έχουμε ιδεολογία εξόδου από την κρίση;

.

Η κρίση μας θα είναι μακρά και θα ζήσουμε ακόμη πολλά επεισόδια. Επί του παρόντος, ζούμε το επεισόδιο των εξεγέρσεων. Είναι βέβαιο πως εξεγέρσεις θα έχουμε πολλές. Αντιδράσεις, όμως; Εμείς οι Πανεπιστημιακοί, για παράδειγμα, τις εξεγέρσεις, τις έχουμε για πρωινό. Να αντι-δράσουμε, όμως, αδυνατούμε. Στεκόμαστε αμήχανα απέναντι στην κρίση μας, αδυνατούμε να την κατανοήσουμε κι όταν δεν φωνάζουμε «βοήθεια» για την «επίθεση» που δέχεται το «δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο», ζητάμε από το Κράτος, στον δημόσιο τομέα του οποίου ανήκουμε, να μας δώσει λεφτά όχι μόνο θέλει-δε-θέλει, αλλά και μπορεί-δε-μπορεί. Ε, λοιπόν, σε λίγο δεν θα μπορεί πλέον!

Κι εμείς, τι θα κάνουμε τότε; Ή θα εξεγερθούμε ή θα αντιδράσουμε. Επί του παρόντος, κάνουμε το πρώτο, δείχνοντας λάθος δρόμο στην κοινωνία. Αδυνατούμε, όμως, να δρομολογήσουμε το δεύτερο, για το οποίο κιόλας μας πληρώνει η κοινωνία και εύλογα περιμένει από μας να την εξοπλίσουμε με μια ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Σαν κοινωνία, σαν οικονομία και σα Λαός, δεν θα καταφέρουμε να αντιδράσουμε απέναντι στην ολοκληρωτική κρίση που βιώνουμε, αν δεν αλλάξουμε γρήγορα τον τρόπο σκέψης μας. Διότι, η κρίση που βιώνουμε, είναι πριν απ’ όλα κρίση σκέψης. Για να βγούμε από την κρίση, θα πρέπει (στο μυαλό μας πρώτα) να διαχωρίσουμε δύο ξεχωριστές έννοιες και οντότητες: το κράτος από τη μια και το δημόσιο από την άλλη. Θα καταφέρουμε να αντιδράσουμε μόνο αν σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους δημοσίου και σκεφτούμε με όρους κράτους. Του νέου κράτους που πρέπει να στήσουμε:

Α) Το κράτος ως διαχειριστής του δημόσιου τομέα δεν έχει απλά αποτύχει, αλλά έχει προξενήσει και βλάβη ιστορικών διαστάσεων στον εαυτό του. Διαχειρίστηκε ολέθρια τον δημόσιο τομέα, αυτοκαταστράφηκε και κινδυνεύει τώρα να μας συμπαρασύρει όλους στην καταστροφή. Δεν πτωχεύουμε ως ιδιώτες. Πτωχεύουμε ως δημόσιο, που πτωχεύει με τη σειρά του και τον ιδιωτικό τομέα.

Β) Η οικονομία μας σήμερα είναι μια από τις τελευταίες οικονομίες υπό μετάβαση στον κόσμο: Από έναν ολοένα διευρυνόμενο τις τελευταίες δεκαετίες δημόσιο τομέα (που τώρα πρέπει να συρρικνωθεί δραματικά αν θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη), θα πρέπει να μεταβούμε σε έναν ανταγωνιστικό και βιώσιμο ιδιωτικό τομέα, που πρέπει να αναπτύξουμε αντίστοιχα εάν θέλουμε να απορροφηθούν οι θέσεις εργασίας που χάνονται στο δημόσιο, επαναπροσανατολίζοντας τους νέους από το δημόσιο (που κατάντησε η βασική τους προσδοκία αποκατάστασης) στον ιδιωτικό τομέα.

Γ) Ο Έλληνας δεν είναι συνηθισμένος, ούτε και θέλει να πληρώνει φόρους, άρα λοιπόν θα πρέπει να έχει ένα δημόσιο αντάξιο των φόρων που (θέλει να) πληρώνει. Και δεν θα μάθει να πληρώνει πριν ταυτίσει τον εαυτό του με το κράτος. Επί του παρόντος, το κράτος είναι μια τρίτη οντότητα για τον Έλληνα. Δεν θα θελήσει να αυξήσει τους φόρους που πληρώνει, διότι δεν πιστεύει ότι οι φόροι του πιάνουν τόπο. Από την άλλη, θέλει ένα δημόσιο στα μέτρα του. Άρα, λοιπόν, θα πρέπει να έχει ένα δημόσιο στα μέτρα των φόρων που θέλει και που πραγματικά πληρώνει. Διότι μέχρι τώρα, είχε ένα δημόσιο που το διεύρυνε και το συντηρούσε με δανεικά. Κι όταν φτιάξουμε ένα νέο κράτος, τότε θα καταλάβει ο Έλληνας το πραγματικό κόστος του δημοσίου αν θελήσει να το ξαναφτιάξει. Αλλά τότε, θα πρέπει και να το πληρώσει.

Δ) Η γραφειοκρατία και η διαφθορά (δύο όψεις του αυτού νομίσματος) γιγαντώθηκαν στη χώρα μας μαζί με το δημόσιο. Θα πρέπει, συνεπώς, μαζί και να αφανιστούν.

Αυτά τα δεδομένα, μας οδηγούν νομοτελειακά στις ακόλουθες λύσεις:

1) Οι πολιτικοί θα πρέπει να πάψουν να ταυτίζουν το κράτος με το δημόσιο. Ως διαχειριστές του δημοσίου, πρέπει να συρρικνώσουν δραστικά τον δημόσιο τομέα και να διασφαλίσουν, με το κράτος-ρυθμιστή, την ανάπτυξη του ιδιωτικού. Μόνον έτσι θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις του Έλληνα, ώστε να κάνει και την πατρίδα του μια χώρα (της) προκοπής, όπως κάνει κατά κανόνα όταν φεύγει στο εξωτερικό. Εάν ιδιωτικοποιηθεί το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου τομέα, τότε θα απελευθερωθούν και δυνάμεις στη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία (διοίκηση) για να στήσουν ένα πραγματικό κράτος, θεσπίζοντας καθαρούς κανόνες και επιβάλλοντας την εφαρμογή τους.

2) Τότε θα μπορέσει και το κράτος να παίξει τον πραγματικό ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ του ρόλο, όπως επιβάλλεται σ’ ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος δικαίου. Σήμερα, δεν μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική κοινωνική πολιτική υπέρ των πραγματικά αδυνάτων. Η δημόσια κοινωνική στήριξη θα πρέπει να παρέχεται σε αυτούς που την έχουν πράγματι ανάγκη. Για να μπορέσει, όμως, το κράτος να παίξει τον κοινωνικό του ρόλο, θα πρέπει πριν απ’ όλα να μείνει όρθιο. H Ιστορία διδάσκει πως, ακόμη και σε καιρούς απόλυτης κατάρρευσης ενός κράτους, δεν είναι οι πλούσιοι που την πληρώνουν, αλλά οι αδύναμοι πολίτες του. Αυτοί έχουν ανάγκη από ένα ισχυρό κράτος για να τους στηρίξει. Κι αυτό το κράτος, εμείς πρέπει τώρα και γι’ αυτό το λόγο να κάνουμε τα πάντα να το σώσουμε. Αλλά και να το αλλάξουμε. Διότι, το υπερβάλλον τίμημα που καταβάλλουν τώρα οι αδύναμοι συμπολίτες μας για να το σώσουν, χωρίς να φταίνε αυτοί για την κατάντια στην οποία περιήλθε, είναι το τίμημα εξαγοράς του δικού τους κράτους από αυτούς που λυμαίνονταν τον δημόσιο τομέα του και το έφεραν στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Ενός κράτους πιο δίκαιου, που θα λειτουργεί με δίκαιους κανόνες, θα θέτει δίκαιους κανόνες και θα τους επιβάλλει. Ενός κράτους που δεν θα ταυτίζεται με τον δημόσιο τομέα. Στην Ελλάδα μπερδέψαμε το πρώτο με τον δεύτερο, και για χάρη του δεύτερου, καταστρέψαμε το πρώτο. Σε λίγο μπορεί να μην υπάρχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο και τότε θα μένει μόνο η Πατρίδα. Αυτή την Πατρίδα - και αυτό είναι το ζητούμενο - πρέπει τώρα να την ξαναφτιάξουμε κράτος, όποιο κι αν είναι το τίμημα. Και θα είναι βαρύ και πρέπει να το καταβάλουμε. Είναι κι αυτό ένα ιστορικό χρέος της γενιάς μας. Είκοσι χρόνια πριν, οι Γερμανοί ενώσανε τη δική τους πατρίδα χωρίς να λογαριάσουνε κόστος. Και ήταν μεγάλο. Γιατί να το λογαριάσουμε εμείς;

Όσο αρνούμαστε την παραπάνω πραγματικότητα, θα κάνουμε το ίδιο λάθος που έκανε κι ο Κρέοντας. Ας το πάρουμε απόφαση πλέον. Δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στους φυσικούς νόμους. Ο Πολυνείκης πέθανε! Το ίδιο και το δημόσιο που ξέραμε...

.

εκδήλωση για το κείμενο της "Επιτροπής Σοφών"

.
Στις 5 Μαϊου, έγινε στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ υπό την αιγίδα της Πρυτανείας εκδήλωση για την παρουσίαση και το σχολιασμό της έκθεσης της διεθνούς συμβουλευτικής επιτροπής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε "Επιτροπή Σοφών". Δείτε στο παρακάτω link ολόκληρη την συζήτηση:

mms://video.auth.gr/auth_open_uni_2011

.

γιατί δεν συμμετείχαμε στην απεργία της 11ης Μαϊου

.

Η Πανεπιστημιακή Συμπαράταξη ΔΕΝ ψήφισε την απεργία που παράνομα αποφάσισε το Δ.Σ. του ΕΣΔΕΠ για τις 11 Μαΐου με ψήφους 4 υπέρ και 3 κατά, παρά την πάγια πολιτική του Συλλόγου μας να προκηρύσσουμε απεργίες μόνο μέσα από Γενικές Συνελεύσεις. Η αιτιολογία; "Δεν προλαβαίναμε να κάνουμε Γ.Σ."! Γι’ αυτό δεν συμμετείχαμε στην απεργία αυτή, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων μας. Άλλωστε, ούτε η ΠΟΣΔΕΠ είχε προκηρύξει απεργία. Η πλειοψηφία στο ΔΣ του ΕΣΔΕΠ, επειδή δεν έχει απολύτως τίποτε να πει (απόδειξη, ο συνδικαλιστικός παγετώνας που επέβαλε στην κοινότητα των μελών ΔΕΠ στο ΑΠΘ), συνεχίζει να κινείται στον πεπατημένο πλην ατελέσφορο δρόμο των απεργιών, διασύροντας τους Πανεπιστημιακούς στα μάτια της κοινωνίας, που έχει χάσει πια οποιαδήποτε εκτίμηση απέναντί μας, χωρίς στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα και συναίσθηση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Μιας κατάστασης, για την οποία, βέβαια, την κύρια ευθύνη φέρει το πολιτικό σύστημα, το οποίο, όμως, με συνέπεια και ευλάβεια συντηρήσαμε όλοι μας από τη μεταπολίτευση και μετά. Στο πολιτικό αυτό σύστημα εντάσσονται όχι μόνο τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας, αλλά και τα λεγόμενα αριστερά κόμματα, όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ που διοικούν σήμερα τον ΕΣΔΕΠ, τα οποία στήριξαν και στηρίζουν κάθε παράλογη απαίτηση των ισχυρών συνδικάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, συνεχίζοντας να αδιαφορούν για το ότι η στάση αυτή φέρνει σε όλο και χειρότερη μοίρα τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και τους ανέργους, που ήδη έχουν πολλαπλασιαστεί και φυσικά προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα. Όλοι αυτοί είναι συνάνθρωποί μας με πολύ χαμηλά εισοδήματα και γι’ αυτούς πρέπει πρώτα από όλα να βρεθούν λύσεις. Η χώρα συνεχίζει να έχει τεράστιο έλλειμμα, παρά τη σημαντική μείωσή του, η οποία δεν αρκεί. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζουμε να βουλιάζουμε. Τόσο απλό είναι. Αυτό πρέπει όχι μόνο να σταματήσει, αλλά και να αναστραφεί. Το να μην το αντιλαμβάνεται ο απλός κόσμος, μέσα στον ορυμαγδό της αριστερογενούς παραπληροφόρησης, στην οποία συμβάλλει και μεγάλη μερίδα του κυβερνώντος κόμματος, είναι ίσως κατανοητό. Το να μην το αντιλαμβάνονται και οι πανεπιστημιακοί, είναι τραγικό.

.

πού βρίσκεται η γενιά του Πολυτεχνείου;

.

Σήμερα είναι 21 Απριλίου κι αναρωτιόμαστε, μέσα στην κορύφωση της κρίσης που γέννησε το μεταπολιτευτικό κράτος, πού να βρίσκεται άραγε η γενιά του Πολυτεχνείου. Πόση επαφή έχει ακόμη με την πραγματικότητα; Κι όμως… Με τιμή αντιγράφουμε εδώ το συγκλονιστικό μήνυμα ενός συναδέλφου μας αυτής της γενιάς, του Γιάννη Χατζηγώγα, Καθηγητή Αρχιτεκτονικής στο ΑΠΘ:

«Είναι τόσο σημαντική και τόσο τολμηρή η ομιλία του Δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη στο Πανεπιστήμιο της πόλης μας, που θα έπρεπε να την διαβάσουν και να την κατανοήσουν σε βάθος όλοι οι φοιτητές και οι φοιτήτριές μας -όσοι μείνανε τέλος πάντων ακόμα στο ΑΠΘ- και όλοι οι πανεπιστημιακοί και όλοι οι πολίτες της πόλης, αλλά κυρίως το Υπουργείο Παιδείας και όλα τα μέσα ενημέρωσης, εφόσον θέλουν να δώσουν την πρέπουσα σημασία και την ανάλογη δημοσιότητα σε αυτή τη βαρυσήμαντη ομιλία, όπως της αξίζει.

Ακριβώς επειδή βάζει το χέρι επί τον τύπον των ήλων -μέρες που είναι κιόλας-
ας τη διαβάσουν όλοι και όλες προσεκτικά και κατόπιν ας μιλήσει όποιος θέλει, είτε συμφωνήσει είτε διαφωνήσει, με επιχειρήματα πραγματικά.

Λέει κάποιες ανακρίβειες; Λέει κάποιες υπερβολές; Δεν είναι έτσι τα πράγματα; Ή μήπως ψύχραιμα και τολμηρά και αληθινά βάζει το χέρι πάνω στις πληγές;

Ως πότε η πόλη που ήταν κάποτε το διαμάντι όλης της περιοχής, και το ΑΠΘ που ήταν το μεγαλύτερο και καλύτερο διαμάντι παιδείας και έρευνας όλης της περιοχής, θα ανέχονται επί δεκαετίες και διαρκώς, καταστάσεις χειρότερες από την Κερατέα; Γιατί στην Κερατέα μπορεί να πλησιάσει ένα πυροσβεστικό ή νοσοκομειακό όχημα ή ένα περιπολικό, ενώ στην καρδιά της πόλης όχι;

Γιατί φεύγουν οι φοιτητές μας στο εξωτερικό; Γιατί μετά το σούρουπο δεν τολμάει ψυχή να κυκλοφορήσει στο χώρο μετά το Σιντριβάνι; Πόση έρευνα πραγματική απέμεινε και πόσα μαθήματα μπορούν ακόμα αξιοπρεπώς να γίνουν;

Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια μας σε μια πραγματικότητα που δεν δημιουργήθηκε από την κρίση, αλλά δημιούργησε την κρίση στην παιδεία;

Εκεί, στο Σιντριβάνι, στη δυτική πύλη της Έκθεσης, αρχίζουν τα κατεχόμενα, η Κερατέα στην καρδιά της πόλης μας, το Σεράγεβο, η χώρα των ταλιμπάν...

Το εκπληκτικό γλυπτό του Ζογγολόπουλου, βανδαλισμένο εδώ και χρόνια με την ανοησία του σπρέι. ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ από κάποιους που παριστάνουν τους προοδευτικούς, τα κτίρια του μοντέρνου κινήματος του 60, διεθνούς σημασίας, ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ κ.α. κακοποιημένα, με επίχρυσα βυζαντινίζοντα γράμματα, air condition στις όψεις και βαμμένο το γυμνό μπετόν... Η άχρηστη τρύπα του Μετρό, που έγινε επί ΚΟΥΒΕΛΑ, κατά λάθος να παραμονεύει λίγα μέτρα κάτω από την άσφαλτο. Η σημαντική ανασκαφή με την χριστιανική βασιλική σε εξέλιξη, αλλά κρυμμένη με λαμαρίνες από τους κατοίκους. Τα ρωμαϊκά ευρήματα και το εβραϊκό νεκροταφείο διαλυμένα - το προπατορικό αμάρτημα του ΑΠΘ...

Και μετά έρχεται η περιοχή των μαχών με δακρυγόνα, γκλομπς και Ματ από τη μια, μολότοφ και λοστούς από την άλλη,

εν μέσω πανεπιστημιακού ασύλου ... ανιάτων...

Πώς να χωρέσει η έρευνα και η παιδεία, η αναψυχή, η βόλτα, το μάθημα, σ’ αυτό το πλαίσιο;

Μήπως η φυγή, η απόγνωση, η σιωπή, δεν είναι λύση, μήπως πριν κλείσει το ΑΠΘ από την οικονομική κρίση προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι;

...όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους...

...στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός

να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι...

...κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

για να θυμηθούμε πάλι τον Μανώλη Αναγνωστάκη.»

νέο κρούσμα πανεπιστημιακής βίας

... ....Εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας απέναντι στο νέο κρούσμα βίας που σημειώθηκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών κατά την ομιλία του Νομπελίστα Καθηγητή Τζέημς Γουότσον, όταν ομάδα τραμπούκων εισέβαλε στην αίθουσα, οπότε διαδραματίστηκαν οι σκηνές απείρου κάλους, τις οποίες ο καθένας μπορεί να θαυμάσει στο video που δημοσίευσε σήμερα Το Βήμα. ................................................................... .............................................. .................

μπροστά στην κρίση

Το πολιτικό σύστημα που κυριάρχησε στη χώρα μας μεταπολιτευτικά, κατέστρεψε τα Πανεπιστήμια πολύ πριν καταστρέψει τη χώρα

Σήμερα η χώρα βιώνει μια κρίση άνευ προηγουμένου και αγωνίζεται να αποφύγει την κατάρρευση. Η κρίση αυτή είναι πριν απ’ όλα κρίση σκέψης, του τρόπου δηλαδή με τον οποίο εκπαιδευτήκαμε να σκεφτόμαστε από ένα πολιτικό σύστημα που με ευλαβική συνέπεια συντηρήσαμε και θεριέψαμε σαν κοινωνία και σαν οικονομία από τη μεταπολίτευση και μετά.

Στα Πανεπιστήμια, η κρίση αυτή ήρθε πολύ πιο νωρίς και η κατάρρευση εκεί έχει ήδη ολοκληρωθεί. Πρόκειται για διακεκριμένη περίπτωση ολοκληρωτικής εφαρμογής του κυρίαρχου μεταπολιτευτικού μοντέλου ανάπτυξης της κοινω-νίας μας.

Σήμερα, εμείς οι Πανεπιστημιακοί αδυνατούμε να βοηθήσουμε συλλογικά την πατρίδα μας και την κοινωνία να βγουν από την κρίση. Όταν δεν καλούμε σε βοήθεια για την «επίθεση» που δεχόμαστε, στεκόμαστε αμήχανα απέναντι στην κρίση και τα παραγωγικά της αίτια, αρνούμενοι να μεταβάλλουμε τον τρόπο σκέψης μας.

Το κράτος όπως το γνωρίζαμε, τελείωσε για μας. Οι φοιτητές μας έχουν ήδη αντιληφθεί πως, τη στιγμή που το Δημόσιο αδυνατεί στο εξής να προσλάβει νέους πτυχιούχους, σημασία δεν έχει πλέον η απόκτηση ενός χαρτιού, αλλά η πρόσβαση σε ουσιαστική γνώση, που θα τους εξοπλίσει με τα μέσα εκείνα, τα οποία θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν στην ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά εργασίας είτε στη χώρα μας ή, κατά προτίμηση πλέον για πολλούς από αυτούς, και στο εξωτερικό.

Υπό το βάρος της αμηχανίας μας, εμείς εξακολουθούμε να αντιδρούμε συλλογικά με τα γνωστά ανακλαστικά της αυτοάμυνάς μας, αρνούμενοι να αντιληφθούμε πως, στο εξής, θα πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε με εξαιρετικά μειωμένη κρατική στήριξη και γι’ αυτό να προσαρμόσουμε τη δουλειά μας στα περιορισμένα μέσα που διαθέτουμε, τη στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα οι συμπολίτες μας δεν έχουν ούτε αυτά.

Ωστόσο, στα Πανεπιστήμια σήμερα υπάρχουν εκείνες οι δυνάμεις που είναι σε θέση και να τα βγάλουν από την κρίση, αλλά και να σύρουν την ελληνική κοινωνία και οικονομία έξω από αυτήν. Από το κράτος περιμένουμε ένα νέο πλαίσιο καθαρών κανόνων: τι μπορεί και τι εγγυάται να επενδύσει στην ανώτατη εκπαίδευση και, συγχρόνως, με ποιο τρόπο θα μας επιτρέψει να αξιοποιήσουμε τα δικά μας μέσα, ώστε να φέρουμε σε πέρας την αποστολή μας. Με άλλα λόγια, να θέσει ξεκάθαρα τους όρους της αυτονομίας μας και το νέο πλαίσιο σχέσεων κράτους και ΑΕΙ στη χώρα μας.

για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα

.

Το Φεβρουάριο δημοσιεύτηκε μια ενδιαφέρουσα έρευνα του ΕΥΔΟΞΟΣ για τη χρήση του πανεπιστημιακού συγγράμματος. Απώτερος στόχος της πολιτικής του Υπουργείου για το πανεπιστημιακό σύγγραμμα, όπως αυτή ασκείται μέσω του Εύδοξος, είναι να εντάξει το ηλεκτρονικό σε υποκατάσταση του έντυπου συγγράμματος. Από την έρευνα προκύπτει ότι πάνω από το 80% των φοιτητών προτιμά το έντυπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάνω από το 65% βρίσκει πως το ηλεκτρονικό είναι κουραστικό στην ανάγνωση. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι συμφωνούν με την άποψη ότι σε λίγα χρόνια θα διαβάζουμε μόνον ηλεκτρονικά βιβλία.

Ως έχουν σήμερα τα πράγματα, ο βέλτιστος -και εφικτός- τρόπος διδασκαλίας / μάθησης στην ανώτατη εκπαίδευση είναι -κατά γενικό κανόνα- αυτός που χρησιμοποιεί, πλάι σε ένα καλογραμμένο έντυπο textbook, ηλεκτρονικά βοηθήματα τύπου blackboard ή/και data bases, σε υποστήριξη μιας προφορικής διδασκαλίας που διεξάγεται με μέσα multimedia.

Καλό είναι να πάμε στο ηλεκτρονικό textbook, δεν διαφωνεί κανείς, στο μέτρο που παρέχει επιπλέον δυνατότητες στο χρήστη απ' ό,τι ένα έντυπο textbook, είναι φιλικότερο προς το περιβάλλον και οικονομικότερο και, πάντως, προς τα 'κει βαδίζει η παγκόσμια κοινωνία της γνώσης. Μην περιμένουμε, όμως, να γίνει άμεσα κάτι τέτοιο για να βελτιώσουμε το επίπεδο της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας. Το έντυπο σύγγραμμα δεν θα μπορέσουμε να το αντικαταστήσουμε άμεσα.

Θα πρέπει, συνεπώς, ενώ θα ενθαρρύνουμε ηλεκτρονικά βοηθήματα, ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες και χρήση multimedia, να διαχειριστούμε τη διανομή του έντυπου συγγράμματος για μεγάλο ακόμη διάστημα, βελτιώνοντας το σύστημα Εύδοξος.

Το Εύδοξος έχει αποκαλύψει τις μεγάλες στρεβλώσεις που καλλιεργεί το παγκόσμιας πρωτοτυπίας σύστημα δωρεάν διανομής πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που εξακολουθούμε να διατηρούμε στη δημοσιονομικά καταρρέουσα χώρα μας. Οι προσπάθειες του Υπουργείου να τις περιορίσει, το οδήγησε, μέσα στον πρώτο κιόλας χρόνο λειτουργίας του Εύδοξος, στο να περιορίσει τα λεγόμενα σύνθετα προτεινόμενα συγγράμματα σε "1 + 1", στη συνέχεια σε "1 + 1 βοήθημα" και αύριο, με βεβαιότητα όπως πάνε τα δημοσιονομικά της χώρας, σε "1"! Πλέον αυτού, πρόσφατα περιόρισε σε 8 ανά εξάμηνο τα μαθήματα στα οποία θα μπορεί να παίρνει συγγράμματα ο φοιτητής (αύριο στα 6;;;), ενώ ακόμη πιο πρόσφατα περιόρισε και χρονικά τη δυνατότητα πρόσβασης στο Εύδοξος και προμήθειας των βιβλίων.

Δεν έχει νόημα αυτή η πολιτική. Είναι αδιέξοδη...

ΠΡΟΤΑΣΗ

Εμείς, έχουμε προτείνει από παλιά την καθιέρωση της πιστωτικής βιβλιοκάρτας ενώ και στις θέσεις μας που δημοσιεύτηκαν τον Μάιο του 2009 μιλούσαμε για την ανάγκη να περάσουμε πλέον σε ένα νέο ισοδυνάμου αποτελέσματος σύστημα δωρεάν πρόσβασης του φοιτητή στο πανεπιστημιακό σύγγραμμα. Αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει τώρα, για τη νέα χρονιά, μέσα από το Εύδοξος, που θα μπορούσε να υλοποιήσει ένα σύστημα δωρεάν διανομής συγγραμμάτων, βασισμένο σε απλούς και καθαρούς κανόνες, συμβατούς με την συνταγματική αποστολή του Κράτους για την παροχή δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης:

Α) Το σύστημα Εύδοξος θα μπορούσε να συνεχίσει, όπως το πράττει σήμερα, να κωδικοποιεί τα προτεινόμενα εναλλακτικά συγγράμματα (σύνθετα ή απλά) που υποδεικνύουν οι σχολές. Αυτό παρέχει ασφάλεια στο φοιτητή ότι με τα προτεινόμενα συγγράμματα, όποια κι αν επιλέξει, θα μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του προγράμματος σπουδών του.

Β) Από 'κει και πέρα, το σύστημα Εύδοξος θα γνωρίζει στο τέλος αυτού του ακαδημαϊκού έτους -χάρη στην ετήσια πλήρη λειτουργία του- πόσο περίπου κοστίζει στην Πολιτεία κατά μέσο όρο για κάθε φοιτητή η προμήθεια μέσω αυτού των συγγραμμάτων που αυτός επιλέγει για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις κάθε εξαμήνου σπουδών του. Αυτό το ποσό θα μπορούσε το Εύδοξος να το πιστώνει κάθε εξάμηνο σπουδών στην καρτέλα κάθε φοιτητή. Έτσι, θα ξέρει από πριν ο φοιτητής πως, για κάθε εξάμηνο σπουδών που αρχίζει, θα έχει στη διάθεσή του ένα πιστωτικό όριο και με βάση αυτό θα μπορεί να επιλέγει ΟΠΟΙΑ βιβλία από τα προτεινόμενα κατά το εξάμηνο αυτό θέλει να προμηθευτεί μέσω του Εύδοξος σύμφωνα με τη δήλωση μαθημάτων του. Εάν δεν εξαντλήσει το πιστωτικό του όριο, το υπόλοιπο θα μπορεί να μεταφέρεται στο επόμενο εξάμηνο σπουδών του. Εάν το εξαντλήσει, θα πρέπει τα υπόλοιπα συγγράμματα που θα του είναι απαραίτητα, να τα προμηθευτεί ο ίδιος με δικά του έξοδα.

Πλεονεκτήματα

1) Με τον τρόπο αυτό, θα υποχρεωθεί η εκδοτική αγορά να προσαρμόσει τις τιμές σε λογικότερα επίπεδα, προκειμένου να τα "χωρέσει" όλα στο πιστωτικό όριο του φοιτητή.

2) Έτσι, όμως, θα ενθαρρυνθεί η δωρεάν προμήθεια μέσω του Εύδοξος των ΚΑΛΩΝ συγγραμμάτων. Ο φοιτητής ξέρει ποια είναι τα καλά και χρήσιμα συγγράμματα, δεν μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε. Άρα, θα ενθαρρυνθούν και οι συγγραφείς να γράφουν καλά συγγράμματα, αλλά και οι εκδοτικοί οίκοι να ανταγωνίζονται αλλήλοις στην τιμή. Με τον τρόπο αυτό, κερδίζουμε σε ποιότητα και εξοικονομούμε πόρους.

3) Όσο για τα συγγράμματα, για τα οποία δεν θα επαρκεί το πιστωτικό όριο, γι' αυτά να είστε βέβαιοι από τώρα ότι θα αναπτυχθεί μια ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗΣ ΑΓΟΡΑ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, που σήμερα δεν υπάρχει, διότι η Πολιτεία τα μοιράζει όλα δωρεάν (λες και της περισσεύουν...). Πόσοι από μας μαζεύουμε σε κάθε εξεταστική στα αμφιθέατρα παρατημένα συγγράμματα από την προηγούμενη εξέταση; Έτσι, τα λιγότερο καλά ή λιγότερο χρήσιμα στο φοιτητή συγγράμματα θα δημιουργήσουν μια δευτερογενή αγορά, απ' όπου θα τα προμηθεύονται μεταχειρισμένα οι φοιτητές για ν' αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των εξετάσεων και μόνον. Και τα καλά και χρήσιμα συγγράμματα, θα φροντίζουν να τα προμηθευτούν δωρεάν μέσω του Εύδοξος στο πλαίσιο του πιστωτικού ορίου που θα τους διατίθεται.

4) Ανάλογα με τις δυνατότητες του κρατικού προϋπολογισμού, το δωρεάν πιστωτικό όριο θα μπορεί να διευρύνεται στο μέλλον. Εξάλλου, το πιστωτικό όριο θα μπορεί να διαφέρει και από Τμήμα σε Τμήμα ή από Σχολή σε Σχολή, ανάλογα με τις ανάγκες τους, που μπορεί να διαφέρουν σημαντικά.

5) Πολλοί διδάσκοντες, σε συνεργασία με τους εκδοτικούς τους οίκους, θα μπορούν να θέτουν σε κυκλοφορία περισσότερα του ενός συγγράμματα, μικρής έκτασης και χαμηλής τιμής, που και θα χωράνε στο πιστωτικό όριο, και θα εξυπηρετούν καλύτερα την εκπαιδευτική διαδικασία. Θα απεγκλωβιστούμε έτσι από τη λογική του ενός συγγράμματος που έχουμε σήμερα, έστω κι αν επιλέγεται μεταξύ περισσοτέρων προτεινομένων, ή του ενός συν ένα βοηθήματος maximum για κάθε μάθημα ή, ακόμη χειρότερα, της λογικής του πλαφόν στα συγγράμματα για 8 μόνο μαθήματα ανά εξάμηνο που επιβλήθηκε πρόσφατα... Το πιστωτικό όριο θα προσδώσει ευελιξία στο σύστημα, εις τρόπον ώστε να ενσωματώσει τις διαφορές στη χρήση συγγραμμάτων σε σχολές με άλλες ανάγκες και διαφορετικές απαιτήσεις.

6) Για να ενθαρρύνει δε τη χρήση του ηλεκτρονικού βιβλίου, το νέο σύστημα θα μπορούσε -μέσω του πιστωτικού ορίου- να επιδοτήσει περισσότερο την επιλογή ενός ηλεκτρονικού συγγράμματος.

Τεχνικές λύσεις υφίστανται για όλες τις επιλογές, που όμως στην ουσία τους είναι πολιτικές. Γι' αυτό κι εμείς απευθυνόμαστε στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και την καλούμε, επιτέλους, να το τολμήσει, αντί να περικόπτει κάθε εξάμηνο τα επιτρεπόμενα συγγράμματα, εισάγοντας ολοένα και συχνότερα ποσοτικούς ή αριθμητικούς περιορισμούς με την ισοπεδωτική μέθοδο "one size fits all".

.