανεμπόδιστης διαδικασίας την Τετάρτη. Διότι, οι εκλογές αυτές, όπως εξελίχθηκαν, δεν είναι ούτε για το νόμο, ούτε για τα συμβούλια. Είναι για την ελευθερία μέσα στο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτήν ψηφίζει κανείς την Τετάρτη, είτε ρίξει έγκυρο, είτε άκυρο ή λευκό.

114 καθηγητές στο ΑΠΘ τόλμησαν!

 
Προς τον Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Καθηγητή κ. Ι. Μυλόπουλο

Κοιν:

Εισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ι. Τέντε
Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσ/νίκης κ. Ε. Μπακέλα
Πρόεδρο Οργανωτικής Επιτροπής Εκλογών Καθηγ. κ. Α. Μάνθο
Κοσμήτορα Σχολής ΝΟΠΕ Καθηγ. κ. Ν. Παρασκευόπουλο

Θεσσαλονίκη, 12.3.2012

Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Την ερχόμενη Τετάρτη 14.3.2012 έχει οριστεί η επανάληψη της διαδικασίας

εκλογής για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ
σύμφωνα με το νέο νόμο 4009/2011, διαδικασία η οποία ματαιώθηκε βιαίως κατά τις
δύο προηγούμενες φορές (15.2 & 17.2).

Ως μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και πολίτες μιας δημοκρατικής

κοινωνίας, ζητούμε να διασφαλίσετε το νόμιμο δικαίωμά μας να συμμετάσχουμε στην
εν λόγω διαδικασία και να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα. Οποιαδήποτε
παρακώλυση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος παραβιάζει κατάφωρα τα
συνταγματικά δικαιώματά μας «συμμετοχής στην πολιτική και κοινωνική ζωή της
χώρας» (άρθρο 5, παρ. 1 Σ) και την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων (άρθρο 16,
παρ. 5 Σ), είναι παράνομη ως αντίθετη στις προβλέψεις του νέου νόμου 4009/2011
και συνιστά αξιόποινη πράξη.

Επειδή, κύριε Πρύτανη, έχουμε ήδη δύο φορές υποστεί αυτήν τη βάναυση

προσβολή της προσωπικότητάς μας, ως καθηγητών και ως πολιτών (άρθρο 5, παρ. 1 Σ
σε συνδυασμό με το άρθρο 57 ΑΚ),

Επειδή, ως προϊστάμενος όλων των διοικητικών υπηρεσιών του Πανεπιστημίου,

είστε αρμόδιος για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας των χώρων και των
διαδικασιών που σύμφωνα με τους νόμους του κράτους λαμβάνουν χώρα στο
Πανεπιστήμιο,

Επειδή και για τη συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία οφείλετε, σύμφωνα με το

άρθρο 76, παρ. 1, εδ. γ΄ ν. 4009/2011, να παρέχετε όλη την υλικοτεχνική βοήθεια
που είναι αναγκαία για την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών,

Ζητούμε, με επιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματός μας και κατά παντός

υπευθύνου, να φροντίσετε, ως εκ της θέσεώς σας και των υποχρεώσεων που από
αυτήν απορρέουν, να διεξαχθεί ομαλά η εκλογική διαδικασία την Τετάρτη 14.3.2012
και να μην παρεμποδιστεί κανένας καθηγητής του ΑΠΘ να ασκήσει το εκλογικό του
δικαίωμα.

τα video της ντροπής!

Ιατρική ΑΠΘ, 8 Φεβρουαρίου 2012

Βιβλιοθήκη ΑΠΘ, 15 Φεβρουαρίου 2012

Νομική ΑΠΘ, 17 Φεβρουαρίου 2012

σημείο "υπό το μηδέν"

Εν όψει των απειλών, που τελικά γίνανε πράξη, για την παρεμπόδιση της ψηφοφορίας στις 15/2, είχαμε εκδώσει την προηγουμένη μια ανακοίνωση με τίτλο ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ. Μετά την παρέλαση των εκπροσώπων των «ντόπιων πανεπιστημιακών δυνάμεων» στο video της ντροπής και την αναγωγή του τραμπουκισμού σε ρυθμιστή της πανεπιστημιακής ζωής με τη στήριξη συναδέλφων απολογητών της «ανυπακοής» και των «άλλων μορφών βίας», η δημοσιοποίηση σήμερα ανακοίνωσης του συλλόγου διοικητικών υπαλλήλων του ΑΠΘ για κατάληψη της Πρυτανείας στις 2 Μαρτίου, «ημέρα εκδίκασης της προσφυγής στο Συμβούλιο Επικρατείας κατά της συνταγματικότητας διατάξεων του Ν. 4009/2011» (!!!), δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι βρισκόμαστε πλέον πολλά επίπεδα ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ. Η εξαχρείωση θριάμβευσε και θριαμβολογεί. Η Πανεπιστημιακή Κοινότητα του ΑΠΘ καλωσορίζει τους νέους προστάτες της!

προμελετημένη η βίαιη παρεμπόδιση εκλογών στο ΑΠΘ

Όλο το προηγούμενο διάστημα, είχαμε προειδοποιήσει και καταγγείλει σε όλους τους τόνους ότι επρόκειτο να γίνει απόπειρα βίαιης παρεμπόδισης της διενέργειας των εκλογών για τα εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου Ιδρύματος στο ΑΠΘ. Δεν ήταν μυστικό για κανέναν, οι δε υποκινητές της όχι μόνο δεν το κρατούσαν κρυφό, παρά μας βομβάρδιζαν κιόλας με ανακοινώσεις και ψηφίσματα υπό τύπου προκηρύξεων σχετικά με την ματαίωση των εκλογών με χρήση κάθε μέσου - και ο νοών νοείτω.

Επειδή ορισμένες δηλώσεις που είδαν στο μεταξύ το φως της δημοσιότητας περί δήθεν μη άσκησης βίας κατά την παρεμπόδιση της ψηφοφορίας προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, αποφασίσαμε να δημοσιοποιήσουμε το σκαρίφημα αυτό, που βρήκαμε την Τετάρτη το μεσημέρι της 15ης Φεβρουαρίου κολλημένο σε τζαμαρία του foyer της Νομικής του ΑΠΘ. Χαρτογραφεί τον τόπο του «εγκλήματος» για τους μη εξοικειωμένους με το χώρο καταληψίες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν για να καταλάβουν τη Σχολή ώστε να παρεμποδίσουν τη διενέργεια της ψηφοφορίας την πρώτη ημέρα των εκλογών. Αποδεικνύει πόσο αυθόρμητη και «ειρηνική» ήταν η πρόθεση των καταληψιών. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για προμελετημένη προβοκάτσια, που σχεδιάστηκε με σκοπό την αποτελεσματική παρεμπόδιση της ψηφοφορίας από hard core καταληψίες οιονεί φοιτητές, ενώ απ’ έξω θα την έστηναν οι υποκινητές τους για να κάνουν μπούγιο. Το ΜΑΣ θα επένδυε το όλο σκηνικό με σημαίες, συνθήματα και όγκο φοιτητών (διότι οι hard core καταληψίες δεν γέμιζαν το μάτι ποσοτικά).

Είναι χαρακτηριστικό πως το σκαρίφημα που δημοσιεύουμε σήμερα σχεδιάστηκε στο πίσω μέρος ενός τρακτ μιας αριστερίστικης οργάνωσης, που καλούσε φοιτητές, εργαζόμενους, καθηγητές, διοικητικούς υπαλλήλους κ.λπ. να μπλοκάρουν την ψηφοφορία. Καταγράφει δε όλες τις εισόδους του κτιρίου της Νομικής, τις οποίες φρόντισαν οι καταληψίες να τις κλείσουν με δικά τους λουκέτα.

Ο τραμπουκισμός των καταληψιών δεν σταμάτησε στο χώρο της Νομικής. Πληροφορούμενοι ότι πολλοί καθηγητές είχαν συγκεντρωθεί στο αμφιθέατρο της Βιβλιοθήκης, οι καταληψίες και οι παρατρεχάμενοι του ΜΑΣ μετέβησαν μαζικά εκεί, ανοίγοντας μάλιστα βίαια την πόρτα του αμφιθεάτρου που έκλεισε κάποιος συνάδελφος από μέσα, φωνάζοντας συνθήματα, με αποτέλεσμα να διαλύσουν και αυτή τη συνάντηση των καθηγητών, όπως είχαν κάνει στις 8 Φλεβάρη στην Ιατρική Σχολή.

Τη δεύτερη μέρα της ψηφοφορίας, Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου, αποδείχθηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας οι υπόγειες (;) διαδρομές των υποκινητών της κατάληψης με τους καταληψίες, καθώς οι πρώτοι φρόντισαν να δασκαλέψουν τους δεύτερους, μπροστά στον κίνδυνο κλήσης της δημόσιας δύναμης, να μείνουν εκτός της Σχολής για να μη θεωρηθούν ότι καταλαμβάνουν δημόσιο κτίριο. Παρόλα αυτά, οι καταληψίες είχαν και πάλι φροντίσει να κλειδώσουν τις εισόδους της Σχολής με δικά τους λουκέτα.

Κατόπιν των ανωτέρω, καλούμε όσους δηλώνουν -χωρίς να ντρέπονται- ότι δεν ασκήθηκε βία κατά την παρεμπόδιση της διαδικασίας και τις δύο ημέρες κατά τις οποίες έγινε προσπάθεια να διεξαχθεί η ψηφοφορία, να σεβαστούν τουλάχιστον τη νοημοσύνη μας, αφού δεν σέβονται που δε σέβονται την αξιοπρέπειά μας ως συναδέλφων τους.

φροντίζουν για την υγεία μας

Επέμβαση Ντόπιων Πανεπιστημιακών Δυνάμεων,
το καλύτερο αντιπυρετικό...

Μετά την επέμβαση των Ντόπιων Πανεπιστημιακών Δυνάμεων στο ΑΠΘ και τη βίαιη παρεμπόδιση των εκλογών από την αντισυγκέντρωση που οργάνωσαν για δεύτερη ημέρα στην είσοδο του κτιρίου Νομικής, έπεσε -λέει- ο πυρετός...