Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

γιατί δεν απεργούμε

....................

Στις 20 Μαϊου πέρυσι, είχαμε αποφασίσει και τότε να μην απεργήσουμε για τους λόγους που εξηγούσαμε εδώ. Οι λόγοι αυτοί δεν εξέλειπαν, συνάδελφοι. Η παρούσα συγκυρία εμφανίζει πολλές ομοιότητες με τη δραματική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα την περασμένη άνοιξη.

Σήμερα, πολλά συνδικάτα καλούν και πάλι τα μέλη τους σε απεργία για να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο και να γυρίσουμε στην παλιά καλή προ ΔΝΤ εποχή. Η ΠΟΣΔΕΠ μας ζητά επίσης να κινητοποιηθούμε για την υπεράσπιση του (ήδη ελαττωμένου λόγω περικοπών) μισθού μας, αλλά και για δίκαια ασφαλώς αιτήματα, όπως ο διορισμός των εκλεγμένων μελών ΔΕΠ και η μη εφαρμογή του κανόνα 5:1 στα Πανεπιστήμια. Δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτή την κινητοποίηση, παρότι μας έχουν θίξει οικονομικά τα μέτρα, παρότι οι μισθοί μας είναι από τους μικρότερους στην Ευρώπη και παρότι τα αιτήματα της ΠΟΣΔΕΠ δεν είναι συντεχνιακά.

Η απόφασή μας αυτή βασίζεται στην άποψη ότι την ώρα της κρίσης δεν μπορούμε να λέμε «η κρίση δεν με αφορά, ας πληρώσουν οι άλλοι», ούτε μπορούμε να κρατάμε όμηρο την κοινωνία απαιτώντας να πληρώσουν τον μισθό μας οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που δεν μπορούν να πιέσουν κανέναν και που βρίσκονται στη χειρότερη θέση από όλους.

Η απόφασή μας βασίζεται και στην πεποίθηση ότι από την κρίση θα βγούμε με περισσότερη και καλύτερη δουλειά, και όχι με συνεχείς και αδιέξοδες κινητοποιήσεις, με περισσότερη αλληλεγγύη και όχι με συντεχνιακούς εκβιασμούς για υπεράσπιση προνομίων. Μετά από μακρά περίοδο σπουδών και μετά από δεκαετίες προσφοράς στην Παιδεία και την Έρευνα, βλέπουμε ότι οι μισθοί μας είναι λιγότερο από το μισό του «πλαφόν» που ορίστηκε για τις ΔΕΚΟ, για το οποίο οι εκεί εργαζόμενοι απεργούν. Και για λόγους αξιοπρέπειας, λοιπόν, εκτός των άλλων, δεν μπορούμε να απεργήσουμε μαζί τους.

.

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

μαθήματα Νομικής για συνδικαλιστές

.
Μια άλλη -απρόβλεπτη- συνέπεια της δυναμικής επιχείρησης στη Νομική της Αθήνας είναι ότι η Υπουργός Παιδείας (αφού είδε πως η συντρηπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης ήταν κατά) έκανε ένα εντυπωσιακό come back στα μέσα ενημέρωσης για να προωθήσει τις θέσεις του Υπουργείου της πάνω στα θέματα διοίκησης των Πανεπιστημίων, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τη Νομική και κατ' επέκταση το άσυλο και -σε πιο light εκδοχές- τη φύλαξη.

Δηλαδή, εκεί που, από την εκλογή της νέας Διοικούσας στην ΠΟΣΔΕΠ και την έναρξη του διαλόγου στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας μέχρι χθες, η μεταρρύθμιση όχι μόνο είχε φύγει από το προσκήνιο, αλλά πήγαινε και πίσω ως κυβερνητική προτεραιότητα (διότι μέχρι το Μάρτιο η χώρα αντιμετωπίζει πιο κρίσιμα θέματα), κάτι που έδινε χρόνο -και ελπίδα- στο διάλογο, μετά τη Νομική ξαναήρθε στο προσκήνιο, με την προβολή νέων επιχειρημάτων από την Υπουργό για την υποστήριξη των θέσεών της για τη διοίκηση των ΑΕΙ, που αντλούσε πλέον από τα γεγονότα της Νομικής (δείτε συνέντευξή της στο ραδιόφωνο του Flash).

Προφανώς, η Υπουργός αντιλήφθηκε πως η κοινωνία είναι εντελώς απέναντι σε δυναμικές κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια, ακόμη κι όταν γίνονται για ανθρωπιστικούς -υποτίθεται- λόγους, όχι τώρα γιατί κινδυνεύουν να χάσουν τις θέσεις τους οι πρυτάνεις ή να μπει manager στα ΑΕΙ... Κινητοποιήσεις που φοβήθηκε η Κυβέρνηση πως θα προκαλούσε η εσπευσμένη προώθηση της μεταρρύθμισης. Αποδείχθηκε, όμως, πως τέτοιες κινητοποιήσεις, αντί να σταθούν εμπόδιο στη μεταρρύθμιση ή να την αποτρέπουν ή και να την καθυστερούν, μάλλον την επιτρέπουν, την ενθαρρύνουν και τελικά την επισπεύδουν.
Όσοι προσδοκούν πως με δυναμικές κινητοποιήσεις, ανάλογες του άρθρου 16 ή του νόμου Γιαννάκου, θα αποτρέψουν την προώθηση ή την υλοποίηση και αυτής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, πλανώνται. Αυτή τη φορά, τέτοιες κινητοποιήσεις θα έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
.
Πρέπει να καταλάβουμε πως έχουμε χάσει εντελώς τα ερείσματά μας στην κοινωνία κι ας μην παραμυθιαζόμαστε μεταξύ μας ότι δήθεν μας δυσφημούν ή μας επιτίθενται ή προωθούν ιδιωτικά συμφέροντα σε βάρος μας κλπ., κλπ. (Μόνοι μας βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας εδώ πέρα, ας κάνουν επιτέλους κάποιοι την αυτοκριτική τους αντί να μας κάνουν τελευταία μαθήματα ανθρωπισμού...) Όπως πρέπει επίσης να καταλάβουμε πως μόνον μέσα από έναν εποικοδομητικό διάλογο, με προτάσεις ουσίας, θα μπορέσουμε να κερδίσουμε την κοινωνία και να οδηγήσουμε τη μεταρρύθμιση στη σωστή κατεύθυνση. Στη συνέντευξή της στον Flash, η Υπουργός μάς έριξε το γάντι.
.

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

προσυπογράφουμε...

.

Παραθέτουμε και προσυπογράφουμε το άρθρο του συναδέλφου Άρη Χατζή από το ΕΚΠΑ και της υποψ. διδ. Γιούλης Φωκά-Καβαλιεράκη από το σημερινό Βήμα:

Στα μέσα Αυγούστου, καθώς η καλοκαιρινή σεζόν περνούσε την κρίσιμη καμπή του δεκαπενταύγουστου, ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδοχείων Χαλκιδικής είχε μια φαεινή ιδέα. Να φιλοξενήσει σε πολυτελέστατο ξενοδοχείο της περιοχής τον πρέσβη του Ιράν στην Ελλάδα για να του εκθέσει το φιλόδοξο σχέδιό του: «να απλώσει η Χαλκιδική γέφυρα συνεργασίας στο Ιράν» δηλαδή να καλέσει Ιρανούς τουρίστες στη Χαλκιδική. Ο πρέσβης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ενθουσιάστηκε. Αφού ανέφερε ότι εκατομμύρια ιρανών τουριστών μέχρι τώρα προτιμούσαν την Τουρκία, την Ισπανία και την Ιταλία, τόνισε το ενδιαφέρον που ήδη υπάρχει από τους Ιρανούς για την Ελλάδα, «μια χώρα με αξιόλογο αρχαίο πολιτισμό και κουλτούρα αντίστοιχα με αυτά των Περσών (sic). Η Χαλκιδική με τη διώρυγα του Ξέρξη και το βαρύ όνομα του Αριστοτέλη» (sic), αξίζει να εξελιχθεί σε αγαπημένο προορισμό των συμπατριωτών του.

Ελπίζουμε ότι οι έλληνες που ήταν παρόντες θα δαγκώθηκαν ακούγοντας τον κύριο πρέσβη να κάνει τις παραπάνω συγκρίσεις… Ωστόσο, πενία τέχνας κατεργάζεται. Εν μέσω σοβαρής οικονομικής κρίσης ο καθένας έχει δικαίωμα να προσπαθεί να βρει νόμιμους τρόπους για να διασώσει την επιχείρησή του. Άλλωστε, όπως θυμόμαστε και από την ιστορία, ο πλούτος από τα Σούσα δελέασε πολλούς και ίσως τελικά και ο Ξέρξης να είχε μεγαλύτερη επιτυχία αν είχε έρθει σαν τουρίστας.

Όμως, όπως δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα γενικότερα, μια μεγάλη μερίδα πολιτών δεν ενδιαφέρεται να ενημερώνεται για θέματα πέρα από εκείνα που αφορούν τον καθένα άμεσα και κοντόφθαλμα. Εδώ προφανώς δεν μαθαίνουμε για το τί γίνεται καθημερινά στο Ιράν. Δεν έχουμε δει, ακούσει, διαβάσει στις εφημερίδες, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, για το πώς εκεί άνθρωποι καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες σε ακρωτηριασμούς, μαστιγώσεις και βασανιστικούς θανάτους. Δεν γνωρίζουμε ότι οι γυναίκες υφίστανται όλα τα είδη διακρίσεων, περιορισμών και βίας σε καθημερινή βάση και επιπλέον ότι συνεχίζουν να καταδικάζονται σε θάνατο με λιθοβολισμό. Ότι η ελευθερία του τύπου και της έκφρασης είναι σχεδόν ανύπαρκτη, τα ομοφυλόφιλα άτομα απλώς «δεν υπάρχουν» και επιπλέον δεν αναγνωρίζεται το Ολοκαύτωμα. Ότι το Ιράν είναι η δεύτερη χώρα μετά την Κίνα που εκτελεί τους περισσότερους ανθρώπους ετησίως και η κυβέρνησή της – η οποία συν τοις άλλοις απειλεί και με πυρηνικό πόλεμο κατά καιρούς – είναι ένα από τα πιο απάνθρωπα καθεστώτα. Ότι αυτό το καθεστώς στηρίζεται στην πλειοψηφία των Ιρανών που το επικροτούν εκλογικά και το νομιμοποιούν πολιτικά.

Δεν υπάρχει ελεύθερη χώρα οι κάτοικοι της οποίας να μην έχουν σοκαριστεί με τις μαρτυρίες και τις ιστορίες ατόμων και κυρίως γυναικών που βγαίνουν μαζικά πλέον στη δημοσιότητα και αφορούν την καθημερινή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν. Τις καταγγέλλουν οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, κυβερνήσεις, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι και καλλιτέχνες. Για μας όμως είναι χαρά μας να συνεργαστούμε με τον Ιρανό Πρέσβη, αν είναι να έρθουν οι πλούσιοι Ιρανοί να ξοδέψουν στην Ελλάδα - τώρα που έχουμε και κρίση.

Αλλά ένα λεπτό. Φαίνεται ότι ενώ οι πλούσιοι ιρανοί τουρίστες είναι καλοδεχούμενοι στην Χαλκιδική, στην Αθήνα, κάποιοι άλλοι Ιρανοί είναι μάλλον ανεπιθύμητοι.

Δύο μήνες μετά τα τραπεζώματα στη Χαλκιδική, στις 14 Οκτωβρίου, επτά ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες (μία γυναίκα και έξι άντρες) που κατάφεραν να ξεφύγουν, έραψαν τα στόματά τους στο κέντρο των Αθηνών. Πολλοί περισσότεροι ξεκίνησαν μαζί τους μια απεργία πείνας και ταυτόχρονη διαμαρτυρία στα Προπύλαια. Αναγκάστηκαν να το κάνουν γιατί η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν τους παρείχε πολιτικό άσυλο αλλά δεν εξέδιδε κάποια απόφαση περί ασύλου, κρατώντας τους κυριολεκτικά αιχμάλωτους στην Ελλάδα χωρίς δυνατότητα αίτησης ασύλου σε άλλη χώρα της ΕΕ και παρά τις παρεμβάσεις της Διεθνούς Αμνηστίας. Ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δίνεται πολιτικό άσυλο σχεδόν στους περισσότερους ιρανούς που το ζητούν, στην Ελλάδα το ποσοστό είναι μικρότερο από 1%.

Φυσικά η αδιαφορία όλων των κομμάτων για την τύχη τους ήταν ιδιαίτερα ηχηρή, οι τραμπουκισμοί εναντίον τους από το επίσημο και το ανεπίσημο κράτος συχνότατοι και σε μία περίπτωση υπέστησαν και την παρενόχληση των γνωστών λαϊκών αγωνιστών που θεωρούν ότι τα Προπύλαια είναι το δικό τους χωράφι.

Τελικά στις 17 Νοεμβρίου, μετά από 33 ημέρες απεργίας πείνας και 78 ημέρες διαμαρτυρίας τους παραχωρήθηκε εσπευσμένα πολιτικό άσυλο. Δυστυχώς αυτοί οι ταλαίπωροι άνθρωποι δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να επενδύσουν ή για να ξοδέψουν στις ταβέρνες και στα τουριστικά καταστήματα. Ήρθαν για να ζήσουν και να εργαστούν ελεύθεροι σε μια χώρα που νόμισαν ότι θα τους παράσχει αυτά τα δύο: ελευθερία και ευημερία.

Αλλά οι Ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες ήταν τυχεροί γιατί κατόρθωσαν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.

Αντίθετα οι ταλαίπωροι 250 μετανάστες που ήρθαν από την Κρήτη είχαν και «προστάτες». Αυτοί που τους ανέλαβαν υπό την προστασία τους δεν φαίνεται να σκέφτηκαν ούτε στιγμή τις συνέπειες για τα ταλαιπωρημένα αυτά άτομα που το μέγεθος της απελπισίας τους φαίνεται από το ποιους εμπιστεύονται. Έγιναν όργανα ανθρώπων που όχι μόνο έχουν τις δικές τους προτεραιότητες αλλά που είναι οι χειρότεροι δυνατοί να τους αναλάβουν υπό την προστασία τους. Διότι αυτοί οι άνθρωποι συνέδεσαν τους μετανάστες όχι απλώς με μια ακόμα παρανομία αλλά με την αθλιότητα της ελληνικής ανομίας και τον εξευτελισμό των θεσμών που αντιπροσωπεύει το τριτοκοσμικής έμπνευσης «πανεπιστημιακό άσυλο». Τους έριξαν στον λάκκο των λεόντων, τους κατέστησαν στόχους, τους εξέθεσαν απέναντι στη ελληνική κοινωνία και το κυριότερο απ’ όλα τους αποξένωσαν από τους φυσικούς τους συμμάχους: αυτούς που λαμβάνουν τα δικαιώματα και το κράτος δικαίου σοβαρά υπόψη.

Η ιδέα ότι διεκδικούμε και αρπάζουμε όσα δικαιώματα δεν μας ανήκουν ισχύει μόνο για τους καλοζωισμένους συνδικαλιστές, για τους ελεύθερους «κλειστούς» επαγγελματίες, για τους αγανακτισμένους «αφορολόγητους» πολίτες, για τους απόφοιτους ιδιωτικών κολεγίων που τώρα ντύθηκαν επαναστάτες φοιτητές με αμπέχονα, για τους επαγγελματίες της βίας και της καταστροφής και για όλους όσοι χοροπηδάνε οργιαστικά πάνω σ’ αυτό που έπρεπε να είναι το ελληνικό κράτος δικαίου.

Πώς φαντάστηκαν οι «καλοπροαίρετοι» οδηγοί των μεταναστών πως όλοι αυτοί θα ανέχονταν κάποιους σκούρους μετανάστες να συμμετάσχουν στο πάρτι της αυθαιρεσίας;

Είναι κρίμα όμως, γιατί την ίδια ημέρα δημοσιεύτηκε η ιστορική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σύμφωνα με την οποία οι Ευρωπαϊκές χώρες δεν θα πρέπει να ξαναστείλουν μετανάστη στην Ελλάδα, σε μια χώρα (λέει η απόφαση) που δεν τηρείται η ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπου τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο δεν γίνονται σεβαστά και όπου δεν πρέπει να στέλνονται οι πρόσφυγες διότι κινδυνεύουν να υποστούν συμπεριφορά απάνθρωπη και μειωτική.

Την ημέρα που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανακοίνωνε την απουσία του Κράτους Δικαίου στην Ελλάδα οι «προστάτες των μεταναστών» έκριναν ότι θα πρέπει να το αποδείξουν εξευτελίζοντας τα τελευταία απομεινάρια του.

Το τι κατάφεραν θα το δούμε όλοι στις επόμενες απαίσιες δημοσκοπήσεις για τη ξενοφοβία και τον ρατσισμό. Το βλέπουμε ήδη στην αποενοχοποίηση όλων των ρατσιστών που παρελαύνουν στις τηλεοράσεις και δεν διστάζουν να επιδείξουν το φρικτό μίσος τους και την απέχθειά τους για οτιδήποτε δεν μοιάζει σ’ αυτούς.

Στην χώρα που ετοιμάζεται να κτίσει ένα νέο τείχος αίσχους στην Ευρώπη - ένα τείχος που θα μας προφυλάσσει από εκείνους που θέλουν να μοιραστούν μαζί μας αυτά που εμείς τόσο απεχθανόμαστε, το κράτος δικαίου και την αγορά - οι αφελείς προστάτες των μεταναστών πρόσθεσαν ήδη τα δικά τους λιθαράκια.

Αλλά βέβαια πλησιάζει η τουριστική σεζόν. Ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ποιοι θα είναι οι επόμενοι τουρίστες που θα καλέσουμε. Υπάρχουν άραγε πλούσιοι ταλιμπάν;