ΕΣΔΕΠ Α.Π.Θ. 10 χρόνια μετά

αποστολή εξετελέσθη

.


Σήμερα η Συμπαράταξη ολοκλήρωσε την αποστολή της με φινέτσα πολίτικης κουζίνας, ενώνοντας την ανανεωτική πτέρυγα της ΠΟΣΔΕΠ στο πλαίσιο μιας ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ, την οποία διασφάλισε σε συνεργασία με τις παρατάξεις που ανέδειξε η πλειοψηφία του 11ου Συνεδρίου. 

Τίτλοι τέλους για την πιο εμβληματική ανανεωτική παράταξη καθηγητών πανεπιστημιακού ιδρύματος της χώρας στα πρώτα αποφασιστικά βήματα του μαραθωνίου της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

οι ιστορικές ευθύνες της ανανεωτικής πτέρυγας στην ΠΟΣΔΕΠ

Το 11ο Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ τελείωσε. Οι ευθύνες των παρατάξεων που κάνανε την ανατροπή το 2009 να δώσουνε λύση στη συγκρότηση του Προεδρείου, ώστε να παγιωθεί η πλειοψηφία που διαμορφώθηκε στο 9ο Συνέδριο, διατηρήθηκε στο 10ο και συντηρήθηκε στο 11ο, είναι τώρα μεγάλες. Το εντυπωσιακό ποσοστό της Ενωτικής Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας και οι θέσεις που κατέλαβε στη Διοικούσα Επιτροπή και την Εκτελεστική Γραμματεία, θα ενισχύσουν μεν την ανανεωτική πτέρυγα, δεν αρκούν όμως για να συγκροτήσουν ένα ανανεωτικό Προεδρείο χωρίς πρώτα να τα βρουν μεταξύ τους οι τρεις «μεγάλοι» που διοίκησαν την ΠΟΣΔΕΠ από το 2009 μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και οι ευθύνες τους αυτή τη φορά είναι ιστορικές. Ήδη, οι κακοί χειρισμοί τους στο 11ο Συνέδριο χάλασαν τη γιορτή που δικαιούνταν οι ανανεωτικές δυνάμεις μετά την οριστική επικράτησή τους στο Συνέδριο αυτό και την ενίσχυσή τους με καινούργιες προτάσεις, όπως αυτή της Πρωτοβουλίας. 

Οι ιστορικές παρατάξεις της ανανέωσης θα πρέπει να προσέξουν να μην απογοητεύσουν τους συναδέλφους που τους στήριξαν και πάλι σε μια δύσκολη πολιτική και ακαδημαϊκή συγκυρία, υψώνοντας ένα απροσπέλαστο τείχος στην αντεπίθεση των αντιδραστικών δυνάμεων και εμποδίζοντας την ανακατάληψη της ΠΟΣΔΕΠ από ένα σχήμα που συγκροτήθηκε για τις περιστάσεις, πρόθυμο να συνεργαστεί με οποιονδήποτε για να το πετύχει. Οι ιστορικές παρατάξεις της ανανέωσης θα πρέπει να γνωρίζουν πως υπόκεινται και οι ίδιες στο νόμο της ανανέωσης. Η ΑΣΚΕΥ το επιχείρησε, αλλά δεν έπεισε. Την επόμενη φορά, μπορεί και πρέπει να το καταφέρει. Οι δυο άλλες, ΚΙΠΑΝ και ΑΡΜΕ, λειτουργούν ακόμη με τη δυναμική της ώθησης που τους προσέδωσαν συνάδελφοι όπως εμείς το 2009, όταν συσπειρωθήκαμε γύρω τους για να προκαλέσουμε τη μεγάλη ανατροπή. Η ώθηση εκείνη εξαντλήθηκε φέτος. 

Για να ενισχυθεί εκ νέου η ανανεωτική δυναμική, χρειάζονται νέες προτάσεις, νέα σχήματα και νέοι άνθρωποι. Αυτό, νομοτελειακά, θα γίνει στο επόμενο Συνέδριο. Μέχρι τότε, όμως, η ευθύνη των τριών ανανεωτικών δυνάμεων να προστατεύσουν την ΠΟΣΔΕΠ από την αδρανοποίηση και την εξουδετέρωση που θέλουν να της επιβάλουν οι αντιδραστικές δυνάμεις, αφού στο μεταξύ απέτυχαν να την ανακαταλάβουν, είναι τεράστια. Καλά θα κάνουν να την αναλάβουν στο ακέραιο, διαφορετικά θα υποστούν ιστορική καταδίκη το 2015. Να προσέξουν, λοιπόν, και την υστεροφημία τους και να προετοιμάσουν τα διάδοχα σχήματα, αξιοποιώντας προτάσεις όπως αυτή της Πρωτοβουλίας, που κατάφερε μια μικρή επανάσταση στο Πανεπιστήμιό της. Γιατί άραγε; Το κέντρο θα πρέπει να αναρωτηθεί. Εάν κατεβαίναμε περισσότερο επιθετικοί στο Συνέδριο, σήμερα θα ήμασταν ρυθμιστές της κατάστασης. Δεν θελήσαμε, όμως, να προκαλέσουμε, πέρα από την αυτοπροστασία μας που φροντίσαμε να διασφαλίσουμε για να μην απογοητεύσουμε τους νέους ψηφοφόρους μας πίσω στο ΑΠΘ, επειδή το μέλλον είναι μπροστά μας.Τέλος, από την ανανεωτική πτέρυγα θα πρέπει να προκύψουν οι όροι και να αναδυθούν οι εκφραστές της νέας αντιπαράθεσης. Οι αντιδραστικές δυνάμεις και οι μάχες χαρακωμάτων που δίναμε μαζί τους, θα πρέπει κάποια στιγμή να κλειστούν στο χρονοντούλαπο της θλιβερής ιστορίας των χειρότερων χρόνων του πανεπιστημιακού συνδικαλισμού. Η μεγαλύτερη συμβολή των ανανεωτικών δυνάμεων σε αυτό το στάδιο είναι η διασφάλιση των συνθηκών της διάδοχης κατάστασης που πρέπει να ετοιμάσουν. Δεν αρκεί μόνο να έχεις προσφέρει. Κάποια στιγμή πρέπει να ξέρεις και να φεύγεις χωρίς ν' αφήνεις πίσω σου συντρίμμια. 

η οργή της θεάς Αθηνάς

Στις μέρες μας, συζητάμε πολύ για την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα. Πόσοι, όμως, συνειδητοποιούμε ότι, πέρα από τις κλασικές δημόσιες υπηρεσίες που μας έρχονται στο νου, στο δημόσιο τομέα ανήκουν π.χ. και τα σχολεία ή τα νοσοκομεία; Πόσοι είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε ότι –πλάι στις δημόσιες υπηρεσίες που όλοι αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να νοικοκυρευτούν– θα πρέπει να αναδιαρθρώσουμε και τα πανεπιστήμια για τους ίδιους ακριβώς λόγους; Πόσοι αντιλαμβάνονται ότι είναι κι αυτά δημόσιος τομέας; Και ότι θα πρέπει κι αυτά να αναδιαρθρωθούν εάν θέλουμε να επιβιώσει το κράτος, που μόλις και μετά βίας μπορεί πλέον να καλύψει τους μισθούς των υπαλλήλων του χωρίς να δημιουργεί έλλειμμα;

Και όμως. Πέρα από Μνημόνια και Τρόικες, η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα είναι πρωτίστως θέμα εθνικό και καλύπτει όλους τους τομείς, στους οποίους το κράτος ήταν ενεργό τα χρόνια της υπερβολής. Ένας από αυτούς είναι και η ανώτατη εκπαίδευση. Πεντακόσια τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ στα μηχανογραφικά δεν μπορούσαν να είναι βιώσιμα, και αυτό το γνωρίζαμε ήδη από τότε. Κανείς, όμως, δεν τολμούσε να βάλει τάξη. Η κρίση αποκάλυψε πόσο ευάλωτο και ετοιμόρροπο ήταν το γιγαντωμένο και απλωμένο σε όλη την επικράτεια σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης. Και θα είχε καταρρεύσει πριν ξεσπάσει η δημοσιονομική κρίση, εάν δεν το στήριζε ο κρατικός προϋπολογισμός, το διαρκώς αυξανόμενο έλλειμμα του οποίου χρηματοδοτούνταν, ωστόσο, με δανεικά, που τώρα αδυνατούμε να αποπληρώσουμε. Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα τού πώς φτάσαμε ως εδώ. Μας βοηθά να διακρίνουμε το αίτιο, που είναι η υπερβολή, από το αιτιατό, που είναι η κρίση, αλλά και από τη θεραπεία της κρίσης, που είναι οι πολιτικές του Μνημονίου, τις οποίες αναγκαζόμαστε τώρα, με το γνωστό άσχημο τρόπο με τον οποίο συνηθίζουμε να μαθαίνουμε εμείς οι Έλληνες, να ακολουθήσουμε.

Το ποιος φταίει για την κατάσταση αυτή, το γνωρίζουμε όλοι. Διότι φταίμε όλοι. Φταίμε κατ’ αρχήν εμείς οι Πανεπιστημιακοί, διότι χωρίς τη δική μας συνδρομή (και πίεση πολλές φορές) δεν επρόκειτο να δημιουργηθούν 500 τμήματα ανά την επικράτεια. Φταίνε οι πολιτικοί, αλλ' αυτό έχει πλέον καταντήσει άλλοθι για να κρύψουν τις ευθύνες τους πολλοί άλλοι που ακολουθούν στην αλυσίδα των υπευθύνων, η οποία είναι μακρά και ακουμπάει και τις τοπικές κοινωνίες, που πίεζαν για τη δημιουργία σχολών και τμημάτων στον τόπο τους ελλείψει άλλης αναπτυξιακής δραστηριότητας. Ακουμπάει και την ίδια την κοινωνία, που εκπαιδεύτηκε να στέλνει τα παιδιά της στα Πανεπιστήμια να πάρουν ένα ... χαρτί, μόνο και μόνο για να διεκδικήσουν στη συνέχεια μια θέση στο δημόσιο.

Και όμως. Κανένα ειδικό δικαστήριο δεν πρόκειται να στηθεί για το τεράστιο αυτό σκάνδαλο, στο οποίο συντελέσαμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του. Αφού, λοιπόν, τη «γλυτώσαμε» όλοι μας, αν και υπεύθυνοι εις ολόκληρον, ας δούμε τώρα πώς λύνουμε το πρόβλημα. Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι λογικό η θεά Αθηνά, που επιστρατεύτηκε να μας βοηθήσει, να είναι οργισμένη απέναντί μας. Εμάς, τους ανάξιους κληρονόμους της σοφίας της! Πώς καταντήσαμε έτσι τον κατ’ εξοχήν οίκο της; Τον οποίο και αυτοδιοικούσαμε, υποτίθεται; Τώρα καλούμαστε να τον νοικοκυρέψουμε. Τι κάναμε, όμως, μέχρι τώρα; Τον καιρό της κρίσης, τι κάναμε;

Ο πολύς κόσμος δεν ξέρει ότι ο νόμος 4009 που ψήφισαν τα τέσσερα πέμπτα της Βουλής το καλοκαίρι του 2011, προέβλεπε μια διαδικασία συγχώνευσης από τα κάτω, από την ίδια δηλαδή την Πανεπιστημιακή Κοινότητα. Αυτή, όμως, εμποδίστηκε με τη βία να εκλέξει τα νέα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου που είχε θεσμοθετήσει ο νόμος αυτός. Με τη θλιβερή στάση των Πρυτάνεων, από τη μια μεριά, και την κινητοποίηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ των πιο αντιδραστικών πανεπιστημιακών δυνάμεων, από την άλλη, χάσαμε έναν ολόκληρο χρόνο. Το καλοκαίρι του 2012, ο κ. Αρβανιτόπουλος προχώρησε σε μια μείζονα τροποποίηση του νόμου. Ανέλαβε ο ίδιος την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης. Σαν αποτέλεσμα της νέας ρύθμισης, σήμερα έχουμε το πρώτο δείγμα μιας διαρθρωτικής ανασυγκρότησης του πανεπιστημιακού χάρτη της χώρας. Θα θέλαμε να είναι πιο γενναίο το βήμα αυτό. Ευελπιστούμε ότι θάρθουν κι άλλα στη συνέχεια. Τι πιστεύουμε γι’ αυτό; Δεν θ’ αρχίσουμε να καταγγέλλουμε και πάλι ό,τι δε μας αρέσει, διότι αποτύχαμε –ακόμη μια φορά– να κάνουμε εμείς από μόνοι μας, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία, ό,τι επιχειρεί να κάνει τώρα η Πολιτεία. Θα υποστούμε, λοιπόν, τη δίκαιη οργή της θεάς Αθηνάς, με την ευχή να μας λυπηθεί, φωτίζοντας αυτούς που πρέπει…

το μήνυμα της κάλπης

το οδοιπορικό μιας ανατροπής

αποτελέσματα εκλογικής αναμέτρησης

μεσάνυκτα και κάτι...

το ψηφοδέλτιο της νέας ελπίδας

αναζητώντας τους όρους μιας νέας αντιπαράθεσης

.

Η μίζερη αντιπαλότητα με το χθες

Πριν δυο (2) χρόνια, όταν δίναμε για δεύτερη φορά τη μάχη που δίνουμε σήμερα από τις τάξεις της Ενωτικής Πρωτοβουλίας, είχαμε πει ότι συγκρούονταν δυο αντιλήψεις σ’ εκείνες τις εκλογές του ΕΣΔΕΠ. Ανατρέχοντας δε στην πρώτη εκλογική διακήρυξη της Συμπαράταξης τέσσερα (4) χρόνια πριν, θα διαπιστώσουμε ομοιότητες με τη διακήρυξη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας που προκαλούν θλίψη, γιατί ανακαλύπτουμε πως βρισκόμαστε πάλι στο σημείο «μηδέν»! Αναδεικνύουμε τα ίδια προβλήματα και μαχόμαστε για τα ίδια πράγματα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κι αν πάμε ακόμη πιο πίσω έξι (6) χρόνια πριν, θα διαπιστώσουμε πως η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του ελεύθερου ανανεωτικού λόγου, που άρχιζε τότε να εκφέρεται στα Πανεπιστήμια, και του παρωχημένου συνδικαλιστικού λόγου της Μεταπολίτευσης, που εξακολουθούσε να μονοπωλεί το συνδικαλισμό στα ΑΕΙ, κινούνταν και πάλι γύρω από τα ίδια θλιβερά ζητήματα, που σε κανένα Πανεπιστήμιο σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο κόσμο, στον οποίο θέλουμε να ανήκουμε, δεν τίθενται. Δεν είναι τυχαίο πως είμαστε η μόνη χώρα που συμμετέχει στη διαδικασία της Bologna, η οποία δεν την έχει ακόμη υιοθετήσει. Οι άλλες χώρες συζητούν ήδη την υπέρβασή της, πάνε παρακάτω με άλλα λόγια, τη στιγμή που εμείς εδώ νιώθουμε υπερήφανοι που αντισταθήκαμε στην προσαρμογή μας στις εξελίξεις του ευρωπαϊκού χώρου εκπαίδευσης και έρευνας.

Οι συνέπειές της

Επειδή, λοιπόν, αντί να συζητάμε για την προσαρμογή μας στις ανάγκες μιας ανοικτής πλέον κοινωνίας και μιας διεθνοποιημένης οικονομίας, αναλωθήκαμε σε μάχες χαρακωμάτων με το χθες, δεν καταφέραμε ούτε αυτή τη φορά να αρθρώσουμε έναν ενιαίο και συνεκτικό λόγο πάνω στην πορεία που θα θέλαμε να ακολουθήσει η ανώτατη εκπαίδευση, σε καιρούς μάλιστα κατά τους οποίους θα έπρεπε να συσπειρωθούμε και να καταθέσουμε μια κοινή πρόταση στην Πολιτεία. Ήρθε έτσι η τελευταία και νομοθέτησε πάλι εν τη απουσία μας. Μας δυσαρεστεί να επαναλαμβάνουμε πως εμείς τα λέγαμε... Πώς, όμως, να μην υπενθυμίσουμε αυτό που διακηρύσσαμε στην πρώτη κιόλας εκλογική διακήρυξη της Συμπαράταξης τέσσερα (4) χρόνια πριν;

«Εμείς, οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και εμπλεκόμενοι, δεν έχουμε μέχρι σήμερα καταφέρει να διαμορφώσουμε τη δική μας κοινή θέση για την αναβάθμιση της Ανώτατης Παιδείας και να την επιβάλλουμε στην πολιτική εξουσία, με αποτέλεσμα να έρχονται οι κυβερνήσεις να νομοθετούν (τις περισσότερες φορές άστοχα) κι εμείς μετά να περιοριζόμαστε - στην καλύτερη περίπτωση - ν' ασκούμε κριτική, αφήνοντας κάποιους να στέλνουν στην κοινωνία το παραπλανητικό μήνυμα ότι τίποτα δεν θέλουμε να αλλάξει.»

Δεν νιώθουμε δικαιωμένοι. Νιώθουμε απογοητευμένοι, γιατί μια ακόμη μάχη με το χθες βρίσκεται μπροστά μας.

Μια ακόμη μάχη για τη διεκδίκηση του αυτονόητου

Αναρωτηθήκαμε ποτέ ποιες ιδέες αντιπαρατίθενται για να κτίσουμε το μέλλον του Πανεπιστημίου μας, αν όχι το Πανεπιστήμιο του μέλλοντός μας; Κατανοούμε, άραγε, πως το να εξεγειρόμαστε γιατί χάνουμε ένα παρελθόν καλύτερο από το παρόν, χωρίς να αναζητούμε τον τρόπο με τον οποίο θα κερδίσουμε το μέλλον, δεν μας φέρνει πίσω ούτε το παρελθόν, ούτε μας πάει μπροστά στο μέλλον; Ποιος δρόμος θα μας οδηγήσει στο αύριο; Αυτός του παρελθόντος; Όσοι πιστεύουν ότι πίσω μας βρίσκονται οι καλές ημέρες κι εκεί πρέπει να αναζητήσουμε το μέλλον μας, στην καλύτερη περίπτωση πλανώνται, στη χειρότερη ψεύδονται. Πίσω μας βρίσκονται πράγματι καλές ημέρες... Που δεν είχαν, όμως, μέλλον, αν κρίνουμε από το θλιβερό παρόν.

Ποιες ιδέες, όμως, αντιπαρατίθενται για το Πανεπιστήμιο του μέλλοντός μας;

• Μήπως αντιπαρατίθενται η κατάργηση των ECTS, από τη μια μεριά, και η πρόσδεσή μας στο ευρωπαϊκό μέλλον του ενιαίου χώρου της Εκπαίδευσης και της Έρευνας, από την άλλη;

• Μήπως αντιπαρατίθενται η νομιμοποίηση της ανυπακοής των καταλήψεων που αποφασίζονται «δημοκρατικά», από τη μια μεριά, και ο σεβασμός της ελεύθερης πρόσβασης στο πανεπιστήμιο από τους νόμιμους χρήστες του, από την άλλη;

• Μήπως αντιπαρατίθενται η αναγνώριση του δικαιώματος κάποιων να διαλύουν μια Σύγκλητο ή να την λαμβάνουν όμηρο για να λάβει μια απόφαση της αρεσκείας των, επειδή έτσι αποφάσισαν οι γενικές τους συνελεύσεις, από τη μια μεριά, και η ελεύθερη και απρόσκοπτη λειτουργία των ακαδημαϊκών οργάνων, από την άλλη;

• Μήπως αντιπαρατίθενται η ηλεκτρονική ψηφοφορία, από τη μια μεριά, και η στημένη συνέλευση παραταξιακών στρατών, από την άλλη;

• Μήπως αντιπαρατίθενται η ανάδειξη ελεύθερων προσωπικοτήτων στο πλαίσιο μιας παράταξης, από τη μια μεριά, και η στοίχιση του κοπαδιού πίσω από έναν τσοπάνη σ' ένα μαντρί, από την άλλη;

Δυστυχώς, αυτά αντιπαρατίθενται, συνάδελφοι! Αυτά, όμως, δεν είναι αντιπαράθεση ιδεών για το μέλλον του Πανεπιστημίου, αλλά μάχες χαρακωμάτων με το θλιβερό παρελθόν μας. Μια τέτοια μάχη θα κληθούμε να δώσουμε ξανά στις 22 Ιανουαρίου και ας ελπίσουμε να είναι η τελευταία. Τη μάχη αυτή πρέπει να την κερδίσουμε για να μεγαλώσουμε τον κοινό μας παρονομαστή, που στην περίπτωσή μας δεν είν’ άλλος από το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Σε αναζήτηση των όρων μιας νέας αντιπαράθεσης

Αρκεί, όμως, να κερδίσουμε τη μάχη του αυτονόητου για να διασφαλίσουμε και το μέλλον του Πανεπιστημίου; Είναι μεν αναγκαία συνθήκη αυτή, δεν είναι, όμως, ικανή. Γι’ αυτό, πρέπει να αφήσουμε γρήγορα πίσω μας την αντιπαλότητα με τους παλιούς όρους και με τους παλιούς εκφραστές της και να αναζητήσουμε χωρίς καθυστέρηση τη νέα εκείνη αντιπαλότητα πάνω στη μελλοντική πορεία του Πανεπιστημίου και τη δική μας, που θα μας επιτρέψει να κάνουμε την υπέρβασή μας και στον πανεπιστημιακό συνδικαλισμό και να βάλουμε επιτέλους τα πραγματικά ζητήματα στο τραπέζι και πάνω σ’ αυτά να τοποθετηθούμε:

• Πού θέλουμε να το πάμε το Πανεπιστήμιο, άραγε; Ποιος είναι ο σκοπός που θα θέλαμε να επιδιώξει; Έχουμε σκεφτεί ποτέ να επαναδιατυπώσουμε το σκοπό του Πανεπιστημίου μας; Ποιος είν’ αυτός; Ποιος θέλουμε να είναι; Έχει λόγο σ’ αυτό η Κοινωνία; Έχει λόγο η Πολιτεία;

• Με ποια μέσα θα πετύχει το Πανεπιστήμιο τον σκοπό του; Αρκούν αυτά που μας παραχωρεί το Κράτος; Πώς θα αναζητήσουμε τα πρόσθετα εκείνα μέσα που απαιτούνται για να στηρίξουμε τις (όποιες) ακαδημαϊκές επιλογές μας;

• Ποιες είναι οι προτεραιότητές μας; Ποιες είναι οι προτεραιότητες στην εκπαίδευση και την έρευνα; Είναι η διάσωση του «όλου ΑΠΘ»; Ποιες είναι οι προτεραιότητες στη διοίκηση και τη διαχείριση του Πανεπιστημίου; Είναι η άσκηση κοινωνικής πολιτικής ή της εκπαιδευτικής και ερευνητικής αποστολής μας;

• Ποιο Πανεπιστήμιο θέλουμε για το δικό μας μέλλον, για το μέλλον των παιδιών που εκπαιδεύουμε και για το μέλλον της ίδιας της Χώρας που υπηρετούμε; Εναπόκειται, άραγε, σ’ εμάς να τα καθορίσουμε όλα αυτά; Και σε ποιο βαθμό;

• Ποιος θέλουμε να είναι στο εξής ο ρόλος του Κράτους και ποιος ο δικός μας; Ποιες είναι οι νέες σχέσεις που θέλουμε να διαμορφώσουμε με ένα Κράτος που κόντεψε να μας πνίξει στην αγκαλιά του;

• Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε τις χαμηλές αποδοχές που λαμβάνουμε, προκειμένου και την αξιοπρέπειά μας να διαφυλάξουμε, αλλά και τον σκοπό του Πανεπιστημίου μας να θεραπεύσουμε;

• Πώς θα δείξουμε στην Κοινωνία ότι ένα άλλο Πανεπιστήμιο τής αξίζει, εάν δεν αποδείξουμε σε εμάς τους ίδιους ότι ένα άλλο Πανεπιστήμιο μάς ταιριάζει; Ποιο είν’ αυτό;

• Τι πρέπει να διδάσκει στους φοιτητές; Πώς να τους προετοιμάζει καλύτερα για να βρουν δουλειά; Πώς θα προάγει αποτελεσματικότερα την έρευνα και πως θα την διασυνδέει καλύτερα με τις νέες ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας; Πρέπει το Πανεπιστήμιο να προσαρμόζεται στις ανάγκες αυτές;

Αυτά είναι ορισμένα μόνο από τα κρίσιμα θέματα, επί των οποίων κανείς μας μέχρι τώρα δεν έχει αντιπαρατεθεί με κανέναν οργανωμένα και συστηματικά στην Πανεπιστημιακή Κοινότητα. Δεν καταφέραμε να δούμε πού συμφωνούμε και πού διαφωνούμε σ’ αυτά όσοι εμπλακήκαμε στα δημόσια πανεπιστημιακά πράγματα τα τελευταία χρόνια, γιατί αναλωθήκαμε σε μάχες χαρακωμάτων για τη διεκδίκηση του αυτονόητου. Γιατί την ατζέντα, την διαμόρφωναν οι ιδεολογικοί μας αντίπαλοι από το παρελθόν, με όρους του παρελθόντος και με μέσα επίσης από το παρελθόν, τα οποία δεν διαθέταμε εμείς για να τους αντιμετωπίσουμε (όπως παραταξιακούς στρατούς, ντόπιες πανεπιστημιακές δυνάμεις, κλπ.).

Το διακύβευμα των εκλογών της 22ας Ιανουαρίου

Αν δεν καταφέρουμε στις επερχόμενες εκλογές να κλειδώσουμε στο χρονοντούλαπο των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, όπου σταμάτησε το ρολόι του πανεπιστημιακού συνδικαλισμού, την παλιά αντιπαλότητα με τις ιδεολογίες που στο μεταξύ γίνανε ιδεοληψίες, θα σπαταλήσουμε ακόμη μια ευκαιρία να θίξουμε τα καυτά ζητήματα από τα οποία κρίνεται το μέλλον και του Πανεπιστημίου και το δικό μας. Εάν δεν καταφέρουμε να μετατοπίσουμε εμείς το κέντρο βάρους της ακαδημαϊκής συζήτησης από το σημείο μηδέν στο οποίο βρίσκεται αυτή σήμερα στο πεδίο μιας νέας, υγιούς αντιπαράθεσης για τους όρους οργάνωσης και λειτουργίας του καινούργιου Πανεπιστημίου και το ρόλο μας μέσα σ’ αυτό, η κρίσιμη συζήτηση θα συνεχίσει να διεξάγεται στα συλλογικά διοικητικά μας όργανα και κάπου μεταξύ Συνόδου Πρυτάνεων και Υπουργείου Παιδείας μακριά από μας, με αποφασιστικό παράγοντα σε τελευταίο βαθμό το Υπουργείο των Οικονομικών. Τη μάχη που δε θα έχουμε δώσει, θα την κερδίσουν τελικά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια χωρίς εμείς να ρίξουμε μια τουφεκιά, επειδή θα έχουμε στο μεταξύ επιλέξει και πάλι να βράσουμε στο ζουμί μας…

Γι’ αυτό, καλούμε τους συναδέλφους να στηρίξουν τα ψηφοδέλτια της Ενωτικής Πρωτοβουλίας για το ΑΠΘ στις εκλογές της 22ας Ιανουαρίου. Για τον εκσυγχρονισμό και του λόγου και του ρόλου του πανεπιστημιακού συνδικαλισμού.
.

αισιόδοξα μηνύματα

.

Ένα ηλιόλουστο πρωινό την πρώτη του έτους, ο Johann Strauss στο κλείσιμο της Φιλαρμονικής της Βιέννης και τα αισιόδοξα μηνύματα διακεκριμένων συναδέλφων που μάς συγκίνησαν, αυξάνουν τις προσδοκίες μας για τη νέα χρονιά και μας επιβάλλουν αλλαγή διαθέσεως.

Η κυρία Χρυσούλα Βεληγιάννη μάς έγραψε: «Ώστε η ΠΣ λιγότερο αισιόδοξη αυτήν την παραμονή Πρωτοχρονιάς. Σπεύδω λοιπόν να προσθέσω αισιοδοξία. Είμαι αισιόδοξη, διότι η Ιστορία ήδη έχει αλλάξει κατεύθυνση, η κατεύθυνση είναι ήδη ορατή και το νέο βρίσκεται καθ’ οδόν με πολλούς και ποικίλους καλούς συνοδοιπορούντες». Ο Λουκάς Βλάχος μάς είπε πως «το καινούργιο δεν το αναμένουμε, θα το φέρουμε εμείς. Η αισιοδοξία μας να παραμείνει το ισχυρό χαρτί μας για το νέο έτος». Και ο Νίκος Μουσιόπουλος: «Αν πραγματικά θελήσουμε, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα το 2013». Ο δε Γιάννης Μουρέλος μάς θύμισε τη ρήση του Gandhi: «Όταν βρίσκομαι σε απόγνωση, σκέπτομαι πως στην Ιστορία επικράτησαν πάντα η Αλήθεια και η Αγάπη. Τύραννοι υπήρξαν πολλοί. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς φάνταζαν ανίκητοι. Πάντοτε όμως έπεσαν! Πάντοτε!»

Επανάληψη στο ορθό, λοιπόν!

αναμένοντας το καινούργιο

.

Καθώς η χώρα περιμένει να γεννηθεί το νέο που θα τη βγάλει από την κρίση και θα της δώσει ελπίδα και προοπτική, θέλουμε νάμαστε πιο αισιόδοξοι αυτή τη φορά από τις τρεις προηγούμενες που σας ευχηθήκαμε στην αλλαγή του χρόνου. Τα πράγματα, ωστόσο, δε βοηθάνε και πολύ. Ελπίζαμε πως το καινούργιο θάχε ήδη γεννηθεί. Εδώ μέσα πρώτα, στα Πανεπιστήμια. Οι αντιστάσεις, όμως, είναι μεγάλες. Το ίδιο και οι νίκες που πρέπει να καταφέρουμε. Κι είμαστ' ακόμα στην αρχή. Ο αγώνας είναι μακρύς και τα μέτωπα πολλά. Ξεκινήσαμε λίγοι, στην πορεία αυγατίσαμε, τώρα μετριόμαστε και πάλι δεν αρκούμε. Μας λένε να το πάρουμε απόφαση. Ποτέ αυτοί που κέρδισαν τέτοιες μάχες δεν ήταν περισσότεροι. Έτσι μάλλον θα συνεχίσουμε. Και ή θα γονατίσουμε το κακό μας παρελθόν ή θα μας γονατίσει εκείνο. Πού βρισκόμαστε, όμως, τώρα, αυτό να ξέραμε μόνο. Να μπορούσε κάποιος να μας το πει τουλάχιστο… Νικάμε, άραγε, το θεριό, που πνέει τα λοίσθια, ή μας κατασπαράσσει και ματαιοπονούμε; Ο κοινός μας παρονομαστής των ελαχίστων βασικών παραδοχών μικραίνει αντί να μεγαλώνει. Κι αυτό είναι ανησυχητικό για την επίτευξη στοιχειώδους συνεννόησης. Φαίνεται δε κυρίως στο χώρο μας. Η ορθολογική σκέψη δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο. Κι αυτό είναι ακόμη πιο απογοητευτικό απ' ο,τιδήποτε άλλο. Εμείς θα επιμείνουμε. Όσο μπορούμε. Κι αν δε νικήσουμε εμείς, θα νικήσουν οι επόμενοι. Καλή Χρονιά, λοιπόν, σ’ αυτούς και Καλή Δύναμη σε όλους!

γιατί πνέουν μένεα κατά της επέμβασης της Πολιτείας;

.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι δυνάμεις της αντίδρασης απέναντι σε κάθε επιχειρούμενη αλλαγή στα Πανεπιστήμια πνέουν τα μένεα κατά της αποκατάστασης της λειτουργίας της Κεντρικής Διοίκησης του ΑΠΘ από την Πολιτεία; Διότι, για μας, η λειτουργία της Πρυτανείας δεν αποκαταστάθηκε «από τα ΜΑΤ», όπως αρέσκονται να λένε, αλλά από την Ελληνική Πολιτεία. Αρνούμαστε να θεωρήσουμε ότι ο εισαγγελέας που έδωσε την εντολή να επέμβει η αστυνομία για να απελευθερώσει το κατειλημμένο επί 74 ημέρες (για μας, μία θα αρκούσε) κτήριο Διοίκησης του ΑΠΘ είναι όργανο δικτατόρων, οι δε Πρυτάνεις, Κοσμήτορες και Πρόεδροι ολόκληρου του ΑΠΘ, που κάλεσαν τον εισαγγελέα να το κάνει, χουντικοί, όπως υπονόησαν στην ψευτοανακοίνωση που πλαστογράφησαν ορισμένα μέλη του ΔΣ του ΕΣΔΕΠ, καταχρώμενα πραξικοπηματικά την σφραγίδα που τους έδωσαν (μειοψηφικά) να κρατήσουν οι συνάδελφοι πριν δυο χρόνια. Απέδειξαν πόσο δημοκράτες είναι και πως αγωνίζονται για το «δημοκρατικό» Πανεπιστήμιο που χάνουν…

Για τον απλούστατο λόγο ότι χάνουν το Πανεπιστήμιο που τους βολεύει… Χάνουν το ζωτικό τους χώρο. Το άσυλο τούς διασφάλιζε την απαραίτητη ασυλία, ώστε ανενόχλητοι να επιδίδονται στη χρήση κάθε είδους βίας μέσα στο campus, για να κρατούν την Πανεπιστημιακή Κοινότητα όμηρο της ιδεολογικής τους τυραννίας. Η κατάληψη ήταν (και παραμένει) για τις δυνάμεις αυτές η τελευταία μορφή πάλης που τους απέμεινε. Στη σκέψη και μόνο ότι δεν θα μπορούν πλέον εύκολα να καταλαμβάνουν τα μέχρι χθες απροστάτευτα και ανοχύρωτα δημόσια πανεπιστημιακά κτήρια, έχασαν την ψυχραιμία τους και … ιδού το αποτέλεσμα:

Η χαλκευμένη καταγγελία τους θα μείνει στην συνδικαλιστική ιστορία του συλλόγου καθηγητών του ΑΠΘ ως μνημείο αυθαιρεσίας, αντισυναδελφικότητας και σταλινικής συμπεριφοράς εκλεγμένων συναδέλφων προς εκλεγμένους συναδέλφους. Μέχρις εδώ ήταν οι δημοκρατικές αντοχές τους. Μέχρις εδώ άντεξε το δημοκρατικό προσωπείο τους. Εκπρόσωποι του πιο αντιδραστικού σκοταδισμού που γνώρισε ποτέ το ΑΠΘ, αποκαλύφθηκαν στο πρώτο φως της μέρας.

Για τους ίδιους λόγους παρεμπόδιζαν και τις εκλογές του Συμβουλίου Διοίκησης. Τους ζητήσαμε τότε να παραιτηθούν, όταν σύσσωμη η καθηγητική κοινότητα του ΑΠΘ ψήφισε για την εκλογή του Συμβουλίου, σε πείσμα της φασιστικής τους αντίδρασης που είχε προηγηθεί. Τελικά, δεν χρειάστηκε, γιατί –για πρώτη φορά στην ιστορία του ΕΣΔΕΠ– κατέρρευσε η πλειοψηφία που τον διοικούσε πριν λήξει η θητεία του ΔΣ.

Μάταια θα αναζητήσουν τις αιτίες της πτώσης τους αλλού. Είναι αποκλειστικά ιδεολογικές. Πιο συγκεκριμένα, η ιδεολογική τους πτώχευση είναι το μοναδικό αίτιο της κατάρρευσής τους. Αφού στέρεψαν από ιδέες, τους απέμεινε μόνον η βία, ο τσαμπουκάς, η αυθαιρεσία, η ομηρεία, ο προπηλακισμός, η στοχοποίηση, το λουκέτο και η παρεμπόδιση. Η άσκηση φυσικής βίας σε όλο της το μεγαλείο. Αυτό είναι το μοναδικό ιδεολογικό όπλο που τους απέμεινε. Και τώρα διαμαρτύρονται, γιατί κινδυνεύουν να το χάσουν και αυτό. Αν και, ως υποτιθέμενοι μαρξιστές, θα έπρεπε να γνωρίζουν πως μ' ένα τέτοιο όπλο δεν πας μακριά, όπως δεν πήγε μακριά καμιά τυραννία.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, χώρος ελευθερίας, και δεν έχει θέση η βία τους. 

η πρότασή μας: δέκα ΑΕΙ στη χώρα

.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
α/α	Μετά την συγχώνευση	Πριν την συγχώνευση	α/α
1	ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ	Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης	1
2	ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ	Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης	2
		Πανεπιστήμιο Μακεδονίας	3
		Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος	4
		Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας	5
3	ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ	Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
		Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων	6
		Ιόνιο Πανεπιστήμιο	7
4	ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ	Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας	8
5	ΕΘΝΙΚΟ & ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ	Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών	9
		Πάντειο Πανεπιστήμιο	10
		Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών	11
		Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών	12
		Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο	13
6	ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ	Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο	14
7	ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ	Πανεπιστήμιο Πειραιώς	15
		Πανεπιστήμιο Αιγαίου	16
8	ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ	Πανεπιστήμιο Πατρών	17
		Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου	18
9	ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ	Πανεπιστήμιο Κρήτης	19
10	ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ	Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο	20

.

Η Πρότασή μας για το ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 

 1.  Σχολή Επιστημών Υγείας
 2.  Πολυτεχνική Σχολή
 3.  Σχολή Θετικών Επιστημών
 4.  Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών
 5.  Νομική Σχολή
 6.  Σχολή Κοινωνικών, Οικονομικών & Πολιτικών Επιστημών
 7.  Σχολή Φυσικού Περιβάλλοντος
 8.  Σχολή Επιστημών Αγωγής
 9.  Σχολή Καλών Τεχνών
10. Σχολή δια βίου μάθησης (μετεξέλιξη του Διεθνούς Πανεπιστημίου).

ΕΞΩ ΤΩΡΑ! Έστω και την Δωδεκάτη Ώρα...

.

Σήμερα επρόκειτο να συζητηθεί στη Σύγκλητο το σχέδιο ΑΘΗΝΑ και άλλα θέματα που καίνε το ΑΠΘ. Ως συνήθως, εισέβαλαν από το πρωί διάφορες ομάδες άσχετων ατόμων στην αίθουσα. Συνάδελφοι συγκλητικοί έθεσαν τότε –προς τιμήν τους– το θέμα της σωστής σύνθεσης του οργάνου. Είναι δυνατόν να παρευρίσκονται στη Σύγκλητο εξωθεσμικά στοιχεία; Να παίρνουν το λόγο όποτε θέλουν, να παρακολουθούν ποιος λέει τι, να παρεμβαίνουν και να διακόπτουν τη διαδικασία όποτε το κρίνουν σκόπιμο; Αυτό είναι το «δημοκρατικό» πανεπιστήμιο, στο οποίο ομνύουν ακόμη ορισμένοι, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα γιατί τάχα θα το χάσουν καθώς αναλαμβάνει το Συμβούλιο Διοίκησης;

Η ψηφοφορία, την οποία προκάλεσε ο Πρύτανης επί του ερωτήματος εάν έπρεπε να αποχωρήσουν από την αίθουσα της Συγκλήτου όσοι δεν ήσαν μέλη αυτής, απέσπασε την συντριπτική πλειοψηφία των Συγκλητικών!

Η Σύγκλητος τελικά διακόπηκε, επειδή όσοι παρανόμως βρίσκονταν στην αίθουσα, αρνήθηκαν να αποχωρήσουν. Εκ πρώτης όψεως, δεν αποτελεί νέο για κανέναν από εμάς. Είμαστε καλά εκπαιδευμένοι σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Και όμως. Αυτή τη φορά, η διακοπή της Συγκλήτου είναι νέο.  Διότι συνέβη ως αντίδραση στην αυτονόητη απόφαση των Συγκλητικών να αποχωρήσουν όσοι δεν είχαν καμιά δουλειά στην αίθουσα της Συγκλήτου την ώρα που αυτή συνεδρίαζε.

Σήμερα ήταν η τελευταία συνεδρίαση της Συγκλήτου με την παλιά της σύνθεση. Η απόφαση των Συγκλητικών να ορθώσουν στην τελευταία συνεδρίαση της παλιάς Συγκλήτου το ανάστημά τους και να πούνε ΕΞΩ στους γνωστούς-αγνώστους που κάθε φορά συνωστίζονται στην αίθουσα συνεδριάσεων προκειμένου να την εμποδίσουν να λειτουργήσει κανονικά, αποτελεί μια ιστορική απόφαση. Δεν ξεπλένει ανοχές δεκαετιών, δείχνει όμως ότι οι καιροί αλλάζουν. 

να αφήσουμε οριστικά πίσω μας το πρόβλημα

.

Είναι εμφανής σήμερα στο campus του ΑΠΘ ο τακτικός καθαρισμός του περιβάλλοντος χώρου, που μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι αφήσαμε πίσω μας τις κακές μέρες. Αφήσαμε, όμως, πίσω μας και το πρόβλημα; Ή μήπως αυτό θα το διαιωνίσουμε, επειδή νιώθουμε ευάλωτοι και ανήμποροι να του δώσουμε την οριστική λύση;
.

Campus ΑΠΘ, 6 Δεκεμβρίου 2012

Oι σκέψεις που ακολουθούν αντανακλούν τις πεποιθήσεις ολόκληρης πλέον της Πανεπιστημιακής Κοινότητας. Εκτός από παράνομο, θα ήταν και τραγικό εάν διολισθαίναμε και πάλι, όπως τον Απρίλιο του 2009, στο παλιό καθεστώς της επιβολής όλων των εργολαβικών -ακόμη και με δραστικά μειωμένες αποδοχές- στις εργολαβίες της καθαριότητας, της φύλαξης, του κήπου και των τεχνικών εργασιών, μετά το βαρύτατο θεσμικό κόστος που καταβάλαμε την τελευταία δεκαετία εξ αιτίας του ότι όλες οι κατά την παρελθούσα εικοσαετία Διοικήσεις εν ευρεία εννοία (διότι, εκτός από τις Πρυτανικές Αρχές, και απλοί διοικητικοί φαίνεται πως "χώνανε" προσωπικό στις εργολαβίες) συμπεριφέρονταν ως εργοδότες, είτε ηθελημένα ή από κεκτημένη ταχύτητα λόγω μιας παλιάς -πλην κακής- εθιμικής πρακτικής (εμείς θα δεχτούμε το δεύτερο):

2002: ημέρες κατάληψης 22

2009: ημέρες κατάληψης 22

2012: ημέρες κατάληψης 74

Σύνολο εργασίμων ημερών 85, κατά τις οποίες κάποιοι δε δούλευαν και δεν πληρωνόντουσαν, ενώ έπρεπε να δουλεύουν, και κάποιοι άλλοι δε δούλευαν και πληρωνόντουσαν, ενώ αυτοί κι αν έπρεπε να δουλεύουν. Και τούτο είναι μόνο το υπολογίσιμο κόστος που υποστήκαμε. Το ανυπολόγιστο είναι η βλάβη στη φήμη μας. Και τα δύο, πάντως, είναι το ίδιο ανεπανόρθωτα. Δεν θα πληρώσει κανείς γι' αυτά. Κανείς; Όχι ακριβώς. Πλήρωσε και πληρώνει, όπως πάντα, ο Έλληνας φορολογούμενος (και ήδη και ο Ευρωπαίος φορολογούμενος που μάς δανείζει).

Ας αφήσουμε, όμως, το κακό παρελθόν πίσω μας και ας κοιτάξουμε μπροστά:

Υπάρχει, άραγε, περιθώριο, για επανάληψη των λαθών του παρελθόντος; Επιτρέπεται να καλλιεργήσουμε νέες ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ στους εργολαβικούς, τις οποίες κινδυνεύουμε να μην μπορέσουμε να τηρήσουμε στη συνέχεια, και να ξαναβρεθούμε στη κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν χθες;

1) Αδικίες έγιναν πράγματι, διότι καλλιεργήσαμε προσδοκίες σε ορισμένες κατηγορίες παλαιών εργολαβικών, τις οποίες αδυνατούμε να ικανοποιήσουμε. Δυστυχώς, το πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να θεραπευτεί εκεί που πράγματι προκλήθηκε, παρά μόνον είτε από τη ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ εξουσία ή από τη ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ εξουσία, στη συνέχεια ή εκ παραλλήλου. Και πάντως, δεν μπορεί να θεραπευτεί από εμάς.

2) Καθόσον μας αφορά, εμείς αδυνατούμε πλέον, διότι δεν μας επιτρέπεται, να επιβάλουμε οιονδήποτε εργολαβικό σε οποιοδήποτε εργολάβο, επειδή κάτι τέτοιο έχει κριθεί παράνομο από τα δικαστήρια.

Καλώς ή κακώς, το τεράστιο αυτό πρόβλημα, με τις στρεβλωτικές διαστάσεις που του έχουμε προσδώσει, έχει καταστεί δημόσιο και διάφανο. Αποκαλυφθήκαμε πλέον και δεν μπορούμε άλλο να κρύψουμε 850 εργολαβικούς υπαλλήλους κάτω από το χαλί του εργολάβου. Επανάληψη συμπεριφορών παρελθόντος, ενδεχομένως να οδηγήσουν σε προσωπικούς αυτή τη φορά καταλογισμούς, τους οποίους κανείς αρμόδιος συνάδελφος δεν θα μπορέσει να αντέξει.

Επί της ουσίας του προβλήματος:

Δεν βλέπουμε γιατί οιοσδήποτε εργολάβος αναλάβει στο εξής οποιοδήποτε έργο στο ΑΠΘ, θα παραμερίσει ΑΞΙΟ και ΙΚΑΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ μεταξύ των εργολαβικών μας, όταν με αυτό θα μπορεί να κάνει τη δουλειά του και να την κάνει καλά. Και γιατί ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ θα πρέπει αυτός να τους αμείψει με τις αποδοχές της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και όχι με υψηλότερες; Είμαστε, όμως, εμείς ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ; Γιατί, λοιπόν, κάνουμε τον ΕΡΓΟΛΑΒΟ στη θέση του ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ;

Συμπέρασμα: Κ Α Θ Α Ρ Ε Σ  Λ Υ Σ Ε Ι Σ

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να διασφαλίζουμε στο ΑΠΘ την καθαριότητα, τη φύλαξη, τη συντήρηση του κήπου και την εκτέλεση των τεχνικών εργασιών. Στη δε ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ και την ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ της Καλάνδρας, ομοίως και αναλόγως. ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ πρέπει να διασφαλίζουμε, ως ΚΥΡΙΟΙ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ. Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε τον εργοδότη. ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ είναι ή το ΚΡΑΤΟΣ ή οι ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ. Εμείς δεν είμαστε ούτε εργοδότες, ούτε εργολάβοι. Και θα πρέπει, συνεπώς, να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι. Και ας μη σπεύσουν ορισμένοι να μας πουν ότι, ως ΝΠΔΔ, είμαστε εργοδότες του προσωπικού μας, στο οποίο συγκαταλέγεται και το εργολαβικό προσωπικό, διότι έχει παγίως κριθεί από τα διοικητικά δικαστήρια πως δεν υφίσταται άμεσος δεσμός μεταξύ ημών και του εργολαβικού προσωπικού, εις τρόπον ώστε να μην μπορούμε να εφαρμόσουμε σ' αυτό τη γνωστή νομολογία περί διαρκών και παγίων αναγκών.

Δεν πιστεύουμε πως η Πανεπιστημιακή Κοινότητα είναι έτοιμη να δεχτεί ο,τιδήποτε λιγότερο από αυτό.

Την επομένη της προηγούμενης κρίσης, το 2009, τα είχαμε ξαναπεί και είχαμε προειδοποιήσει ότι έπρεπε να πούμε την αλήθεια στους εργολαβικούς υπαλλήλους. Δεν θέλουμε, γιατί δεν μας ενδιαφέρει, να δικαιωθούμε ξανά στην επόμενη κρίση. Δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε άλλη κρίση.

το Αριστοτέλειο και η Φιλοσοφική του Λίθος

.

Καλοτάξιδη η Ενωτική Πρωτοβουλία για το ΑΠΘ!

Γεννιέται την πιο κρίσιμη στιγμή, από πρωτεργάτες της Φιλοσοφικής, που ανταποκρίθηκαν στο ενωτικό κάλεσμα των συναδέλφων που εξέλεξαν μαζικά το Συμβούλιο και μάς ζήτησαν να γυρίσουμε σελίδα. Εμείς της Συμπαράταξης, την γυρίσαμε πρώτοι. Το χρειαζόμασταν να ξανακουμπήσουμε στο φιλοσοφικό λιθάρι του ΑΠΘ. ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ. Να δούμε μια αχτίνα φωτός στο βαθύ τούνελ, στο οποίο κάποιοι μας καταδίκασαν χωρίς να μας ακούσουν. Δεν θα τους περάσει.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ 

Ποιοι είμαστε

Καθηγητές του Α.Π.Θ. από διαφορετικές Σχολές και με διαφορετικές ιδεολογικές ή πολιτικές αφετηρίες, ενώνουμε τις δυνάμεις μας κάτω από την ανάγκη που αισθανόμαστε να φωνάξουμε: «φτάνει πια». Φτάνει πια με την εξανέμιση των μισθών μας, με την απαξίωση που υφιστάμεθα από παράγοντες της πολιτείας, από τμήματα της κοινωνίας και από μερίδα φοιτητών μας. Φτάνει πια με τις επανειλημμένες και βίαιες καταλήψεις του χώρου μας από κατευθυνόμενες ολιγομελείς ομάδες, με τα σκουπίδια και την υποβάθμιση της καθημερινής μας ζωής. Αλλά φτάνει πια και με την απαξίωση που εμείς οι ίδιοι προκαλούμε στους εαυτούς μας, ανεχόμενοι να μας «εκπροσωπούν» εκείνοι που το μόνο ουσιαστικά που έχουν καταφέρει μέχρι τώρα είναι να προκαλούν θόρυβο για κομματικά οφέλη.

Τι πιστεύουμε

Τα πανεπιστήμια, όπως κάθε άλλος θεσμός του δημόσιου χώρου, περνάνε δοκιμασίες και κρίσεις και υπόκεινται σε μεταρρυθμίσεις και εξελίξεις. Πουθενά όμως δεν παραλύει η λειτουργία τους ούτε ακυρώνεται ο ρόλος τους. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες οι νόμοι εφαρμόζονται. Η οικονομική και δημοσιονομική κρίση που σήμερα βιώνουμε δρομολογεί μια μετάβαση ολόκληρης της κοινωνίας σε καταστάσεις αβέβαιες και επισφαλείς. Πιστεύουμε ότι τα επόμενα δύσκολα χρόνια το Α.Π.Θ. είναι υποχρεωμένο να επανιδρυθεί. Σε αυτές τις συνθήκες οφείλουμε να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπειά μας ως εργαζομένων, την τήρηση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας σε όλες τις εκφάνσεις της κοινής μας ζωής, τη χρηστή διοίκηση του ιδρύματος, τα επαγγελματικά μας δικαιώματα και συμφέροντα. Στο Πανεπιστήμιο οφείλει να αναπτυχθεί ένας ευρύς και γόνιμος διάλογος για όλα τα θέματα που εκκρεμούν ή θα προκύψουν, ο οποίος θα διαρρηγνύει κάθε σχέση με τον παραταξιακό λόγο και τα κατεψυγμένα ιδεολογήματα που εμπνέουν τους σημερινούς «εκπροσώπους» μας. Κύρια αναφορά μας πρέπει να είναι το Πανεπιστήμιο, βασικός μας γνώμονας η υπεύθυνη στάση. Αισθανόμαστε πολύ έντονα την ανάγκη να βρούμε διόδους επικοινωνίας με τους φοιτητές μας, παρακάμπτοντας τους αυτόκλητους «εκπροσώπους» τους.

Τι επιδιώκουμε

Διεκδικούμε να πάρουμε πίσω το Πανεπιστήμιο από όσους το υπεξαίρεσαν και το καπηλεύονται καθημερινά. Επιδιώκουμε να δώσουμε ζωή στον ΕΣΔΕΠ, ώστε να πάψει να λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές των παρατάξεων που είχαν την πλειοψηφία τα δύο τελευταία χρόνια, ως μαυσωλείο ιδεολογιών ή ως εργαστήριο παραγωγής ξύλινου λόγου. Θέλουμε έναν νέο ΕΣΔΕΠ, που θα λειτουργεί ως χώρος συνάντησης όσων ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα του ΑΠΘ. Έναν ΕΣΔΕΠ, συνδικαλιστικό όργανο, που θα συνθέτει τις απόψεις των μελών του, που θα σέβεται τους διακριτούς ρόλους του νέου τοπίου (Πρυτανεία, Σύγκλητος, Συμβούλιο), που δεν θα επιχειρεί να συνδιοικεί, αλλά θα καταξιωθεί δίνοντας έμφαση στην αξία της εργασίας μας και στην εκπροσώπηση των συμφερόντων μας με όρους ακαδημαϊκότητας και ευπρέπειας. Επιδιώκουμε έναν ΕΣΔΕΠ που θα λειτουργεί με τρόπο σύγχρονο, εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες συμμετοχής και συναπόφασης που παρέχουν τα νέα τεχνολογικά μέσα, αλλά και με τρόπο αποκεντρωμένο, επιτρέποντας την επαφή και κοινή δράση των συναδέλφων κατά Σχολές ή γνωστικά πεδία. Έναν ΕΣΔΕΠ για τον οποίο δεν θα ντρεπόμαστε, αλλά θα τον αναγνωρίζουμε ως αξιόπιστο κομμάτι της ακαδημαϊκής μας ζωής.