Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

επανάληψη σκηνικού...

Η επανάληψη του ίδιου έργου προκαλεί απέραντη θλίψη, πικρία και απόγνωση σε όλους τους σκεπτόμενους συναδέλφους του ΑΠΘ, και όχι μόνο. Στις 9 Μαρτίου στην Ιατρική Σχολή, ομάδα 80 φοιτητών διέλυσαν και πάλι τη συνάντηση των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής με τους υποψηφίους, ενώ στις 14 Μαρτίου μπροστά στη Νομική, επαναλήφθηκαν όλα όσα είχαν συμβεί τις δύο προηγούμενες φορές που είχε επιχειρηθεί να διεξαχθούν οι εκλογές για το Συμβούλιο στο ΑΠΘ. Μόνο που αυτή τη φορά, επιπλέον, συνάδελφοι σε ρόλο μπάχαλου, αλλά χωρίς κουκούλα, παρεμπόδισαν οι ίδιοι με το σώμα τους συναδέλφους υποψηφίους, μέλη εφορευτικών επιτροπών και ψηφοφόρους, όταν αυτοί «τόλμησαν» να οδεύσουν προς την είσοδο της Σχολής, μαζί με τους υπαλλήλους του ΑΠΘ που θα τοποθετούσαν λίγο πριν τις 9 το πρωί τις κάλπες και τα παραβάν στις αίθουσες της Νομικής. Μια γεύση από τα γεγονότα αυτά μπορείτε να πάρετε κοιτώντας τα παρακάτω αηδιαστικά video:

video

video

video

Είχε προηγηθεί η απόπειρα 114 συναδέλφων (πολλοί … αναπληρωματικοί των οποίων είναι έτοιμοι να συμπληρώσουν τον συμβολικό αριθμό για όσους στο μεταξύ, παρενοχλούμενοι, κιότεψαν) να κινητοποιήσουν την πανεπιστημιακή κοινότητα, υπογράφοντας μέσα σε λίγες ώρες την Δευτέρα 12 Μαρτίου το γνωστό κείμενο προς τον Πρύτανη. Ο τελευταίος, ασυναγώνιστος τακτικιστής, συγκάλεσε την (αναρμόδια) Σύγκλητο προκειμένου να κρύψει πίσω της όποιες πράξεις ή παραλείψεις τυχόν τού αποδίδονταν. Αυτή –αντί αποφάσεως– εξέδωσε … ψήφισμα, μετατρεπόμενη –ως συνήθως σε παρόμοιες περιστάσεις– σε συνδικαλιστικό αντί για διοικητικό όργανο που είναι.Πολλοί θα θέλανε –και είναι πράγματι πολλοί αυτοί που θα θέλανε– να τελειώσει εδώ η μεταρρύθμιση και τώρα πλέον ή θριαμβολούν και πάνε γι’ άλλα (έρχεται και η 25 Μαρτίου…) ή ετοιμάζουν … τροπολογίες και χαμογελάνε στην κάμερα καταδικάζοντας τη «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»! Η δε Οργανωτική Επιτροπή (πλην ενός μέλους της) παραιτήθηκε, δυστυχώς, χαρίζοντας στους φασίστες την πρόσθετη ικανοποίηση της δικαίωσης του "αγώνα" τους. Ας είναι…
Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε πως, στην κορύφωση του άνισου αγώνα που έδιναν, δέχτηκαν ένα ηθικό χτύπημα που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος ν’ αντέξει στη θέση τους: την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Παιδείας από έναν συνάδελφό τους, ο οποίος μέχρι χθες τους θεωρούσε «διορισμένους»!
Συνάδελφοι,
Η κατάσταση είναι πράγματι αποκαρδιωτική. Φως δεν φαίνεται να έρχεται από πουθενά. Είμαστε εγκαταλελειμμένοι στα χέρια των αχρείων και των τραμπούκων. Όμως, για σκεφτείτε λίγο… Δεν ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες να ωραιοποιήσουμε τα πράγματα, αλλά σκεφτείτε για λίγο τι έγινε από την αρχή αυτής της διαδικασίας. Ξεπεράσαμε όλες τις τρικλοποδιές που θέτανε –συνεννοημένοι και συντονισμένοι– όλοι σχεδόν οι Πρυτάνεις ανά την Ελλάδα ώστε να μη γίνουν αυτές οι εκλογές. Τους θυμάστε τους εκλογικούς καταλόγους; Τα ερωτήματα στο Υπουργείο; Τον νόμο που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί επειδή δεν θέλανε να τον εφαρμόσουν; Ξεπεράσαμε όλα τα εμπόδια που έριχναν στο δρόμο των εκλογών η Πρυτανεία και οι ποικιλόμορφοι σύμμαχοί της. ΟΛΑ. Χάσανε παντού! Ό,τι αποπειράθηκαν, έπεσε στο κενό. Ακόμη και τελευταία, με τη λίστα των 47 τροποποιήσεων για να πεταχτεί η μπάλα (ξανά) στην κερκίδα, ν’ αλλάξει η ατζέντα… Τους ρεζιλέψαμε! Ποιο Πανεπιστήμιο έφτασε τρεις φορές μπροστά στην κάλπη και δεν μπόρεσε να ψηφίσει; Μόνο το ΑΠΘ! Γιατί δεν τα καταφέραμε τελικά; Γιατί άσκησαν βία. Ωμή και απροκάλυπτη βία. Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό, συνάδελφοι; Δεν συμβαίνει πρώτη φορά. Ούτε θάναι η τελευταία.
Πρέπει, όμως, να καταλάβετε –γι’ αυτό και ο δρόμος της μεταρρύθμισης θα είναι μακρύς– ότι η κατάσταση που βιώσαμε είναι αυτή ακριβώς που δικαιολογεί τη μεταρρύθμιση: Τα σημερινά όργανα διοίκησης είτε δεν θέλουν ή δεν μπορούν να διασφαλίσουν μέσα στο Πανεπιστήμιο:
- την ελεύθερη έκφραση,
- την ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους εκπαίδευσης, έρευνας και διοίκησης,
- την απρόσκοπτη λειτουργία των οργάνων. Λόγος για τον οποίο δεν λειτουργούν και τα όργανα όπως πρέπει να λειτουργούν.
Άρα, λοιπόν, είναι αναγκαίο κάποιο άλλο όργανο να το κάνει στη θέση τους! Από 'κει αρχίζει η μεταρρύθμιση, συνάδελφοι. Από το κεφάλι. Από 'κει ακριβώς απ’ όπου βρωμάει το ψάρι! Πιστεύετε πως θα την επιτρέψουν ή θα την ανεχθούν όσοι φοβούνται μη χάσουν το «δημοκρατικό» Πανεπιστήμιο, στο οποίο συνήθισαν να επιβάλουν το δικό τους με τη βία ή την απειλή βίας; Όχι βέβαια! Θα είναι, λοιπόν, μακρύς ο δρόμος της μεταρρύθμισης. Αλλά θα τον διαβούμε. Πρέπει να τον διαβούμε. Όσοι είμαστε αποφασισμένοι να μην ανεχθούμε άλλο την κοροϊδία των αχρείων, πρέπει να μαζέψουμε τα αποθέματα των δυνάμεών μας και να συνεχίσουμε. Στο τέλος θα τα καταφέρουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.