το τοπίο ξεκαθάρισε, η μεταρρύθμιση κινδυνεύει...

Ο νόμος 4009 ήταν η μόνη ουσιαστική μεταρρύθμιση που έγινε στη μετά Μνημόνιο εποχή. Η νέα Κυβέρνηση συνεργασίας ορκίζεται ακόμη στις διαρθρωτικές αλλαγές. Αντί, όμως, να τις προωθήσει, επέλεξε στην παρθενική της πτήση να αλλοιώσει ουσιωδώς τη μοναδική μεταρρύθμιση που κληρονόμησε. Καλή αρχή, με το … αριστερό, στο μέτρο που, ως φαίνεται, η ΔΗΜΑΡ ήταν αυτή που βρέθηκε πίσω από την κυβερνητική υποχώρηση. Μια υποχώρηση που τώρα στέλνει μήνυμα εντός και εκτός της χώρας ότι αυτή η Κυβέρνηση μπορεί και να μην είναι τελικά διατεθειμένη να τα βάλει με τα κατεστημένα συμφέροντα. Διερωτάται, λοιπόν, κανείς πώς είναι δυνατό στη συνέχεια να αντιμετωπίσει π.χ. αυτούς που κρατούν το διακόπτη της χώρας στα χέρια τους, όταν υποχωρεί μπροστά σε λίγες οργανωμένες μειοψηφίες μέσα στα ΑΕΙ και με όλη την κοινωνία στο πλευρό της…

Όποιος καλόπιστος, λοιπόν, ανέμενε από την Κυβέρνηση να ξεκινήσει από τα ΑΕΙ τις τομές που χρειάζεται η χώρα, σήμερα νιώθει απογοητευμένος. Εμείς ανήκαμε στους αιθεροβάμονες που πιστέψανε ότι, παρά τις όποιες υποχωρήσεις στο νόμο 4009, η Κυβέρνηση δεν θα πισωγύριζε σε τέτοιο βαθμό τη μεταρρύθμιση. Το ζήτημα της θητείας των Πρυτάνεων ήταν για μας από την αρχή επουσιώδες. Είχαμε μάλιστα διατυπώσει την άποψη ότι θα έπρεπε –στο πλαίσιο μιας στρατηγικής μετάβασης– να μείνουν οι ίδιοι να εφαρμόσουν τη μεταρρύθμιση. Αυτοί επέλεξαν στη συνέχεια να ανέβουν στα κεραμίδια, όταν είδαν πως χάνουν τη θέση τους στα μισά της θητείας τους. Τώρα, ως φαίνεται, τους ζητείται να εφαρμόσουν τη μεταρρύθμιση. Αυτοί, λοιπόν, έχουν και το πρόβλημα της συμβίωσης τώρα μαζί της, όχι εμείς.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται οι αλλαγές που σχεδιάζει η Κυβέρνηση να συγκεντρώσουν στη Βουλή τη νομιμοποίηση που συγκέντρωσε ο ν. 4009 και αυτό το γνωρίζει. Γι’ αυτό δεν τολμά να πει ότι ... μεταρρυθμίζει τη μεταρρύθμιση. Κρύβεται, όμως, πίσω από το δάχτυλό της. Εμείς θα σεβαστούμε το νέο νόμο. Οι άλλοι, όμως, τι θα κάνουν, ιδίως οι Πρυτάνεις, αν τελικά δεν κάνουν ... κυβίσθηση, όπως αναμένεται;


Στο επίπεδο αυτό, μάλλον εύκολα θα είναι τα πράγματα, αφού δεν πρόκειται πλέον για την αρχική μεταρρύθμιση, αλλά για μια ακόμη άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στις τόσες που γίνονται καθημερινά στο «δημοκρατικό» Πανεπιστήμιο μεταξύ –τώρα πλέον– αφενός μεν της Πρυτανείας και της ελεγχόμενης (όταν δεν είναι αδιάφορη) από την Πρυτανεία Συγκλήτου, αφετέρου δε του νέου Συμβουλίου Διοίκησης, όταν αυτό δεν θα ελέγχεται από την Πρυτανεία. Πολύ κακό για το τίποτα, δηλαδή, αφού κάτω από όλα αυτά τα όργανα, παλιά και νέα, δεν φαίνεται ν’ αλλάζει τίποτε, καθώς ο πυρήνας του Πανεπιστημίου, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, παραμένει ανέπαφος. Το Τμήμα και οι τομείς του αποδείχθηκαν τελικά οι ιερές αγελάδες των ΑΕΙ!

Πράγματι, ό,τι φοβόμασταν επιβεβαιώθηκε, και μάλιστα στη χειρότερη εκδοχή του. Με το σ/ν που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή, τα υφιστάμενα Τμήματα όχι μόνο διατηρούνται ως έχουν με τα όργανα, τους Τομείς και τα μεταπτυχιακά τους, αλλά κι αυτή η ίδια η λειτουργία τους επανυπήχθη στο προηγούμενο νομικό καθεστώς, που για το σκοπό αυτό … νεκρανασταίνεται! Πρόκειται για απόπειρα ολικής επαναφοράς του ν. 1268 σε μια περίεργη συμβίωση με την αρχική μεταρρύθμιση που δεν τολμά να την εγκαταλείψει ρητά ο νέος νομοθέτης. Αυτό σημαίνει αδυναμία μεταρρυθμιστικής αποφασιστικότητας και είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ό,τι φαίνεται…

Και το χειρότερο, ΟΛΑ τα υφιστάμενα Τμήματα αναγνωρίζονται πλέον ως έχουν χωρίς άλλη διατύπωση και χωρίς να αλλάζει ΤΙΠΟΤΕ σε κανένα. Το άρθρο 76 παρ. 7 του ν. 4009, αν και δεν περιλαμβάνεται στις ρητά καταργούμενες διατάξεις του σ/ν, καταργείται σιωπηρώς. Αυτό απαιτούσε από τα υπάρχοντα Τμήματα να επανιδρυθούν ως προγράμματα σπουδών πριν υπαχθούν στις νέες Σχολές. Στο πλαίσιο αυτό, η Πανεπιστημιακή Κοινότητα του κάθε Ιδρύματος θα έπρεπε να μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο δημιουργίας του νέου Πανεπιστημίου που θα ανέμενε κανείς ότι ονειρευόταν να κτίσει. Το ονειρευόταν, άραγε, ή μήπως ο προηγούμενος νομοθέτης ξεπέρασε τη φαντασία της; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το γεγονός παραμένει πως η αυτονομία έγινε θυσία στο βωμό του αυτοδιοίκητου!

Σχέδιο συρρίκνωσης του Πανεπιστημίου εκ των άνω

Διερωτάται, λοιπόν, κανείς μέσα από ποια διαδικασία θα πετύχει τώρα το Υπουργείο έναν από τους κύριους στόχους της μεταρρύθμισης, που ήταν η διάσωση του Πανεπιστημίου μέσω συγχωνεύσεων των βασικών μονάδων του, καθώς 500 Τμήματα στη χώρα δεν είναι πλέον βιώσιμα. Δεν είναι τυχαίο που, παράλληλα με τις αλλαγές στο ν. 4009, η Κυβέρνηση ανακοινώνει τώρα και το φιλόδοξο πρόγραμμα ΑΘΗΝΑ, που αποσκοπεί στο να καταργήσει την επόμενη χρονιά ως και 150 Τμήματα σε όλη τη χώρα! Με ποιο νομικό εργαλείο θα το πετύχει; Οι νέες διατάξεις είναι αποκαλυπτικές: ο νομοθέτης δεν εμπιστεύεται πλέον την Πανεπιστημιακή Κοινότητα να δρομολογήσει αυτή κάτι τέτοιο από τα κάτω, με τις διαδικασίες του άρθρου 76 παρ. 7. Λόγος για τον οποίο αποκατέστησε τα Τμήματα στο προηγούμενο θεσμικό καθεστώς. Δεν τους ζητά πλέον να αλλάξουν. Μπορεί να τα καταργήσει στην πορεία, δεν επιδιώκει ωστόσο να τ’ αλλάξει in the first place. Ας μείνουν τα ίδια. Δεν τα καλεί πλέον να αναγεννηθούν ως προγράμματα σπουδών πριν υπαχθούν στη νέα Σχολή και, μέσα από αυτή τη διαδικασία, να αναδιοργανωθούν, να συγχωνευθούν και να εκσυγχρονιστούν. Μένουν ως έχουν και αναλαμβάνει πλέον το ίδιο το Υπουργείο να κάνει εκ των άνω ό,τι ο προηγούμενος νομοθέτης ανέθετε στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα να επιχειρήσει από τα κάτω.

Αλλάζει, λοιπόν, το άρθρο 7 παρ. 6 του ν. 4009 και, με πρότασή του, το Υπουργείο μπορεί πλέον μέσα σε 60 ημέρες, (είτε απαντήσουν οι Σύγκλητοι, τα Συμβούλια και η ΑΔΙΠ σε σχετικό ερώτημά του, είτε όχι), να προβεί με ΠΔ σε οποιαδήποτε συγχώνευση όχι μόνον Ιδρυμάτων και Σχολών, αλλά και Τμημάτων. Και θα το κάνει και καλώς θα το κάνει, αλλά με τρόπο που δεν είναι διαφανής.

Η χαμένη ευκαιρία

Έτσι, η Πανεπιστημιακή Κοινότητα έχασε μια πολύτιμη ευκαιρία να φτιάξει με δικές της πρωτοβουλίες το Πανεπιστήμιο που θέλει και που μπορεί να στηρίξει. Η Πολιτεία ανακτά το κυρίαρχο δικαίωμα να το συρρικνώσει με συνοπτικές διαδικασίες για να περιορίσει το δημοσιονομικό κόστος που συνεπάγεται η συντήρηση 500 Τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ ανά την Ελλάδα. Πρόκειται για ξεκάθαρη ήττα της Πανεπιστημιακής Κοινότητας. Στο εξής, θα μπορεί να συνεχίσει να διαμαρτύρεται και να καταγγέλλει γιατί άλλοι θα συνεχίσουν να αποφασίζουν (ό,τι νάναι) στη θέση της, επειδή η ίδια δεν κατάφερε να σηκώσει το γάντι που της πέταξε η προηγούμενη Βουλή. Το δυστύχημα είναι ότι δεν της επετράπη κάτι τέτοιο και πάντως δεν της άξιζε να χάσει αυτή την ευκαιρία. Και είναι άδικο που την χάνει τελικά. Ήδη η αντιμεταρρύθμιση εκδηλώθηκε: δεν είναι ικανοποιημένη ούτε από αυτές τις εξελίξεις. Θέλει να θάψει τη μεταρρύθμιση στο σύνολό της. Εμείς ήμασταν πάντοτε υπέρ αυτής. Θα μείνουμε και τώρα πιστοί στις θέσεις μας και θα στηρίξουμε την όποια μεταρρυθμιστική ευκαιρία μπορούμε να αξιοποιήσουμε μέσα από το νόμο που θα προκύψει και από τη νέα Βουλή.

Συνεχίζουμε τον αγώνα…


Ακολουθούν οι βασικές ισχύουσες και προτεινόμενες διατάξεις προς τεκμηρίωση των ανωτέρω.

Ν. 4009/2011		σ/ν ρυθμίσεις θεμάτων ΑΕΙ
7 παρ. 1	Κάθε ίδρυμα αποτελείται από σχολές, οι οποίες αποτελούν τις βασικές διοικητικές και ακαδημαϊκές μονάδες του. Η σχολή καλύπτει μια ενότητα συγγενών επιστημονικών κλάδων και εξασφαλίζει τη διεπιστημονική προσέγγιση, τη μεταξύ τους επικοινωνία και τον αναγκαίο για τη διδασκαλία και την έρευνα συντονισμό τους. Η σχολή συντονίζει και εποπτεύει τη λειτουργία των προγραμμάτων σπουδών, αναθέτει την υλοποίησή τους σε τμήματα κατά την έννοια της επόμενης παραγράφου και απονέμει τους αντίστοιχους τίτλους σπουδών, κατά τα οριζόμενα στον Οργανισμό και τον Εσωτερικό Κανονισμό του ιδρύματος. Τα προγράμματα σπουδών οργανώνονται ή καταργούνται με απόφαση του πρύτανη, που εκδίδεται ύστερα από εισήγηση της κοσμητείας και γνώμη της Συγκλήτου, εγκρίνεται από το Συμβούλιο και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.	1 παρ. 1	Κάθε Ίδρυμα αποτελείται από Σχολές, οι οποίες αποτελούν τις βασικές μονάδες του. Η Σχολή καλύπτει μία ενότητα  συγγενών επιστημονικών κλάδων και εξασφαλίζει τη διεπιστημονική προσέγγιση, τη μεταξύ τους επικοινωνία και τον αναγκαίο για τη διδασκαλία και την έρευνα συντονισμό τους. Η Σχολή εποπτεύει και συντονίζει τη λειτουργία των τμημάτων, σύμφωνα με τον Κανονισμό Σπουδών τους.
7 παρ. 2	Το τμήμα αποτελεί τη βασική εκπαιδευτική μονάδα, του ιδρύματος, προάγει την επιστήμη, την τεχνολογία ή τις τέχνες στο αντίστοιχο επιστημονικό πεδίο, οργανώνει τη διδασκαλία στο πλαίσιο ενός προγράμματος σπουδών και εξασφαλίζει τη συνεχή βελτίωση της μάθησης σε αυτό. Το τμήμα αποτελείται από σύνολο των καθηγητών της σχολής που διδάσκουν σε ένα πρόγραμμα σπουδών.	1 παρ. 2	Το Τμήμα  αποτελεί τη βασική εκπαιδευτική και ακαδημαϊκή μονάδα του Ιδρύματος, προάγει την επιστήμη, την τεχνολογία ή τις τέχνες στο αντίστοιχο επιστημονικό πεδίο, οργανώνει τη διδασκαλία στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών και εξασφαλίζει τη συνεχή βελτίωση της μάθησης σε αυτό. Το Τμήμα αποτελείται από το σύνολο των Καθηγητών, των λεκτόρων, των μελών του Ειδικού Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού (ΕΕΔΙΠ) και των μελών του Ειδικού Τεχνικού Εργαστηριακού Προσωπικού (ΕΤΕΠ), που υπηρετούν σε αυτό.
7 παρ. 4	Η σχολή μεταπτυχιακών σπουδών αποτελεί τη βασική διοικητική μονάδα που εξασφαλίζει τη διεπιστημονική συνεργασία και επικοινωνία, συντονίζει και οργανώνει τα προγράμματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών του ιδρύματος και αναθέτει την υλοποίησή τους σε τμήματα ή ομάδες διδασκόντων. Η σχολή αυτή ιδρύεται με τον Οργανισμό του ιδρύματος.	1 παρ. 3	Η Σχολή συντονίζει και οργανώνει τα προγράμματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών που υπάγονται σε αυτή και αναθέτει την υλοποίησή τους στα Τμήματα ή σε ομάδες διδασκόντων. Τα προγράμματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών λειτουργούν σύμφωνα με τον Οργανισμό του Ιδρύματος.
7 παρ. 6	Με την επιφύλαξη των οριζομένων στις παραγράφους 4 και 5, με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση των Υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Οικονομικών και Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου των οικείων ιδρυμάτων και της Αρχής Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ), μπορούν να συγχωνεύονται, κατατέμνονται, μετονομάζονται και καταργούνται Α.Ε.Ι. και να μεταβάλλεται η έδρα τους, καθώς επίσης και να ιδρύονται, συγχωνεύονται, κατατέμνονται, μετονομάζονται και καταργούνται σχολές και να μεταβάλλεται η έδρα τους για τους ακόλουθους, κατά περίπτωση, λόγους: α) Όταν είναι αναγκαίο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων κοινωνικών αναγκών για την ανάπτυξη της ανώτατης εκπαίδευσης ή για την καλλιέργεια νέων επιστημονικών και τεχνικών πεδίων ή πεδίων διεπιστημονικού χαρακτήρα που κρίνονται απαραίτητα για την οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη της χώρας και δεν καλύπτονται με επάρκεια από τα Α.Ε.Ι. ή τις σχολές που λειτουργούν. β) Όταν επιβάλλεται από το δυσανάλογα μεγάλο ή μικρό ετήσιο αριθμό φοιτητών ή αποφοίτων ανά καθηγητή σε ένα Α.Ε.Ι. ή μια σχολή. γ) Όταν η λειτουργία μεμονωμένων Α.Ε.Ι. ή σχολών δεν δικαιολογείται επιστημονικά και, αντιθέτως, δυσχεραίνει την έρευνα και τη διδασκαλία στα αντίστοιχα γνωστικά πεδία. Η γνώμη του Συμβουλίου, για την έκδοση των ανωτέρω προεδρικών διαταγμάτων που αφορούν σχολές, διατυπώνεται ύστερα από γνώμη της Συγκλήτου.	1 παρ. 4	Με την επιφύλαξη των οριζομένων στις παραγράφους 3, 4 και 5, με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση των Υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Οικονομικών και Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού μπορούν να συγχωνεύονται, κατατέμνονται, μετονομάζονται και καταργούνται ΑΕΙ και να μεταβάλλεται η έδρα τους καθώς επίσης και να ιδρύονται, συγχωνεύονται, κατατέμνονται, μετονομάζονται και καταργούνται Σχολές ή και Τμήματα και να μεταβάλλεται η έδρα τους για τους ακόλουθους, κατά περίπτωση, λόγους : α) Όταν είναι αναγκαίο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων κοινωνικών αναγκών για την ανάπτυξη της ανώτατης εκπαίδευσης ή για την καλλιέργεια νέων επιστημονικών και τεχνικών πεδίων ή πεδίων διεπιστημονικού χαρακτήρα που κρίνονται απαραίτητα για την οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη της χώρας και δεν καλύπτονται με επάρκεια από τα Α.Ε.Ι. ή τις σχολές ή τα Τμήματα που λειτουργούν. β) Όταν επιβάλλεται από το δυσανάλογα μεγάλο ή αντίστοιχα μικρό ετήσιο αριθμό φοιτητών ή αποφοίτων ανά καθηγητή σε ένα Α.Ε.Ι. ή μια σχολή ή ένα Τμήμα. γ) Όταν η λειτουργία μεμονωμένων Α.Ε.Ι. ή σχολών ή Τμήματος δεν δικαιολογείται επιστημονικά και, αντιθέτως, δυσχεραίνει την έρευνα και τη διδασκαλία στα αντίστοιχα γνωστικά πεδία. δ) Όταν είναι σύμφωνες με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εθνικής οικονομίας. Ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού πριν την κατάθεση της ανωτέρω πρότασης υποβάλει ερώτημα, συνοδευόμενο από ειδική τεκμηρίωση, για έκδοση γνώμης από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ), καθώς και από το Συμβούλιο των οικείων ιδρυμάτων, μετά από διατύπωση γνώμης της Συγκλήτου αυτών. Στα ιδρύματα που δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί Συμβούλιο, η ανωτέρω αρμοδιότητα ασκείται από την Σύγκλητο.  Οι ανωτέρω γνώμες θεωρείται ότι εδόθησαν μετά την άπρακτη παρέλευση εξήντα (60) ημερών από την περιέλευση του ερωτήματος από τον  Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού σε αυτές. Για εξαιρετικούς λόγους, όπως ενδεικτικά είναι η υποβολή διευκρινιστικών ερωτημάτων από τα γνωμοδοτούντα όργανα, η ανωτέρω προθεσμία μπορεί να παρατείνεται για επτά (7) ημέρες. Περαιτέρω παράταση της προθεσμίας αποκλείεται.
7 παρ. 7	α) Η συγχώνευση, κατάτμηση ή κατάργηση Α.Ε.Ι., καθώς και η ίδρυση, συγχώνευση, κατάτμηση ή κατάργηση σχολών, σύμφωνα με τα ανωτέρω, πρέπει να είναι σύμφωνες με τις ανάγκες και δυνατότητες της εθνικής οικονομίας. β) Για την έκδοση των ανωτέρω προεδρικών διαταγμάτων, η πρόταση του Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων πρέπει να συνοδεύεται από ειδική τεκμηρίωση.	1 παρ. 5	Η παρ. 7 του άρθρου 7 καταργείται.
8 παρ. 5	Προσόντα για την εκλογή εξωτερικού μέλους είναι η ευρεία αναγνώριση του υποψηφίου στην επιστήμη, στα γράμματα ή τις τέχνες, η διάκρισή του στην κοινωνική, οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική ζωή σε εθνικό ή σε διεθνές επίπεδο και η γνώση και εμπειρία από θέση ευθύνης.	2 παρ. 4	Προσόντα για την εκλογή εξωτερικού μέλους είναι η ευρεία αναγνώριση του υποψηφίου στην επιστήμη, στα γράμματα ή στις τέχνες. Ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει αυξημένα τυπικά προσόντα και τουλάχιστον πτυχίο ΑΕΙ ημεδαπού πανεπιστημίου ή αναγνωρισμένου αλλοδαπού.
8 παρ. 18	(αρμοδιότητες Πρύτανη) ιη) Ασκεί όσες αρμοδιότητες δεν ανατίθενται από το νόμο ειδικώς σε άλλα όργανα του ιδρύματος.	2 παρ. 9	Η αρμοδιότητα της περίπτωσης ιη) της παραγράφου 18 του άρθρου 8 του Ν. 4009/2011 (ΦΕΚ Α’ 195/6.9.2011) υπάγεται εφεξής στη Σύγκλητο. (σσ. => το τεκμήριο της αρμοδιότητος το έχει πλέον η Σύγκλητος)
9 παρ. 10	(αρμοδιότητες Κοσμητείας) ζ) Τη διατύπωση σύμφωνης γνώμης προς τον πρύτανη και τη Σύγκλητο για την έγκριση του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών, περιλαμβανομένων των γενικών και ειδικών, όπου υπάρχουν, ύστερα από πρόταση που διατυπώνεται από ειδική επιτροπή. Η ειδική επιτροπή συγκροτείται από τον κοσμήτορα και αποτελείται τουλάχιστον από πέντε καθηγητές της σχολής και, εφόσον δεν πρόκειται για νέο πρόγραμμα σπουδών, τον διευθυντή του τμήματος. Η ίδια επιτροπή καταρτίζει το περιεχόμενο του προγράμματος σπουδών, ύστερα από σύμφωνη γνώμη της συνέλευσης του οικείου τμήματος εφόσον δεν πρόκειται για νέο πρόγραμμα σπουδών.	3 παρ. 7	Η αρμοδιότητα της περίπτωσης ζ) της ίδιας παραγράφου καταργείται.
10 παρ. 1	Όργανα του τμήματος είναι: α) ο διευθυντής και β) η συνέλευση.	4 παρ. 1	Όργανα του Τμήματος είναι: α) Ο Πρόεδρος, β) η Συνέλευση του Τμήματος και, εφόσον έχουν συσταθεί Τομείς, γ) ο Διευθυντής του Τομέα και δ) η Συνέλευση του Τομέα. Ως προς το νομικό καθεστώς των αρμοδιοτήτων των οργάνων αυτών ισχύουν οι προϊσχύουσες διατάξεις.
		4 παρ. 2	Ο Πρόεδρος του Τμήματος, η Γενική Συνέλευση του Τμήματος, και εφόσον στο Τμήμα έχουν συσταθεί Τομείς ,  ο Διευθυντής και η Γενική Συνέλευση του Τομέα έχουν το σύνολο των αρμοδιοτήτων που τους απονέμουν, αντίστοιχα, οι διατάξεις του  Ν. 4009/2011 (ΦΕΚ Α’ 195/6.9.2011) (ιδίως άρθρ0 10 παρ. 3 & 6) σε συνδυασμό με τις διατάξεις που ίσχυαν κατά την έναρξη ισχύος του Ν. 4009/2011 (ΦΕΚ Α’ 195/6.9.2011), αναλόγως εφαρμοζόμενες.
76 παρ. 7	Κατά την πρώτη εφαρμογή του παρόντος νόμου, με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση των Υπουργών Οικονομικών και Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου κάθε Α.Ε.Ι., η οποία διατυπώνεται μετά από εισήγηση του πρύτανη και γνώμη της Συγκλήτου, καθώς και ύστερα από γνώμη της ΑΔΙΠ, συνιστώνται οι σχολές του ιδρύματος κατά την έννοια του παρόντος νόμου. Με το ίδιο προεδρικό διάταγμα καταργούνται οι υφιστάμενες κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου σχολές, προβλέπεται η ταυτόχρονη μετατροπή των υφιστάμενων τμημάτων σε προγράμματα σπουδών των νέων σχολών, καταργούνται οι τομείς των τμημάτων που μετατρέπονται με εξαίρεση τα Γενικά Τμήματα, όπου υπάρχουν, τα οποία καταργούνται, και ρυθμίζονται τα θέματα που αφορούν την ανάθεση της υλοποίησής των προγραμμάτων σπουδών σε τμήματα κατά τις διατάξεις του νόμου αυτού, την κατανομή του πάσης φύσεως προσωπικού, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού των Γενικών Τμημάτων, των διοικητικών υπηρεσιών, των εργαστηρίων, κλινικών και μουσείων και των φοιτητών στις σχολές, ο τρόπος συγκρότησης των πρώτων γενικών συνελεύσεων των σχολών και των συνελεύσεων των τμημάτων, καθώς και κάθε θέμα σχετικό με τη μετάβαση στο νέο καθεστώς και την ομαλή συνέχιση του εκπαιδευτικού έργου και της φοίτησης των φοιτητών. Από τη συγκρότηση των σχολών και των τμημάτων σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, οι πρόεδροι των τμημάτων που έχουν εκλεγεί σύμφωνα με τις ισχύουσες κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου διατάξεις ασκούν τα καθήκοντα των διευθυντών τμημάτων έως τη λήξη της θητείας τους. Για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής, οι γνώμες των Συμβουλίων των ιδρυμάτων και της ΑΔΙΠ υποβάλλονται έως τις 30.4.2012. Αν οι γνώμες των Συμβουλίων και της ΑΔΙΠ δεν υποβληθούν μέσα στην ανωτέρω προθεσμία, εφαρμόζεται η παράγραφος 4 του άρθρου 20 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (ν. 2690/1999, Α΄ 45).	15 παρ. 5	Οι μεταβατικές διατάξεις του Ν. 4009/2011 (ΦΕΚ Α’ 195/6.9.2011) παραμένουν σε ισχύ έως την πλήρη εφαρμογή του παρόντος νόμου και εφαρμόζονται αναλογικά, εφόσον δεν καταργούνται (ρητά ή σιωπηρά) με τις παρούσες τροποποιήσεις.

η μεταρρύθμιση επιβιώνει, σε ομιχλώδες ακόμη τοπίο

Υποδεχόμαστε με ανάμεικτα συναισθήματα τις προτεινόμενες αλλαγές στο ν. 4009 που είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας. Καλωσορίζουμε τις αλλαγές αυτές με ανακούφιση, στο μέτρο που διασώζουν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ανησυχούμε, ωστόσο, γιατί σ’ ένα βαθμό θέτουν σε κίνδυνο την ευκαιρία αυτονόμησης που μας παρείχε ο αρχικός νομοθέτης.

Στηρίξαμε το ν. 4009 χωρίς προϋποθέσεις, αν και είχαμε σοβαρές επιμέρους ενστάσεις, διότι κρίναμε πως θα ήταν μίζερο να πούμε όχι σε μια μεταρρύθμιση, η οποία από τη μια μεριά αποσκοπούσε στο να εντάξει το πανεπιστημιακό μας σύστημα στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο, από την άλλη, να μας αποδώσει την αυτονομία σε επίπεδο Ιδρυμάτων, την οποία ανέκαθεν διεκδικούσαμε. Διότι, για μας, ήταν αδιανόητο να αποκρούσουμε το μείζον που μας παραχωρούνταν, δηλαδή την αυτονομία μας, στο όνομα του ελάσσονος που δήθεν πλήττονταν, δηλαδή του αυτοδιοίκητου, επειδή το τελευταίο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να πετύχουμε το πρώτο. Πόση αυτονομία, όμως, μπορούσαμε να σηκώσουμε; Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ όπως εξελίσσονται τα πράγματα. Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.

Οι αντιδραστικές δυνάμεις στα Πανεπιστήμια χρησιμοποίησαν κάθε νοητό μέσο –ακόμη και τη βία– για να ανακόψουν τη δυναμική του νέου νόμου. Κατάφεραν έτσι ένα καίριο χτύπημα στην αχίλλειο πτέρνα του, που ήταν η διαδικασία εκλογής των Συμβουλίων Διοίκησης. Ενώ, όμως, πέτυχαν να καθυστερήσουν την εφαρμογή της μεταρρύθμισης στο σύνολό της, δεν πέτυχαν να στρέψουν την κοινή γνώμη κατά του νόμου. Αυτή προστάτεψε, τελικά, τη μεταρρύθμιση. Στην κοινή γνώμη οφείλεται το γεγονός πως, μέχρι σήμερα, παρά τις επανειλημμένες απόπειρες να καταργηθεί ο νόμος, αυτός στάθηκε όρθιος. Θα σταθεί, άραγε, μέχρι τέλους; Όχι χωρίς απώλειες, φοβούμαστε.

Σήμερα, λοιπόν, ο νόμος αλλάζει. Και φαίνεται ν’ αλλάζει σ’ ένα καίριο σημείο, που αποτελούσε τον πυρήνα της δυναμικής του, όπως τον είχε συλλάβει ο αρχικός νομοθέτης. Ποιο είν’ αυτό; Η αυτονομία μας. Οι Πρυτάνεις, που ποτέ δεν επεδίωξαν να κατανοήσουν την ουσία της μεταρρύθμισης, επειδή νοιάστηκαν περισσότερο για την ολοκλήρωση της θητείας τους παρά για την αξιοποίηση της πρόκλησης που τους απηύθυνε ο νομοθέτης, έσυραν το χορό της αντίδρασης και, στο όνομα του αυτοδιοίκητου, θυσίασαν την αυτονομία που μας παραχωρούνταν.

«Υπηρεσιακοί» οι Πρυτάνεις

Με τις προτεινόμενες αλλαγές, οι Πρυτάνεις καθίστανται πλέον … υπηρεσιακοί. Παραμένουν στη θέση τους για να εγκαταστήσουν τη νέα νομιμότητα μέχρι το τέλος του έτους, οπότε και αποχωρούν. Φεύγοντας, όμως, κινδυνεύουν να πάρουν μαζί τους τη μοναδική ευκαιρία που δόθηκε στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα να αυτονομήσει το Πανεπιστήμιό της. Να φτιάξει το Πανεπιστήμιο που θέλει (αλλά και που μπορεί να στηρίξει, στο πλαίσιο των μέσων που διαθέτει ή που μπορεί να διασφαλίσει).

Τα Τμήματα, λοιπόν, παραμένουν. Όχι ότι δεν προβλέπονταν, αλλά τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τώρα πολλά. Παραμένουν, άραγε, ως έχουν σήμερα, ήτοι με το υφιστάμενο πρόγραμμα σπουδών τους ανέπαφο; Ή θα παραμείνουν με τις αρμοδιότητες που έχουν σήμερα –πλην όμως κουτσουρεμένες– μετά την ανασυγκρότησή τους σε προγράμματα σπουδών, όπως προβλεπόταν να γίνει μέχρι τώρα; Μένει να το δούμε. Πάντως, οι εκπαιδευτικές αρμοδιότητες, λέει, διατηρούνται στα Τμήματα και η διοίκησή τους περνάει στην Κοσμητεία. Πώς τα ξεχωρίζεις αυτά τα δύο στα σημαντικά θέματα; Θα πρέπει να το δούμε και αυτό. Γεγονός είναι ότι, αν εφαρμοστεί κάτι τέτοιο, ανοίγεται μπροστά μας ένα νέο πεδίο ασκήσεων ισορροπίας, στις οποίες, όμως, οι παλιές πανεπιστημιακές καραβάνες είναι μαθημένες... Το ίδιο προτείνεται και σε επίπεδο Ιδρύματος. Η Σύγκλητος ανακτά την κυριαρχία επί ακαδημαϊκών θεμάτων, το δε Συμβούλιο θα περιοριστεί, λέει, στη διοίκηση του ιδρύματος. Πώς θα ξεχωρίσουν αυτά τα δύο στα ουσιώδη θέματα, μένει επίσης να το δούμε στις λεπτομερείς ρυθμίσεις που θα δημοσιοποιηθούν.

Τι είχε, άραγε, η Πανεπιστημιακή Κοινότητα και τι κινδυνεύει να χάσει; Είχε την ευκαιρία να ανασυγκροτήσει τα Τμήματα από τα κάτω, ως προγράμματα σπουδών πλέον, στη βάση όμως αντικειμενικών κριτηρίων που θα ήλεγχε η ΑΔΙΠ. Έτσι, τις συγχωνεύσεις των λειτουργούντων Τμημάτων θα τις έκανε η ίδια η Πανεπιστημιακή Κοινότητα του κάθε Ιδρύματος στο πλαίσιο των Σχολών της. ΘΑ ΤΙΣ ΚΑΝΑΜΕ, ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, πλην όμως με αντικειμενικά κριτήρια και ορθολογικά υπό τον έλεγχο της ΑΔΙΠ. Τώρα, εάν τα Τμήματα δεν αλλάξουν και επιβεβαιωθούν ως έχουν, το ερώτημα που θα τεθεί, και με το οποίο θα έρθει αντιμέτωπο το Υπουργείο, είναι πώς θα κάνει τις συγχωνεύσεις που επαγγέλλεται και που είναι αναγκαίες, στο μέτρο που 500 Τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ που λειτουργούν σήμερα δεν είναι βιώσιμα; Με ποια κριτήρια; Μέσα από ποια διαδικασία; Μένει να το δούμε.

Αυτό που κινδυνεύει, τελικά, να εξατμισθεί είναι το πνεύμα μιας μεταρρύθμισης, που αποσκοπούσε στο να καταστήσει υπεύθυνη την Πανεπιστημιακή Κοινότητα να κάνει τις επιλογές της στα εκπαιδευτικά θέματα, τις οποίες και θα μπορούσε να στηρίξει οικονομικά και διοικητικά με τα μέσα που διέθετε και με όσα επιπλέον μπορούσε να διασφαλίσει. Η πρόκληση που μας απηύθυνε ο αρχικός νομοθέτης ήταν μεγάλη. Σε αυτή την πρόκληση, εμείς δεν απαντήσαμε. Το γάντι, με άλλα λόγια, που μας πέταξε η προηγούμενη Βουλή, εμείς δεν μπορέσαμε να το σηκώσαμε. Κι αυτό γιατί μάς εμπόδισαν, και μάλιστα με τη βία. Θα είναι κρίμα να στερηθούμε οριστικά μια τέτοια ευκαιρία στο όνομα της βελτίωσης της … λειτουργικότητας του νέου νόμου.

Γιατί λέμε «ναι» στις νέες ρυθμίσεις

Παρά ταύτα, εμείς λέμε «ναι» στις νέες ρυθμίσεις, στο μέτρο που επιδιώκουν να απεγκλωβίσουν τη μεταρρυθμιστική διαδικασία, να την επαναφέρουν στο δρόμο της και να απελευθερώσουν τη δυναμική της, στην οποία τελικά έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη απ’ ό,τι στο ίδιο το γράμμα των όποιων νέων ρυθμίσεων, όπως και να καταλήξουν.

Λέμε «ναι» στις νέες ρυθμίσεις, διότι τα Πανεπιστήμια θα καταρρεύσουν εάν δεν ξεκινήσει άμεσα η αναδιάρθρωσή τους, μαζί με την αναδιάρθρωση που επιδιώκεται στον λοιπό Δημόσιο Τομέα, του οποίου –ας μην ξεχνάμε– αποτελούμε μέρος. Είμαστε, δηλαδή, μέρος του προβλήματος και δεν καταφέραμε μέχρι σήμερα να γίνουμε μέρος της λύσης, όπως έπρεπε. Χάσαμε έναν ολόκληρο χρόνο, σπαταλώντας πολύτιμη ενέργεια σε μάχες χαρακωμάτων με το σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση. Οι μάχες αυτές δεν πήγαν χαμένες. Αποκάλυψαν ποιοι θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα και ποιοι να μείνουμε στα ίδια. Ποιοι θέλουν να παίξουν το νέο παιγνίδι με τους παλιούς όρους και ποιοι ν’ αλλάξουν τους όρους του παιγνιδιού. Το γεγονός παραμένει, ωστόσο, ότι έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο, όπως και για τις άλλες διαρθρωτικές αλλαγές που έπρεπε να έχουμε κάνει ως χώρα για να βγούμε από την κρίση, σε όλους τους άλλους τομείς του Κράτους και της Οικονομίας.

Το έχουμε πει και το ξαναλέμε. Η μάχη για τη διάσωση της χώρας και η μάχη για τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ είναι ίδιες, με τους ίδιους ιδεολογικούς αντιπάλους απέναντι. Οι μεταρρυθμιστικές αντοχές της νέας Κυβέρνησης θα κριθούν πρώτα εδώ μέσα, στα Πανεπιστήμια. Από τις αλλαγές που προτείνει στο ν. 4009, αν και δεν υποχωρεί κατά κράτος, η Κυβέρνηση δεν φαίνεται να τολμά τη ρήξη με τον κατεστημένο Πανεπιστημιακό χώρο, εάν επιλέξει τελικά να διατηρήσει όλα τα Τμήματα ως έχουν σήμερα κι αν διαχωρίσει τις κρίσιμες εκπαιδευτικές από τις διοικητικές αρμοδιότητες και τις κατανείμει μεταξύ δύο ξεχωριστών οργάνων (σε επίπεδο Σχολής μεταξύ Κοσμητείας και Τμημάτων και σε επίπεδο Ιδρύματος μεταξύ Συγκλήτου και Συμβουλίου). Διότι, έτσι, θα μείνουμε στα ίδια. Κι αν είναι μετά τις επιδιωκόμενες αλλαγές να μείνουμε στα ίδια, τότε –πέραν του γεγονότος ότι κάτι τέτοιο θα επιβραβεύσει τη βία που εμπόδισε στο μεταξύ την εφαρμογή της αυθεντικής μεταρρύθμισης– θα τεθεί εν αμφιβόλω και η εν γένει μεταρρυθμιστική διάθεση αυτής της Κυβέρνησης.

ο ν. 4009 δοκιμάζει τις μεταρρυθμιστικές αντοχές της Κυβέρνησης

Κερδήθηκε μια μάχη

Κάναμε διπλές εκλογές την πιο κρίσιμη περίοδο για τη χώρα. Τη στιγμή που έπρεπε να τρέχουμε με χίλια, καθίσαμε κάτω για τρεις ολόκληρους μήνες! Έτσι, ο λογαριασμός μας μεγάλωσε... Πέσαμε έξω στα έσοδα, αυξήσαμε –λόγω εκλογών– τις δαπάνες και παγώσαμε τις μεταρρυθμίσεις και τις αποκρατικοποιήσεις. Όμως, κάποια στιγμή, η μάχη με τον ανορθολογισμό έπρεπε να δοθεί. Δόθηκε τώρα και κερδήθηκε. Τώρα κοιτάμε μπροστά.

Ο πόλεμος είναι μπροστά μας

Η πάλη με το κακό μας παρελθόν, με τον κακό εαυτό μας τελικά, συνεχίζεται από καλύτερες θέσεις για τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου. Στην μετά Μνημόνιο εποχή, έγινε μία μόνο μεταρρύθμιση από τις τόσες που χρειάζεται η χώρα. Αυτή για την ανώτατη εκπαίδευση. Οι άλλες που ακολουθούν είναι ακόμη πιο βαθιές και πιο δύσκολες. Θα τις τολμήσει η νέα Κυβέρνηση; Η μεταρρυθμιστική της διάθεση θα δοκιμαστεί πολύ σύντομα στα ΑΕΙ. Θα ξεκινήσει, άραγε, τις διαρθρωτικές αλλαγές που επαγγέλλεται στο Κράτος και την Οικονομία με ένα πισωγύρισμα στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Εμείς δεν το πιστεύουμε. Η ώρα της αλήθειας, όμως, πλησιάζει.

Τι διακυβεύεται

Στην πραγματικότητα, δεν κρίνεται η τύχη του νόμου 4009. Αυτό που δοκιμάζεται είναι οι μεταρρυθμιστικές αντοχές της νέας κυβερνητικής συνεργασίας, που έλαβε την εντολή από το Λαό να κρατήσει τη χώρα στην Ευρώπη. Αυτό που επίσης κρίνεται είναι η δυνατότητα της ίδιας της κοινωνίας, όλων ημών εν προκειμένω, να στηρίξουμε τις βαθιές τομές που χρειάζεται ο τόπος. Ετούτη εδώ είναι η τελευταία συλλογική μας ευκαιρία αν θέλουμε να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Με άλλα λόγια, το διακύβευμα της μετατροπής της χώρας μας σε μια τριτοκοσμική οντότητα, που αντιμετωπίσαμε επιτυχώς στις πρόσφατες εκλογές, παραμένει ακέραιο. 

για να ξανακάνουμε τον Ορθολογισμό πλειοψηφικό

.
Δώσαμε πολλές μάχες για ν’ αλλάξουμε το Πανεπιστήμιο. Κι αυτό γιατί πιστέψαμε πως μόνο αν το καταφέρναμε θα μπορούσαμε να το σώσουμε. Το ίδιο δίλλημα «αλλάζουμε ή καταρρέουμε» βρίσκουμε τώρα μπροστά μας σε εθνικό επίπεδο.

Ορισμένοι συνάδελφοι –απογοητευμένοι– πιστεύουν πως το να καταστραφούμε θα είναι λυτρωτικό, ικανό να μας αλλάξει εκεί που τίποτε δε φαίνεται πως μπορεί να το πετύχει. Κάνουν λάθος. Η δραχμή θα είναι καταστροφή. Όχι μόνο για τη χώρα, την ιστορία της και το μέλλον της, αλλά και για την ίδια την κοινωνία. Μακάρι να μπορούσε να μας αλλάξει μια καταστροφή. Δεν πρόκειται, όμως. Εάν καταστραφούμε, αποκλείεται ν’ αλλάξουμε. Μας έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και δεν αλλάξαμε. Μόνο πόνο και δάκρυα θα φέρει μια καταστροφή. Ν’ αλλάξουμε αποκλείεται. Απλά, θα πεινάσουμε, θα αρρωστήσουμε και θα παγώσουμε, αφού, μέσα σε μια νύχτα, τα τρόφιμα που εισάγουμε απ’ το εξωτερικό, τα φάρμακα και κυρίως η ενέργεια θα ακριβύνουν τόσο, που θα γίνουν είδη πολυτελείας για τα τρία τέταρτα του πληθυσμού. Σήμερα το πρόβλημα εστιάζεται στο ένα τρίτον. Όμως η χώρα παραμένει όρθια. Και πρέπει να μείνει όρθια για τους αδύνατους πολίτες της που κυρίως την έχουν ανάγκη. Οι ισχυροί δεν χρειάζονται το κράτος όπως οι αδύνατοι συμπολίτες μας. Αντιλαμβάνεσθε τι θα συμβεί εάν το πρόβλημα επεκταθεί στα δύο τρίτα του πληθυσμού; Έχουμε πρόσφατα παραδείγματα στο γεωγραφικό μας περίγυρο για το πώς θάναι μια τέτοια καταστροφή. Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη,  πρώην Σοβιετία. Είκοσι χρόνια περάσανε και δεν έχουν βγει οριστικά από την κρίση τους. Μια τέτοια κατάσταση θα βιώσουμε, όπως την βιώσανε και σ’ ένα βαθμό την βιώνουν ακόμη οι γείτονες λαοί. Όλοι την γνωρίζουμε. Αυτήν θέλουμε να υποστούμε;

Θέλουμε ν’ αλλάξουμε;

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε στις επόμενες εκλογές είναι αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε. Όσες δυνάμεις παραπλανούν τον κόσμο ότι μπορούμε να αποφύγουμε την καταστροφή παραμένοντας ίδιοι, στην πραγματικότητα μάς οδηγούν αυτές στην καταστροφή. Διότι μόνον αλλάζοντας θα σωθούμε. Εάν δεν αλλάξουμε, θα καταστραφούμε. Αποκλείεται να σωθούμε παραμένοντας ίδιοι.

Ορισμένες αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις, που στον πανεπιστημιακό χώρο π.χ. διεκδικούν την επιστροφή στο Ν. 1268, δε δείχνουν να θέλουν ν’ αλλάξουν τίποτε. Κι ας λένε ότι θέλουν να τ’ αλλάξουν όλα. Στην πραγματικότητα, το μόνο που θέλουν ν’ αλλάξουν είναι το Μνημόνιο, που όμως προέκυψε εξ αιτίας της κατάστασης στην οποία θέλουν να μας επαναφέρουν.   

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα. Αφήστε όλα τα άλλα και σκεφτείτε μόνο τούτο: Ποιος θα μας χρηματοδοτήσει το αυξημένο πρωτογενές έλλειμμα που θα προκύψει από την εφαρμογή πολιτικών ανάκτησης των κεκτημένων σε καθεστώς ύφεσης και οριακής βιωσιμότητας του χρέους μας; Είμαστε αποκομμένοι από τις αγορές. Άλλη πηγή χρηματοδότησης εκτός από την ΕΕ και το ΔΝΤ δεν έχουμε. Αυτοί, όμως, συμφώνησαν να χρηματοδοτούν πλέον μόνο τις δανειακές μας υποχρεώσεις για να διατηρήσουν την πιστοληπτική μας ικανότητα, με την ελπίδα πως, κάποια στιγμή, θα καταφέρουμε να ξαναβγούμε στις αγορές, ώστε να συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμαστε όπως όλα τα αναπτυγμένα έθνη. Άλλο δεν χρηματοδοτούν πλέον το πρωτογενές έλλειμμά μας. Δεν πρόκειται να δεχτούν να βάλλουν βαθύτερα το χέρι στην τσέπη των δικών τους φορολογουμένων για να μπορούμε εμείς να διατηρούμε εδώ ένα δημόσιο τομέα που αδυνατούμε να συντηρήσουμε με δικούς μας πόρους. Θα πρέπει να τον αναδιαρθρώσουμε, ώστε να μειώσουμε τις δαπάνες, για να μην έχουμε άλλο πρωτογενές έλλειμμα. Διαφορετικά, θα υποχρεωθούμε να το χρηματοδοτήσουμε με δραχμές. Απλά πράγματα.

Ποιος, λοιπόν, στην Ευρώπη θα δεχτεί να μας χρηματοδοτήσει το επιπλέον πρωτογενές έλλειμμα (πέραν των τόκων, αφήστε τους τόκους, για το πρωτογενές έλλειμμα μιλάμε) όταν μόλις προχθές ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας δήλωσε, παρουσία της Γερμανίδας Καγκελαρίου, την πρώτη κιόλας ημέρα άσκησης των καθηκόντων του, ότι θα πρέπει να σεβαστούμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε; Δείτε εδώ τί είπε στην κοινή συνέντευξη τύπου:

« Je souhaite que les Grecs puissent affirmer dans ces élections leur attachement à la Zone Euro. Et je suis favorable à ce que nous puissions dire aux Grecs que l’Europe est prête à ajouter des mesures de croissance, de soutien de l’activité pour qu’il puisse y avoir le retour de la croissance en Grèce, alors qu’elle vit une récession. Mais qu', en même temps, les engagements qui ont été pris doivent être tenus » (από λεπτό 07:50'')

Με άλλα λόγια, PACTA SUNT SERVANDA μας είπε ο άνθρωπος στον οποίο πολλοί στην Ελλάδα είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους ν’ αλλάξει το Μνημόνιο (όχι εμάς, αλλά το Μνημόνιο, εμείς πρέπει να μείνουμε ίδιοι…).

Περιέργως, δεν δόθηκε στη δήλωση του νέου Γάλλου Προέδρου η δημοσιότητα που της έπρεπε. Ήταν ο Μεσσίας για πολλούς να διατηρηθούν ή να έλθουν στην εξουσία χωρίς ν’ αλλάξουν. Γι’ αυτό και περίμεναν από αυτόν ν’ αλλάξει το Μνημόνιο, αντί να επιχειρήσουν ν’ αλλάξουν οι ίδιοι. Πολλοί επικαλούνται σήμερα «τους συσχετισμούς που αλλάζουν στην Ευρώπη». Ποιοι συσχετισμοί αλλάζουν στην Ευρώπη; Για μας δεν αλλάζει απολύτως τίποτε. Η Ευρώπη περιμένει από εμάς ν’ αλλάξουμε. Ούτε καν στο Νότο δεν αλλάζουν οι συσχετισμοί υπέρ ημών, αν κρίνουμε από τον Ιταλό εκπρόσωπο στο Δ.Σ. του EFSF, ο οποίος ψήφισε τις προάλλες να μην πάρουμε ολόκληρη την τελευταία δόση… Για ποια συμμαχία του Νότου, λοιπόν, μιλάμε;

Στο μεταξύ, ένας άλλος ευρωπαίος ηγέτης, ο κ. Μάρτιν Σούλτς, Γερμανός σοσιαλιστής και Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, επανέλαβε λίγες ημέρες αργότερα σε επίσκεψή του στην Αθήνα ό,τι ακριβώς είπε και ο νέος Γάλλος Πρόεδρος, χρησιμοποιώντας μάλιστα και την αυθεντική λατινική διατύπωση της αρχής pacta sunt servanda:

Μάρτιν Σουλτς, Αθήνα 18.5.2012

Η γλώσσα του σώματος του κ. Σουλτς είναι αποκαλυπτική! Θα παίξουμε, άραγε, τη χώρα μας στα ζάρια;

Αυτό είναι το όραμά μας;

Ή μήπως είναι όραμά μας το να επιβιώσουμε σαν τσιμπούρια στο σώμα της Ευρώπης; Μπορεί ένα έθνος να πορευτεί με την προσδοκία να επιβιώσει χωρίς ν’ αλλάξει, γιατί θάχει κατσικωθεί στους εταίρους του που θα υποχρεούνται να το τρέφουν επειδή δεν θα θέλουν να πάθουν μεγαλύτερο κακό από αυτό που μπορεί να συμβεί στο ίδιο αν τολμήσουν να σταματήσουν τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων του;

Ή μήπως φιλοδοξία μας είναι να επιβιώσουμε σαν παγκόσμιοι μπαταχτσήδες; Επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους μας, λένε. Με ποιο σκοπό; Για να διαγραφεί το χρέος. Όλο; Μα διαγράφηκε ήδη το μισό ιδιωτικό χρέος μας. Το περισσότερο πλέον από το υφιστάμενο είναι δημόσιο και οφείλεται στους λαούς των εταίρων μας. Αυτό το χρέος εννοούν πως θα διαγράψουν; Το δημόσιο;

Η νέα δανειακή σύμβαση θα είναι άραγε πιο ισχυρή;

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι –εκβιαζόμενοι– θα μας «φοβηθούν» τελικά οι εταίροι μας, θα υποχωρήσουν και θα μας δώσουν κι άλλα λεφτά, όσα χρειαζόμαστε π.χ. για να προσλάβουμε 100.000 επιπλέον στο Δημόσιο, τη στιγμή που πρέπει να αποχωρήσουν από αυτό 15.000 με εφεδρεία μόνο για φέτος. Πώς θα μας τα δώσουν, άραγε; Δεν θα πρέπει να συνάψουμε μια νέα δανειακή σύμβαση μαζί τους; Και οι παλιές δανειακές συμβάσεις; Αυτές θα τις αρνηθούμε όπως έκανε το Ιράν το 1979 όταν ανέλαβαν οι μουλάδες; Και θέλουμε να λέμε κιόλας ότι θα παραμείνουμε, όχι στην Ευρωζώνη, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από αυτό; Ποιον κοροϊδεύουμε; Και γιατί η νέα σύμβαση που θα συνάψουμε θα έχει μεγαλύτερη ισχύ από τις προηγούμενες; Επειδή αυτοί που θα την υπογράψουν θα αγαπούν τον λαό τους περισσότερο από τους άλλους; Με τους ίδιους δεν θα την υπογράψουν; Και τώρα θα σεβαστούν την νέα δανειακή που θα υπογράψουν; Και ποιος θα τους πιστέψει; Ποιος θα μας πιστέψει; Και γιατί να μας πιστέψει; Γιατί να μας πιστέψει αύριο όταν θα έχει κάνει το λάθος να μας πιστέψει χθες;

Απόπειρα αυτοκτονίας

Στις 6 Μαΐου ο μεγάλος ηττημένος ήταν ο ορθολογισμός. Και μεγάλος νικητής, η εξαχρείωση. Τα video ανέδειξαν βουλευτές και η μπουρδολογία πολιτικές δυνάμεις. Κέρδισαν όσοι είπαν το μεγαλύτερο ψέμα. Νίκησαν όσοι συναγωνίστηκαν στο ποιος θα πει τη μεγαλύτερη ανοησία. Κι έχασαν όσοι τα ήθελαν όλα χωρίς να αλλάξουν τίποτε. Έχασαν όσοι προεξόφλησαν πως –ενώ δε θάλλαζαν οι ίδιοι– ο σκεπτόμενος λαός θα τους ψήφιζε γιατί θα ήταν τρελό να αυτοκτονήσει. Κάνανε λάθος! Διότι, αντί να τους ψηφίσει, προτίμησε να πηδήξει στο κενό. Θέλουμε να ελπίζουμε πως δεν θα το ξανακάνει, αλλά και πως αυτοί που πρέπει τώρα να ψηφίσει για να μην αυτοκτονήσει, δε θα προεξοφλήσουν και πάλι την εμπιστοσύνη του. 

Το έλλειμμα διαπαιδαγώγησης πολιτών και πολιτικών, για το οποίο εμείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε κύριοι υπεύθυνοι, πολλοί δε από εμάς όχι μόνο διά παραλείψεως, αποδείχθηκε τελικά πολύ βαθύτερο απ’ όσο έφτανε για να εξοντώσει οποιοδήποτε λαό δέκα φορές όχι μία. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; Πώς να καταπολεμήσεις την παράνοια όταν γίνεται επίσημος λόγος; Κάτω από άλλες συνθήκες, απλά θα γελούσαμε. Τώρα δεν μπορούμε ούτε να κλάψουμε με το κακό που μας βρήκε. Το μόνο που μπορούμε είναι να ευχηθούμε ο Θεός της Ελλάδας που κάποτε έβαλε την υπογραφή Του, να μην την πάρει πίσω!

επανάληψη σκηνικού...

Η επανάληψη του ίδιου έργου προκαλεί απέραντη θλίψη, πικρία και απόγνωση σε όλους τους σκεπτόμενους συναδέλφους του ΑΠΘ, και όχι μόνο. Στις 9 Μαρτίου στην Ιατρική Σχολή, ομάδα 80 φοιτητών διέλυσαν και πάλι τη συνάντηση των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής με τους υποψηφίους, ενώ στις 14 Μαρτίου μπροστά στη Νομική, επαναλήφθηκαν όλα όσα είχαν συμβεί τις δύο προηγούμενες φορές που είχε επιχειρηθεί να διεξαχθούν οι εκλογές για το Συμβούλιο στο ΑΠΘ. Μόνο που αυτή τη φορά, επιπλέον, συνάδελφοι σε ρόλο μπάχαλου, αλλά χωρίς κουκούλα, παρεμπόδισαν οι ίδιοι με το σώμα τους συναδέλφους υποψηφίους, μέλη εφορευτικών επιτροπών και ψηφοφόρους, όταν αυτοί «τόλμησαν» να οδεύσουν προς την είσοδο της Σχολής, μαζί με τους υπαλλήλους του ΑΠΘ που θα τοποθετούσαν λίγο πριν τις 9 το πρωί τις κάλπες και τα παραβάν στις αίθουσες της Νομικής. Μια γεύση από τα γεγονότα αυτά μπορείτε να πάρετε κοιτώντας τα παρακάτω αηδιαστικά video:

Είχε προηγηθεί η απόπειρα 114 συναδέλφων (πολλοί … αναπληρωματικοί των οποίων είναι έτοιμοι να συμπληρώσουν τον συμβολικό αριθμό για όσους στο μεταξύ, παρενοχλούμενοι, κιότεψαν) να κινητοποιήσουν την πανεπιστημιακή κοινότητα, υπογράφοντας μέσα σε λίγες ώρες την Δευτέρα 12 Μαρτίου το γνωστό κείμενο προς τον Πρύτανη. Ο τελευταίος, ασυναγώνιστος τακτικιστής, συγκάλεσε την (αναρμόδια) Σύγκλητο προκειμένου να κρύψει πίσω της όποιες πράξεις ή παραλείψεις τυχόν τού αποδίδονταν. Αυτή –αντί αποφάσεως– εξέδωσε … ψήφισμα, μετατρεπόμενη –ως συνήθως σε παρόμοιες περιστάσεις– σε συνδικαλιστικό αντί για διοικητικό όργανο που είναι.Πολλοί θα θέλανε –και είναι πράγματι πολλοί αυτοί που θα θέλανε– να τελειώσει εδώ η μεταρρύθμιση και τώρα πλέον ή θριαμβολούν και πάνε γι’ άλλα (έρχεται και η 25 Μαρτίου…) ή ετοιμάζουν … τροπολογίες και χαμογελάνε στην κάμερα καταδικάζοντας τη «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»! Η δε Οργανωτική Επιτροπή (πλην ενός μέλους της) παραιτήθηκε, δυστυχώς, χαρίζοντας στους φασίστες την πρόσθετη ικανοποίηση της δικαίωσης του "αγώνα" τους. Ας είναι…

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε πως, στην κορύφωση του άνισου αγώνα που έδιναν, δέχτηκαν ένα ηθικό χτύπημα που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος ν’ αντέξει στη θέση τους: την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Παιδείας από έναν συνάδελφό τους, ο οποίος μέχρι χθες τους θεωρούσε «διορισμένους»!

Συνάδελφοι,

Η κατάσταση είναι πράγματι αποκαρδιωτική. Φως δεν φαίνεται να έρχεται από πουθενά. Είμαστε εγκαταλελειμμένοι στα χέρια των αχρείων και των τραμπούκων. Όμως, για σκεφτείτε λίγο… Δεν ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες να ωραιοποιήσουμε τα πράγματα, αλλά σκεφτείτε για λίγο τι έγινε από την αρχή αυτής της διαδικασίας. Ξεπεράσαμε όλες τις τρικλοποδιές που θέτανε –συνεννοημένοι και συντονισμένοι– όλοι σχεδόν οι Πρυτάνεις ανά την Ελλάδα ώστε να μη γίνουν αυτές οι εκλογές. Τους θυμάστε τους εκλογικούς καταλόγους; Τα ερωτήματα στο Υπουργείο; Τον νόμο που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί επειδή δεν θέλανε να τον εφαρμόσουν; Ξεπεράσαμε όλα τα εμπόδια που έριχναν στο δρόμο των εκλογών η Πρυτανεία και οι ποικιλόμορφοι σύμμαχοί της. ΟΛΑ. Χάσανε παντού! Ό,τι αποπειράθηκαν, έπεσε στο κενό. Ακόμη και τελευταία, με τη λίστα των 47 τροποποιήσεων για να πεταχτεί η μπάλα (ξανά) στην κερκίδα, ν’ αλλάξει η ατζέντα… Τους ρεζιλέψαμε! Ποιο Πανεπιστήμιο έφτασε τρεις φορές μπροστά στην κάλπη και δεν μπόρεσε να ψηφίσει; Μόνο το ΑΠΘ! Γιατί δεν τα καταφέραμε τελικά; Γιατί άσκησαν βία. Ωμή και απροκάλυπτη βία. Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό, συνάδελφοι; Δεν συμβαίνει πρώτη φορά. Ούτε θάναι η τελευταία.

Πρέπει, όμως, να καταλάβετε –γι’ αυτό και ο δρόμος της μεταρρύθμισης θα είναι μακρύς– ότι η κατάσταση που βιώσαμε είναι αυτή ακριβώς που δικαιολογεί τη μεταρρύθμιση: Τα σημερινά όργανα διοίκησης είτε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να διασφαλίσουν μέσα στο Πανεπιστήμιο:
- την ελεύθερη έκφραση,
- την ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους εκπαίδευσης, έρευνας και διοίκησης,
- την απρόσκοπτη λειτουργία των οργάνων. Λόγος για τον οποίο δεν λειτουργούν και τα όργανα όπως πρέπει να λειτουργούν.
Άρα, λοιπόν, είναι αναγκαίο κάποιο άλλο όργανο να το κάνει στη θέση τους! Από 'κει αρχίζει η μεταρρύθμιση, συνάδελφοι. Από το κεφάλι. Από 'κει ακριβώς απ’ όπου βρωμάει το ψάρι! Πιστεύετε πως θα την επιτρέψουν ή θα την ανεχθούν όσοι φοβούνται μη χάσουν το «δημοκρατικό» Πανεπιστήμιο, στο οποίο συνήθισαν να επιβάλουν το δικό τους με τη βία ή την απειλή βίας; Όχι βέβαια! Θα είναι, λοιπόν, μακρύς ο δρόμος της μεταρρύθμισης. Αλλά θα τον διαβούμε. Πρέπει να τον διαβούμε. Όσοι είμαστε αποφασισμένοι να μην ανεχθούμε άλλο την κοροϊδία των αχρείων, πρέπει να μαζέψουμε τα αποθέματα των δυνάμεών μας και να συνεχίσουμε. Στο τέλος θα τα καταφέρουμε.

την Τετάρτη, κανονικά οι εκλογές στο ΑΠΘ

Σήμερα, 114 καθηγητές στο ΑΠΘ, μιλώντας –είναι βέβαιο– για λογαριασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων τους, που αν τους δινόταν η ευκαιρία, τα ίδια θα λέγανε, είπανε ΟΧΙ στην ομηρία μιας δυναστεύουσας μειοψηφίας, που καθυποτάσσει βίαια την ελεύθερη έκφραση στο χώρο που εξ ορισμού υπάρχει για να την προστατεύει. Έστειλαν προς όλες τις κατευθύνσεις ένα και μοναδικό μήνυμα: η βία δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι ρυθμιστής της πανεπιστημιακής ζωής. Το μόνο που ζητάνε, είναι να μπορέσουν να εκφραστούν ελεύθερα, στο πλαίσιο μιας ανεμπόδιστης διαδικασίας την Τετάρτη. Διότι, οι εκλογές αυτές, όπως εξελίχθηκαν, δεν είναι ούτε για το νόμο, ούτε για τα συμβούλια. Είναι για την ελευθερία μέσα στο Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτήν ψηφίζει κανείς την Τετάρτη, είτε ρίξει έγκυρο, είτε άκυρο ή λευκό.

114 καθηγητές στο ΑΠΘ τόλμησαν!

 
Προς τον Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Καθηγητή κ. Ι. Μυλόπουλο

Κοιν:

Εισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ι. Τέντε
Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσ/νίκης κ. Ε. Μπακέλα
Πρόεδρο Οργανωτικής Επιτροπής Εκλογών Καθηγ. κ. Α. Μάνθο
Κοσμήτορα Σχολής ΝΟΠΕ Καθηγ. κ. Ν. Παρασκευόπουλο

Θεσσαλονίκη, 12.3.2012

Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Την ερχόμενη Τετάρτη 14.3.2012 έχει οριστεί η επανάληψη της διαδικασίας

εκλογής για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ
σύμφωνα με το νέο νόμο 4009/2011, διαδικασία η οποία ματαιώθηκε βιαίως κατά τις
δύο προηγούμενες φορές (15.2 & 17.2).

Ως μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και πολίτες μιας δημοκρατικής

κοινωνίας, ζητούμε να διασφαλίσετε το νόμιμο δικαίωμά μας να συμμετάσχουμε στην
εν λόγω διαδικασία και να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα. Οποιαδήποτε
παρακώλυση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος παραβιάζει κατάφωρα τα
συνταγματικά δικαιώματά μας «συμμετοχής στην πολιτική και κοινωνική ζωή της
χώρας» (άρθρο 5, παρ. 1 Σ) και την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων (άρθρο 16,
παρ. 5 Σ), είναι παράνομη ως αντίθετη στις προβλέψεις του νέου νόμου 4009/2011
και συνιστά αξιόποινη πράξη.

Επειδή, κύριε Πρύτανη, έχουμε ήδη δύο φορές υποστεί αυτήν τη βάναυση

προσβολή της προσωπικότητάς μας, ως καθηγητών και ως πολιτών (άρθρο 5, παρ. 1 Σ
σε συνδυασμό με το άρθρο 57 ΑΚ),

Επειδή, ως προϊστάμενος όλων των διοικητικών υπηρεσιών του Πανεπιστημίου,

είστε αρμόδιος για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας των χώρων και των
διαδικασιών που σύμφωνα με τους νόμους του κράτους λαμβάνουν χώρα στο
Πανεπιστήμιο,

Επειδή και για τη συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία οφείλετε, σύμφωνα με το

άρθρο 76, παρ. 1, εδ. γ΄ ν. 4009/2011, να παρέχετε όλη την υλικοτεχνική βοήθεια
που είναι αναγκαία για την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών,

Ζητούμε, με επιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματός μας και κατά παντός

υπευθύνου, να φροντίσετε, ως εκ της θέσεώς σας και των υποχρεώσεων που από
αυτήν απορρέουν, να διεξαχθεί ομαλά η εκλογική διαδικασία την Τετάρτη 14.3.2012
και να μην παρεμποδιστεί κανένας καθηγητής του ΑΠΘ να ασκήσει το εκλογικό του
δικαίωμα.

τα video της ντροπής!

Ιατρική ΑΠΘ, 8 Φεβρουαρίου 2012

Βιβλιοθήκη ΑΠΘ, 15 Φεβρουαρίου 2012

Νομική ΑΠΘ, 17 Φεβρουαρίου 2012